atrezja odbytu

Atrezja odbytu (łac. atresia ani) to wrodzona wada rozwojowa polegająca na braku lub zarośnięciu naturalnego otworu odbytu. Jest to jedna z najczęstszych wad przewodu pokarmowego, występująca z częstością 1 na 4000-5000 żywych urodzeń, częściej u chłopców niż u dziewczynek.

Wada ta powstaje w wyniku zaburzeń rozwojowych w okresie embrionalnym, około 6-8 tygodnia ciąży, kiedy dochodzi do nieprawidłowego formowania się końcowego odcinka przewodu pokarmowego. Atrezja odbytu może występować jako wada izolowana lub w skojarzeniu z innymi anomaliami, szczególnie układu moczowo-płciowego, sercowo-naczyniowego czy kręgosłupa (zespół VACTERL).

Klasyfikacja kliniczna atrezji odbytu wyróżnia postacie wysokie, pośrednie i niskie, w zależności od poziomu zakończenia jelita grubego względem mięśni dna miednicy. Mogą też występować przetoki odbytniczo-moczowe u chłopców lub odbytniczo-pochwowe u dziewczynek. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne noworodka, badania obrazowe (RTG przeglądowe jamy brzusznej, ultrasonografię) oraz ewentualnie inne badania w kierunku wad towarzyszących.

Leczenie atrezji odbytu jest zawsze chirurgiczne i zależy od typu wady. W postaciach niskich wykonuje się anoplastykę (wytworzenie odbytu), natomiast w postaciach wysokich często konieczne jest wieloetapowe leczenie z wyłonieniem czasowej kolostomii. Rokowanie zależy od typu wady, obecności wad towarzyszących oraz jakości leczenia chirurgicznego, mającego wpływ na późniejsze funkcjonowanie odbytu i kontrolę wydalania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u naczelnych i królików, przy dawkach od 0,5 do 4 mg/kg/dobę u małp oraz 3-20 mg/kg/dobę u królików. U potomstwa samic małp obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, działanie immunomodulujące, działanie mutagenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, przepona wadliwie rozwinięta, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenności, potwierdzone w modelach małp i królików. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę, co skutkowało wadami wrodzonymi takimi jak atrezja odbytu, liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano zależne od dawki wady rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na szczurach (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. W badaniach na małpach dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały znaczną toksyczność obejmującą śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie oraz zmiany zapalne i atrofie w układzie chłonnym i szpiku kostnym.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie teratogenne, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczki nerkowej, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, potencjał mutagenny, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada przepony, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji AUC u ludzi. U małp podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało poważną toksycznością, w tym utratą masy ciała, cytopeniami, krwotokami wielonarządowymi, zapaleniem przewodu pokarmowego oraz atrofią układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofię grasicy, przy dawce 1 mg/kg/dobę obserwowano łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, co odpowiada dawce terapeutycznej u ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, dawka letalna, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada przepony, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotny potencjał teratogenny leku, potwierdzony badaniami na małpach i królikach. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę podawane w trakcie ciąży powodowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano zmiany rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, z nasileniem efektów przy wyższych dawkach. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 7,5 mg

Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów stosowanie dawek 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważną toksyczność, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodny spadek leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC).
atrezja odbytu, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie toksyczności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, grasica, komórki zarodkowe, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon substancji czynnych
Wankomycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Wankomycyna, stosowana głównie przeciwko drobnoustrojom Gram-dodatnim, wiąże się z ryzykiem ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji i zespołu czerwonego człowieka, szczególnie przy szybkim podaniu bolusowym. Zaleca się powolną infuzję (≤10 mg/min, stężenie 2,5-5 mg/ml, czas ≥60 min) oraz monitorowanie hematologiczne, czynności nerek i wątroby. U pacjentów z reakcją alergiczną na teikoplaninę istnieje ryzyko krzyżowej nadwrażliwości. Ototoksyczność, potencjalnie trwała, występuje zwłaszcza u osób z wcześniejszym ubytkiem słuchu, przy wysokich dawkach i jednoczesnym stosowaniu aminoglikozydów. Konieczne jest monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy oraz funkcji słuchu, szczególnie u osób starszych i noworodków. Dawkowanie u dzieci poniżej 12 lat może prowadzić do subterapeutycznych stężeń, a dawki >60 mg/kg/dobę nie są zalecane.
aminoglikozyd, atrezja odbytu, bakterie Gram-dodatnie, choroba Hirschsprunga, Clostridium difficile, depresja mięśnia sercowego, enterokok oporny na wankomycynę, filtracja kłębuszkowa, inhibitor pompy protonowej, krwotoczno-okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki, neutropenia, niedociśnienie, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, przetrwały przewód tętniczy Botalla, reakcja histaminopodobna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, stężenie subterapeutyczne, szum w uszach, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamista, zapalenie żyły, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźny potencjał teratogenny, potwierdzony badaniami rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, bez rotacji, oligo- i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwie rozwinięta przepona). Wysokie dawki (≥10 mg/kg/dobę) u królików powodowały brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Minimalna dawka letalna doustna u gryzoni przekraczała 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrą. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u szczurów (75–300 mg/kg/dobę, do 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, odpowiadającej około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym zmniejszenie masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, dawka toksyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, erytrocyty, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukocyty, limfocyty, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, toksyczność hematologiczna, wada przepony, wada wrodzona kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny leku, szczególnie w badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u małp i królików. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc (przy 10 i 20 mg/kg) oraz przemieszczenie nerek (20 mg/kg), a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła dawki letalne powyżej 2000 mg/kg mc./dobę, natomiast przewlekłe podawanie lenalidomidu szczurów w dawkach 75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, dawka toksyczna, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakterii, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wartość AUC, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg

Lenalidomid wykazuje istotną toksyczność rozwojową potwierdzoną w badaniach na małpach i królikach. U małp dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwa przepona). U królików podawanie lenalidomidu w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc, przemieszczeniem nerek i zmianami w tkankach miękkich i szkielecie płodów, z wyraźną zależnością od dawki. Toksyczność ostra wykazała dawki letalne doustne powyżej 2000 mg/kg u gryzoni, natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) objawiła się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, szczególnie u małp, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte), oligodaktylia i polidaktylia. U królików podawanie leku w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało anomaliami narządów wewnętrznych, w tym brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek. Ostra toksyczność lenalidomidu u gryzoni ujawniła dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały śmiertelność i wielonarządową toksyczność, w tym znaczną utratę masy ciała, krwotoki i atrofie układu chłonnego oraz szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie mutagenne, ekspozycja u ludzi, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide G.L. 5 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny, szczególnie u małp, którym podawano dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę, skutkujący wadami wrodzonymi kończyn (m.in. oligo- i polidaktylia, deformacje) oraz anomaliami narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano defekty rozwojowe płuc i nerek, z wyraźną zależnością dawka-efekt. Toksyczność ostra wykazała wysoką tolerancję leku (LD50 > 2000 mg/kg mc./dobę u gryzoni), natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (75–300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) ujawniła odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi. U małp wielokrotne dawki 4–6 mg/kg mc./dobę indukowały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność i zmiany hematologiczne, natomiast dawki 1–2 mg/kg mc./dobę powodowały odwracalne zmiany w szpiku i grasicy.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, elementy morfotyczne krwi, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność bakteryjna, parametry hematologiczne, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, układ krwiotwórczy, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały relatywnie niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną u gryzoni powyżej 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowa ekspozycja u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) powodowała odwracalne zmiany w nerkach, w tym mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, odpowiadającą około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni indukowały poważną toksyczność obejmującą utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej (AUC).
Lenalidomid wykazuje silny potencjał teratogenny potwierdzony w badaniach na małpach i królikach. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę w okresie ciąży indukowały liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, malformacje kończyn (zgięcie, skrócenie, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwa przepona). U królików dawki 3-20 mg/kg/dobę powodowały dawkozależne wady rozwojowe, takie jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu na poziomie genowym ani chromosomalnym. Brak jest jednak standardowych badań karcynogenności, co pozostawia niepewność co do potencjalnych długoterminowych efektów onkogennych leku.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, efekt onkogenny, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone w modelach zwierzęcych, w tym u małp i królików. U małp dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały szerokie spektrum wad wrodzonych, takich jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn, a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie lenalidomidu w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, zjawiska te były dawko-zależne i obserwowane przy dawkach toksycznych dla samic. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, a u małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały znaczną toksyczność hematologiczną i narządową, w tym leukopenię, trombocytopenię, krwotoki wielonarządowe oraz atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego.
antykoncepcja, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, działanie teratogenne, ekspozycja dobowa, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mielosupresja, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, neutropenia, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, przepona, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojąderek, toksyczność ostra, trombocytopenia, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały, że lek charakteryzuje się niską toksycznością ostrą, z minimalnymi dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi. U małp, dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne działania toksyczne, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, leukopenię, trombocytopenię, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Przy dawkach 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok obserwowano odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, działanie teratogenne, komórki chłoniaka, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, limfocyt ludzki, mikrojąderka komórkowe, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, śmiertelność, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność narządowa, toksyczność przewlekła, transformacja komórek zarodkowych, układ krwiotwórczy, wada przepony, zapalenie przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne na modelach zwierzęcych, zwłaszcza u małp i królików. U małp dawki 0,5–4 mg/kg/dobę indukowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (np. odbarwienia, czerwone ogniska, wadliwa przepona). U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie, z wyraźną zależnością od dawki. Badania toksyczności ostrej wskazały na stosunkowo niską toksyczność (MDL >2000 mg/kg/dobę u gryzoni), natomiast przewlekła toksyczność u szczurów (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) ujawniła odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji terapeutycznej u ludzi (AUC). U małp dawki 4–6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1–2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię; dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, działanie teratogenne, komórka erytroidalna, komórka mieloidalna, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczki nerkowej, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, ryzyko teratogenne, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, wada przepony, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 25 mg

Lenalidomid wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej, z dawkami letalnymi przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofię grasicy. Dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi i wiąże się z łagodnym spadkiem liczby leukocytów. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak jest formalnych badań karcynogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał onkogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnej, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg

Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały wyraźny potencjał teratogenny, potwierdzony w modelach na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, malformacje kończyn (zgięte, skrócone, brak rotacji, oligo- i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, ogniska zapalne, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwa przepona). U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały teratogenne zmiany, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, przy czym efekty te występowały przy dawkach toksycznych dla samic. Toksyczność ostra u gryzoni była stosunkowo niska (minimalna dawka letalna > 2000 mg/kg/dobę), natomiast przewlekłe podawanie u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) wywołało odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, nefrotoksyczność, NOAEL, płat środkowy płuc, polidaktylia, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg

Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji ludzkiej (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak danych dotyczących karcynogenności ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ chłonny, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 15 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone licznymi wadami wrodzonymi u potomstwa małp (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królików (dawki 3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U małp obserwowano atrezję odbytu, wady kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany narządów wewnętrznych, takich jak odbarwienia i zmniejszony pęcherzyk żółciowy. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg mc./dobę), przemieszczenie nerek (20 mg/kg mc./dobę) oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu. Badania toksyczności ostrej wskazały na niską toksyczność lenalidomidu (LD50 > 2000 mg/kg mc. u gryzoni), natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) objawiała się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, bardziej wyraźnym u samic. NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (AUC). U małp podawanie 4–6 mg/kg mc./dobę przez 20 tygodni skutkowało znaczną toksycznością hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1–2 mg/kg mc./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, badanie przedkliniczne, dawka letalna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, oligodaktylia, płat środkowy płuca, podanie doustne, polidaktylia, przemieszczenie nerki, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

Lenalidomid wykazuje istotne działania toksyczne w badaniach przedklinicznych, które mają kluczowe znaczenie dla jego stosowania klinicznego. Toksyczność ostra jest stosunkowo niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. Jednak przewlekłe podawanie lenalidomidu u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) powodowało odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). Małpy wykazywały znacznie większą wrażliwość, gdzie dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni prowadziły do śmiertelności, utraty masy ciała, cytopenii, krwotoków i atrofii układu chłonnego oraz szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) wywoływały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiadała ekspozycji stosowanej u ludzi (AUC). Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie teratogenne, elementy morfotyczne krwi, komórki chłoniaka, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, limfocyty ludzkie, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, szpik kostny, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność hematologiczna, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielonarządowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zaburzenie hematologiczne, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby leukocytów
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 15 mg

