zmniejszenie liczby krwinek białych
Zmniejszenie liczby krwinek białych, określane medycznie jako leukopenia, to stan, w którym całkowita liczba leukocytów we krwi obwodowej spada poniżej wartości referencyjnych (zwykle poniżej 4000 komórek/μl). Jest to istotny objaw kliniczny, który może wskazywać na szereg zaburzeń zdrowotnych.
Etiologia leukopenii jest zróżnicowana i obejmuje: choroby infekcyjne (szczególnie wirusowe jak HIV, grypa, WZW), choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), zaburzenia szpiku kostnego (niedokrwistość aplastyczna, zespoły mielodysplastyczne), działania niepożądane leków (chemioterapeutyki, niektóre antybiotyki, leki przeciwtarczycowe), ekspozycję na promieniowanie jonizujące oraz niedobory żywieniowe (szczególnie witaminy B12 i kwasu foliowego).
Konsekwencje kliniczne zmniejszenia liczby krwinek białych zależą od stopnia leukopenii oraz rodzaju komórek, których liczba uległa obniżeniu. Najpoważniejsze implikacje kliniczne wiążą się z neutropenią (zmniejszeniem liczby neutrofilów), która istotnie zwiększa ryzyko infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Pacjenci z ciężką neutropenią (< 500 komórek/μl) wymagają szczególnej ochrony przed infekcjami, a w przypadku wystąpienia gorączki - natychmiastowej interwencji medycznej.
Diagnostyka leukopenii obejmuje szczegółową morfologię krwi z rozmazem, badania biochemiczne, serologiczne, obrazowe oraz w wybranych przypadkach biopsję szpiku kostnego. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a w przypadkach ciężkiej neutropenii może obejmować stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) oraz profilaktyczną antybiotykoterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u naczelnych i królików, przy dawkach od 0,5 do 4 mg/kg/dobę u małp oraz 3-20 mg/kg/dobę u królików. U potomstwa samic małp obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, działanie immunomodulujące, działanie mutagenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, przepona wadliwie rozwinięta, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 2,5 mg
Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę, co skutkowało wadami wrodzonymi takimi jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów. Efekty te występowały przy dawkach toksycznych dla samic, co wskazuje na bezpośredni wpływ lenalidomidu na rozwój płodu. Minimalna dawka letalna u gryzoni przekraczała 2000 mg/kg mc./dobę, co świadczy o wysokim progu ostrej toksyczności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, narząd limfatyczny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojąderek komórkowych, toksyczny wpływ na rozwój, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi