lidokaina/prilokaina
Lidokaina/prilokaina to preparat miejscowo znieczulający, dostępny jako krem, żel lub plastry, składający się z mieszaniny dwóch amidowych leków znieczulających – lidokainy i prilokainy, najczęściej w stosunku 1:1. Kombinacja tych substancji wykazuje synergistyczne działanie, zapewniając skuteczniejsze znieczulenie niż każda z nich osobno.
Mechanizm działania mieszaniny opiera się na blokowaniu kanałów sodowych w błonach komórkowych neuronów, co hamuje powstawanie i przewodzenie impulsów nerwowych. Preparat penetruje nieuszkodzoną skórę, zapewniając znieczulenie na głębokość do 5 mm. Maksymalny efekt znieczulający pojawia się po 60-120 minutach od aplikacji.
Mieszanina lidokainy z prilokainą znajduje zastosowanie w wielu procedurach medycznych, m.in. przed drobnymi zabiegami dermatologicznymi (biopsje, usuwanie zmian skórnych), procedurami kosmetycznymi, kaniulacją naczyń, a także w leczeniu bólu związanego z owrzodzeniami. Jest również stosowana do znieczulenia skóry przed szczepieniami oraz jako środek łagodzący ból w przebiegu neuralgii postherpetycznej.
Wśród potencjalnych działań niepożądanych należy wymienić miejscowe reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie, obrzęk czy przejściowe zblednięcie skóry. Rzadko mogą wystąpić methemoglobinemia (szczególnie u niemowląt) oraz reakcje alergiczne. Preparat należy ostrożnie stosować u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, wrodzoną lub idiopatyczną methemoglobinemią oraz u pacjentów przyjmujących leki indukujące methemoglobinemię.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wytryski – Diagnostyka i diagnoza
Przedwczesny wytrysk (PE) jest najczęstszym zaburzeniem seksualnym u mężczyzn, dotykającym 20-30% populacji, a według niektórych badań nawet do 70%. Definicje diagnostyczne ISSM, DSM-5 oraz ICD-11 podkreślają kluczowe kryteria: wytrysk występujący przed lub w ciągu około 1 minuty od penetracji (pierwotny PE) lub skrócenie czasu do około 3 minut (nabyty PE), niemożność opóźnienia wytrysku oraz negatywne konsekwencje psychiczne i interpersonalne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, ocenie czasu wytrysku wewnątrzpochwowego (IELT), kontroli nad wytryskiem oraz poziomie stresu. Wykorzystuje się narzędzia takie jak PEDT (wynik ≥11 wskazuje na PE), PEP oraz samoocenę IELT, która wykazuje 80% czułości i swoistości. Badanie fizykalne ukierunkowane jest na układ urologiczny, endokrynologiczny i neurologiczny, a badania laboratoryjne (testosteron, prolaktyna, hormony tarczycy) zalecane są w wybranych przypadkach, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach erekcji lub podejrzeniu chorób współtowarzyszących.
badanie elektrofizjologiczne, CP/CPPS, dapoksetyna, DSM-5, fluoksetyna, hipogonadyzm, ICD-11, IELT, IPSS, lęk społeczny, lidokaina/prilokaina, Międzynarodowe Towarzystwo Medycyny Seksualnej, nabyty przedwczesny wytrysk, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, paroksetyna, PEDT, PEP, pierwotny przedwczesny wytrysk, przedwczesny wytrysk, satysfakcja seksualna, SSRI, terapia behawioralna, wywiad medyczny i seksualny, zaburzenie erekcji, zaburzenie lękowe, zapalenie prostaty - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wytryski – Patofizjologia i mechanizm
Przedwczesny wytrysk (PE) jest najczęstszą dysfunkcją seksualną u mężczyzn, dotykającą 20-30% populacji, złożoną etiologią obejmującą czynniki neurobiologiczne, hormonalne, genetyczne i psychologiczne. Patofizjologia PE wiąże się z zaburzeniami centralnej neurotransmisji serotoninergicznej, w tym zmniejszoną aktywnością 5-HT, nadwrażliwością receptorów 5-HT1A oraz osłabioną wrażliwością receptorów 5-HT2C, co skutkuje obniżonym progiem wytrysku. Czas wytrysku wewnątrzpochwowego (IELT) u pacjentów z pierwotnym PE wynosi około 1 minuty, a u wtórnego PE około 3 minut. Hormonalne czynniki, takie jak podwyższone poziomy testosteronu i niskie stężenia prolaktyny, a także zaburzenia tarczycy (zwłaszcza nadczynność) mogą modulować mechanizmy wytrysku. Ponadto, przewlekłe zapalenie prostaty, zwłaszcza bakteryjne wywołane przez Chlamydia trachomatis, jest istotnie powiązane z PE, prawdopodobnie poprzez zmiany neurofizjologiczne w odruchu wytryskowym. Czynniki psychologiczne, w tym lęk, odgrywają kluczową rolę, szczególnie w nabytym PE, wpływając na somatyczną wrażliwość i kontrolę wytrysku.
Chlamydia trachomatis, dapoksetyna, dysfunkcja seksualna, funkcjonalny rezonans magnetyczny, hipogonadyzm hipogonadotropowy, IELT, lidokaina/prilokaina, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość prącia, neurotransmisja serotoninergiczna, patofizjologia, pierwotny przedwczesny wytrysk, polimorfizm genetyczny, poziom testosteronu, przedwczesny wytrysk, przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, receptor 5-HT1A, receptor 5-HT2C, SSRI, transporter 5-HT, wtórny przedwczesny wytrysk, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie erekcji, zapalenie gruczołu krokowego, zespół przewlekłego bólu miednicy