Lenalidomid wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę (około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC). Małpy wykazały znacznie większą wrażliwość: dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowały zwiększoną śmiertelnością, spadkiem masy ciała, istotnymi zmianami hematologicznymi (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotokami wielonarządowymi, zapaleniem przewodu pokarmowego oraz atrofią układu chłonnego i szpiku. Dawka 1 mg/kg/dobę u małp, odpowiadająca ekspozycji terapeutycznej u ludzi, wywoływała odwracalne zmiany w szpiku i niewielką leukopenię, co wskazuje na wąski margines bezpieczeństwa.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, działanie niepożądane, działanie teratogenne, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, parametry hematologiczne, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, układ odpornościowy, wada wrodzona, wpływ na rozwój, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne w modelach małp i królików, obejmujące wady wrodzone kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych przy dawkach od 0,5 do 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni dawka letalna przekraczała 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na niski potencjał toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowało poważne działania niepożądane, w tym śmiertelność, znaczny spadek masy ciała, pancytopenię, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie rakotwórcze, ekspozycja leku, karcynogenność, komórka mieloidalna, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 5 mg

Lenalidomid, substancja czynna produktu Polalid, wykazuje istotną teratogenność potwierdzoną w badaniach na małpach i królikach. U małp, przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, zaobserwowano poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz liczne anomalie kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji kończyn). Dodatkowo stwierdzono zmiany w narządach wewnętrznych, w tym odbarwienia i obecność mas tkankowych. U królików, przy dawkach 3-20 mg/kg/dobę, odnotowano brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów, z wyraźną zależnością od dawki. W badaniach toksyczności ostrej na gryzoniach minimalna dawka letalna przekraczała 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na relatywnie niską toksyczność ostrą.
agenezja płata płuca, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, cytopenia, działanie mutagenne, ektopia nerki, genotoksyczność, kancerogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok narządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczki nerkowej, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada kończyny, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 25 mg

Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. Podobne efekty teratogenne zaobserwowano u królików przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Lenalidomid charakteryzuje się niską toksycznością ostrą (LD50 > 2000 mg/kg/dobę u gryzoni). W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie i atrofie układu chłonnego, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, erytrocyty, genotoksyczność, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, trombocyty, wada przepony, wady kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg

Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne i toksyczne u zwierząt. U małp podawanie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę w okresie rozwoju zarodkowo-płodowego powodowało wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji kończyn). U królików w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę stwierdzono brak płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg) oraz przemieszczenie nerek (20 mg/kg), a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę, do 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi. U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważną toksyczność hematologiczną (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię.
agenezja płata płuca, anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, ektopia nerki, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczki nerkowej, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, test mikrojąderkowy, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wada przepony, wada wrodzona kończyny, wada wrodzona zewnętrzna, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 2,5 mg

Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały istotne informacje dotyczące jego bezpieczeństwa, obejmujące toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na rozwój zarodkowo-płodowy oraz potencjał mutagenny. W badaniach na małpach, podawanie lenalidomidu w dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę wykazało teratogenność, manifestującą się wadami wrodzonymi takimi jak atrezja odbytu, liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych (np. niedorozwój pęcherzyka żółciowego, wady przepony). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na działanie toksyczne na rozwijające się płody, zwłaszcza przy wyższych dawkach. Minimalne dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, co świadczy o relatywnie niskiej toksyczności ostrej.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, ekspozycja dobowa, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczki nerkowej, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał karcynogenny, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa przepony, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Edicin

