polaryzacja błony komórkowej
Polaryzacja błony komórkowej to zjawisko, w którym wewnętrzna i zewnętrzna powierzchnia błony komórkowej utrzymują różnicę potencjałów elektrycznych. W stanie spoczynku wnętrze komórki jest naładowane ujemnie w stosunku do przestrzeni zewnątrzkomórkowej, głównie dzięki nierównomiernemu rozmieszczeniu jonów po obu stronach błony.
Różnica potencjałów jest aktywnie utrzymywana przez pompę sodowo-potasową (Na+/K+-ATPazę), która wypompowuje jony sodu na zewnątrz komórki i wprowadza jony potasu do jej wnętrza. Potencjał spoczynkowy błony wynosi zwykle od -60 do -90 mV, w zależności od typu komórki. Najsilniej polaryzowane są komórki nerwowe i mięśniowe.
Depolaryzacja to proces zmniejszania różnicy potencjałów, który prowadzi do aktywacji komórki, natomiast hiperpolaryzacja zwiększa tę różnicę i utrudnia pobudzenie komórki. Zjawiska polaryzacji błony komórkowej są kluczowe dla funkcjonowania układu nerwowego, mięśniowego oraz przekazywania sygnałów w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Permetryna Scabinol Forte 50 mg/g
Permetryna Scabinol Forte to preparat przeciwpasożytniczy z grupy syntetycznych piretroidów, stosowany miejscowo w postaci żelu o stężeniu 50 mg/g. Substancja czynna, permetryna, działa neurotoksycznie na pasożyty, głównie świerzbowce, poprzez modulację kanałów sodowych bramkowanych napięciem w neuronach, co prowadzi do nadpobudliwości sensorycznej, braku koordynacji ruchowej oraz wyczerpania metabolicznego pasożyta, skutkując jego unicestwieniem. Preparat zawiera również 100 mg etanolu (96%) na 1 g żelu, co zwiększa penetrację permetryny przez warstwę rogową naskórka, a forma żelu zapewnia optymalną dystrybucję i utrzymanie substancji czynnej na skórze.
akarycyd, bezpieczeństwo i skuteczność leku, efekt terapeutyczny, insektycyd, kanał sodowy bramkowany napięciem, lek przeciwświerzbowy, nadpobudliwość sensoryczna, permetryna, piretroid, piretyna, polaryzacja błony komórkowej, świerzbowiec, warstwa rogowa naskórka, zakażenie świerzbowcem, związek syntetyczny - Leksykon substancji czynnych
Potas – Przedawkowanie
Hiperkaliemia, będąca skutkiem przedawkowania potasu, stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy kliniczne zależą od stężenia potasu w surowicy oraz szybkości narastania hiperkaliemii i obejmują zaburzenia rytmu serca (niemiarowości komorowe, blok odnogi pęczka Hisa, migotanie komór), objawy nerwowo-mięśniowe (parestezje, paraliż wiotki, drgawki), a także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Charakterystyczne zmiany w EKG to m.in. wysokie, spiczaste załamki T, wydłużenie zespołu QRS oraz brak załamka P. Szczególnie narażeni na hiperkaliemię są pacjenci z niewydolnością nerek oraz osoby stosujące leki oszczędzające potas, inhibitory ACE i inne preparaty wpływające na gospodarkę potasową. Warto podkreślić, że stężenia potasu powyżej 5,5 mmol/L wiążą się z łagodnymi objawami, natomiast wartości >7,0 mmol/L są krytyczne i mogą prowadzić do zatrzymania akcji serca.
arefleksja, blok odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego, blok przedsionkowo-komorowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chlorek potasu, dializa otrzewnowa, elektrokardiogram, farmakobezoar, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, migotanie komór, niedociśnienie, niemiarowość komorowa, niewydolność oddechowa, odcinek ST, odruch ścięgnisty, paraliż wiotki, parestezja, pojemność minutowa serca, polaryzacja błony komórkowej, przedawkowanie magnezu, rozkurcz naczyń, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki potasowej, zaburzenie oddychania, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zespół QRS, żywica wiążąca potas