guz podnamiotowy
Guz podnamiotowy (ang. infratentorial tumor) to nowotwór zlokalizowany w tylnym dole czaszki, poniżej namiotu móżdżku (tentorium cerebelli) – struktury anatomicznej oddzielającej móżdżek od płatów potylicznych mózgu. Ta lokalizacja obejmuje móżdżek, pień mózgu oraz okoliczne struktury.
Guzy podnamiotowe stanowią istotny problem neurochirurgiczny ze względu na ograniczoną przestrzeń tylnego dołu czaszki oraz bliskość ważnych struktur neurologicznych. Najczęstsze typy to: rdzeniak (medulloblastoma), wyściółczak (ependymoma), gwiaździak (astrocytoma) oraz nowotwory pnia mózgu. U dzieci guzy podnamiotowe stanowią około 60-70% wszystkich nowotworów wewnątrzczaszkowych, natomiast u dorosłych występują rzadziej.
Objawy guzów podnamiotowych wynikają z ucisku na okoliczne struktury oraz wzrostu ciśnienia śródczaszkowego. Typowe manifestacje kliniczne obejmują: bóle głowy (szczególnie poranne), wymioty (często bez poprzedzających nudności), zaburzenia równowagi, ataksję, oczopląs, zaburzenia nerwów czaszkowych oraz objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego. U niemowląt może wystąpić powiększenie obwodu głowy i uwypuklenie ciemiączka.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, przede wszystkim rezonans magnetyczny (MRI) z kontrastem, który pozwala dokładnie określić lokalizację, wielkość i charakter guza. Leczenie najczęściej wymaga interwencji neurochirurgicznej, często uzupełnionej radioterapią i/lub chemioterapią, w zależności od typu histologicznego nowotworu i stopnia jego złośliwości.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory mózgu u dzieci – Epidemiologia
Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego (OUN) u dzieci stanowią około 20% wszystkich nowotworów pediatrycznych i są drugą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych w grupie wiekowej 0-14 lat. Średnia roczna zachorowalność na guzy mózgu i inne nowotwory OUN u dzieci i młodzieży (0-19 lat) w USA wynosi 6,23/100 000, a wskaźnik śmiertelności 0,6/100 000 dzieci rocznie. Najczęstszymi typami histopatologicznymi są gwiaździak pilocytyczny (15,3%), rdzeniak płodowy (10,6%) oraz wyściółczak (7,0%). Pięcioletnie przeżycie różni się w zależności od typu i lokalizacji guza, osiągając ponad 90% dla gwiaździaków pilocytycznych i 58,2% dla guzów pnia mózgu. Występuje zróżnicowanie epidemiologiczne w zależności od wieku, płci i regionu geograficznego, a także obserwuje się tendencje do stabilizacji lub niewielkiego wzrostu zachorowalności w ostatnich dekadach. Wrodzone guzy mózgu mają bardzo złe rokowanie (<30% przeżycia), a czynniki ryzyka obejmują rodzinne zespoły nowotworowe, wysokie dawki promieniowania jonizującego, wysoką masę urodzeniową oraz wrodzone wady strukturalne OUN.
atypowy teratoidny/rabdoidny guz, białaczka, centralny rejestr guzów mózgu, czaszkogardlak, gen supresorowy TP53, glejak niskiego stopnia, glejak pnia mózgu, glejak wysokiego stopnia, guz lity, guz podnamiotowy, guz przysadki, guz zarodkowy z wielowarstwowymi rozetami, gwiaździak pilocytyczny, hamartoma podwzgórza, mutacja histonowa, nowotwór mózgu, nowotwór mózgu u dzieci, nowotwór złośliwy, oponiak, ośrodkowy układ nerwowy, rdzeniak płodowy, rezonans magnetyczny, standaryzowany współczynnik zachorowalności, sygnatura metylacji DNA, wskaźnik zachorowalności, wyściółczak, złośliwy guz mózgu