Wankomycyna (Edicin) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak reakcje nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny), ototoksyczność oraz nefrotoksyczność. Monitorowanie parametrów hematologicznych, czynności nerek i wątroby oraz stężenia leku we krwi jest niezbędne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku, noworodków i wcześniaków. Wankomycyna działa głównie na mikroorganizmy Gram-dodatnie i nie powinna być stosowana w monoterapii zakażeń bez potwierdzenia wrażliwości patogenu. Podawanie dożylne wymaga powolnej infuzji (2,5–5 mg/ml, max 10 mg/min przez co najmniej 60 minut) w celu uniknięcia zespołu czerwonego człowieka, niedociśnienia i reakcji histaminopodobnych. Dawkowanie u dzieci nie powinno przekraczać 60 mg/kg mc./dobę, a u pacjentów z ryzykiem ototoksyczności zaleca się regularne badania słuchu i monitorowanie układu przedsionkowego.
antybiotyk aminoglikozydowy, atrezja odbytu, bakterie Gram-dodatnie, choroba Hirschsprunga, choroba zapalna jelit, Clostridium difficile, depresja mięśnia sercowego, enterokok oporny na wankomycynę, inhibitor pompy protonowej, krwotoczno-okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki, nadkażenie, neutropenia, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, stężenie subterapeutyczne, szum w uszach, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie żyły, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 5 mg

Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne i toksyczne u różnych gatunków zwierząt. U małp podawanie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę w okresie ciąży powodowało wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików dawki 3-20 mg/kg/dobę indukowały anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalną dawkę letalną powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność oraz poważne zmiany hematologiczne i narządowe. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) podawane do roku powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, poziom NOAEL, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 2,5 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp, gdzie dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Ostra toksyczność lenalidomidu jest stosunkowo niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłej toksyczności u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co jest około 25-krotnie wyższą ekspozycją niż u ludzi ocenianą na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, komórki mieloidalne, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 10 mg

Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną po podaniu doustnym powyżej 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w przypadku ostrego przedawkowania. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi (AUC). U naczelnych dawki 4 i 6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, odpowiadające dawce stosowanej u ludzi. Badania rozwojowe u małp i królików potwierdziły silne działanie teratogenne lenalidomidu, manifestujące się wadami zewnętrznymi, kończyn oraz narządów wewnętrznych, co stanowi istotne ograniczenie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, chłoniak myszy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, narządy limfoidalne, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, wady wrodzone, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, z dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność obejmującą utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę przez rok) powodowały odwracalne zmiany w szpiku, łagodną leukopenię i atrofię grasicy, co koreluje z dawką stosowaną u ludzi. Wyniki te wskazują na istotny wpływ lenalidomidu na układ krwiotwórczy i limfatyczny, zgodny z jego mechanizmem działania.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, profil toksyczności, rozwój zarodkowo-płodowy, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakterii, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, zapobieganie ciąży, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 15 mg

Lenalidomid wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, znacznie przekraczającymi dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę powodowały poważne efekty toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę (zbliżone do ekspozycji u ludzi) wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne leukopenie. Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne u małp i królików, powodując wady wrodzone kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych, co podkreśla konieczność rygorystycznej kontroli ciąży u pacjentów w wieku rozrodczym.
Badania mutagenności in vitro i in vivo (testy mutacji bakteryjnych, limfocytów ludzkich, komórek chłoniaka myszy, transformacji komórek zarodkowych chomika oraz test mikrojądrowy na szczurach) nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu na poziomie genowym ani chromosomalnym. Brak jest jednak formalnych badań karcynogenności, co pozostawia niepewność co do potencjału nowotworowego przy długotrwałej ekspozycji. Przedkliniczne dane wskazują na konieczność monitorowania funkcji nerek oraz parametrów hematologicznych podczas terapii, a także na bezwzględne stosowanie środków zapobiegających ciąży. Te wyniki stanowią podstawę do opracowania zaleceń klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lenalidomidu, zwłaszcza w kontekście jego toksyczności przewlekłej i teratogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja leku, elementy morfotyczne krwi, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, profil bezpieczeństwa leku, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 10 mg

Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności, co ogranicza ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, narząd wewnętrzny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek mieloidalno-erytroidalny, substancja czynna, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, test na komórkach chłoniaka myszy, test na limfocytach ludzkich, toksyczność ostra, toksyczność ostra lenalidomidu, trombocytopenia, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 20 mg

Lenalidomid, substancja czynna preparatu Linorion, wykazuje istotne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwie rozwinięta przepona). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, co świadczy o relatywnie niskiej toksyczności ostrej lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mikrojąderko komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada przepony, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, wpływ teratogenny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 20 mg

Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów, przy dawkach 75-300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni, zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i grasicy, przy czym 1 mg/kg mc/dobę odpowiada dawce stosowanej u ludzi (AUC). Badania teratogenności u małp wykazały poważne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn i zmiany trzewi, przy dawkach 0,5-4 mg/kg mc/dobę. U królików dawki 10-20 mg/kg mc/dobę indukowały wady rozwojowe płuc, nerek i szkieletu płodów, co potwierdza silny potencjał teratogenny lenalidomidu.
aberracja chromosomowa, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, działanie teratogenne lenalidomidu, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał karcynogenny, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność ostra lenalidomidu, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, utrata masy ciała, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 20 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenności, zwłaszcza w modelu małp, gdzie dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, obserwowano anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczny wpływ leku na rozwój zarodkowo-płodowy. Minimalne dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg mc./dobę, co świadczy o relatywnie niskiej ostrej toksyczności. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada przepony, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon substancji czynnych
Lenalidomid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach na małpach i królikach, gdzie dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę u małp oraz 3-20 mg/kg/dobę u królików indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn, brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a u małp podawanych lenalidomid w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołał śmiertelność, znaczne zaburzenia hematologiczne, krwotoki i atrofie układu chłonnego oraz szpiku. Długotrwałe podawanie niższych dawek (1-2 mg/kg/dobę do 1 roku) skutkowało odwracalnymi zmianami w komórkowości szpiku i łagodnym spadkiem liczby leukocytów, co odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczność układu krwiotwórczego, transformacja komórek, wada rozwojowa przepony, wada wrodzona kończyn, wpływ teratogenny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi doustnymi przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, co znacznie przewyższa dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały wysoką toksyczność hematologiczną i śmiertelność, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofię grasicy; dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi i wiązała się z niewielkim zmniejszeniem liczby leukocytów. Lenalidomid wykazuje silne działanie teratogenne, potwierdzone u małp i królików, powodując wady kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych, nawet przy dawkach zbliżonych do ekspozycji klinicznej.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, brak płata środkowego płuc, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja u ludzi, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerek, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, wada wrodzona kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 20 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na relatywnie niski potencjał toksyczności ostrej, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni powyżej 2000 mg/kg/dobę, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, odpowiadającym około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp, przewlekłe podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało znaczną hematotoksycznością (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotokami wielonarządowymi, zapaleniem przewodu pokarmowego oraz atrofią układu chłonnego i szpiku. Już dawka 1 mg/kg/dobę, odpowiadająca ekspozycji ludzkiej, powodowała niewielkie, ale istotne zmniejszenie liczby leukocytów, wskazując na wąski margines bezpieczeństwa hematologicznego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, nefrotoksyczność, niedokrwistość, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vancomycin-MIP 1000

Wankomycyna, stosowana głównie przeciwko mikroorganizmom Gram-dodatnim, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja u pacjentów z alergią na teikoplaninę), ototoksyczność (szumy uszne, głuchota), nefrotoksyczność oraz ciężkie reakcje skórne (SCARs: SJS, TEN, DRESS, AGEP). Zaleca się podawanie leku w powolnej infuzji (2,5–5 mg/ml, max 10 mg/min, co najmniej 60 minut) w celu minimalizacji ryzyka zespołu czerwonego człowieka i powikłań sercowo-naczyniowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u osób starszych, noworodków i wcześniaków, a także u pacjentów jednocześnie leczonych lekami nefro- i ototoksycznymi (np. aminoglikozydy, NLPZ, amfoterycyna B). Monitorowanie stężenia wankomycyny we krwi jest kluczowe zwłaszcza przy długotrwałej terapii, dużych dawkach oraz u pacjentów z ryzykiem toksyczności.
agranulocytoza, antybiotyk aminoglikozydowy, atrezja odbytu, choroba Hirschprunga, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, depresja mięśnia sercowego, enterokok oporny na wankomycynę, filtracja kłębuszkowa, inhibitor pompy protonowej, krwotoczno-okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki, nadkażenie, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, reakcja histaminopodobna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, subterapeutyczne stężenie leku, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamista, zaburzenie czynności nerek, zapalenie żyły, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone na modelach małpich i króliczych. U samic małp poddanych ekspozycji na lek w okresie ciąży zaobserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia), a także nieprawidłowości narządów wewnętrznych, w tym odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy i wadliwie rozwiniętą przeponę. U królików dawki 10 i 20 mg/kg mc./dobę powodowały brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę, co wskazuje na bezpośredni toksyczny wpływ leku. Toksyczność ostra lenalidomidu jest stosunkowo niska, z dawkami letalnymi doustnymi przekraczającymi 2000 mg/kg mc./dobę u gryzoni, natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (dawki 75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) objawiała się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderko komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, ryzyko teratogenne, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. zgięcie, skrócenie, oligodaktylia, polidaktylia) oraz atrezją odbytu. Dodatkowo obserwowano zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienie narządów, czerwone ogniska, czy wadliwie rozwinięta przepona. U królików podawanie dawek 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg/dobę) oraz przemieszczeniem nerek (20 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności ostrej minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna minimalna, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, polidaktylia, przepona, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u naczelnych, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz deformacje kończyn (zgięte, skrócone, oligodaktylia, polidaktylia). Dodatkowo obserwowano zmiany w narządach wewnętrznych, w tym odbarwienia i nieprawidłowości anatomiczne. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Badania toksyczności ostrej wykazały stosunkowo niską toksyczność, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę, do 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a u małp (1-6 mg/kg/dobę, do 1 roku) wystąpiły poważne objawy toksyczności, w tym śmiertelność, utrata masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofia układu chłonnego i szpiku kostnego.
agenezja płata płuca, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie teratogenne, ektopia nerki, karcynogenność, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada przepony, wady wrodzone kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 5 mg

Przedkliniczne badania lenalidomidu, substancji czynnej leku Kleder, wykazały istotny potencjał teratogenny, zwłaszcza u małp, którym podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę. U potomstwa obserwowano wady wrodzone kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, deformacje), atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak przebarwienia, czerwone ogniska, wady przepony i obecność masy tkankowej nad zastawką przedsionkowo-komorową. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów, co wskazuje na bezpośredni wpływ lenalidomidu na rozwój zarodkowo-płodowy. Minimalna dawka letalna po podaniu doustnym u gryzoni przekraczała 2000 mg/kg/dobę, znacznie przewyższając dawki kliniczne u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, karcynogenność, krwinka, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukocyt, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał teratogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa przepony, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną u gryzoni przekraczającą 2000 mg/kg mc./dobę. W badaniach wielokrotnego podawania szczurom (75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, bardziej wyraźne u samic, przy dawce NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp dawki 4 i 6 mg/kg mc./dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność i poważne objawy toksyczności, w tym pancytopenię i atrofię układu chłonnego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg mc./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg mc./dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego u małp wykazały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz różnorodne deformacje kończyn, a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie lenalidomidu w dawkach 3-20 mg/kg mc./dobę skutkowało wadami rozwojowymi zależnymi od dawki, w tym brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, przy czym efekty te wiązały się z toksycznością dla matek i bezpośrednim działaniem na płód.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu (Linorion) wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, w tym wady wrodzone u potomstwa małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, obejmujące atrezję odbytu oraz liczne anomalie kończyn i narządów wewnętrznych. U królików podawanie doustne w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało dawkozależnymi nieprawidłowościami rozwojowymi, takimi jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Badania toksyczności ostrej wskazały na wysokie minimalne dawki letalne (>2000 mg/kg/dobę u gryzoni). Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym modelom (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) wywołało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały ciężką toksyczność, w tym utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki i atrofie układu chłonnego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku i grasicy, z łagodnym spadkiem leukocytów przy dawce 1 mg/kg/dobę, odpowiadającej ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, komórka chłoniaka myszy, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny i karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, tkanka miękka i szkielet, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, wada przepony, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 10 mg

Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne w modelach zwierzęcych, zwłaszcza u małp, którym podawano dawki 0,5–4 mg/kg/dobę. Zaobserwowano wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz liczne anomalie kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, deformacje i brak rotacji). U królików, przy dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczność rozwojową przy dawkach toksycznych dla samic. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalne dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotnie wyższą ekspozycję niż u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał mutagenny i karcynogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność wielonarządowa, wada rozwojowa przepony, wada wrodzona zewnętrzna, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, szczególnie u małp, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały wady wrodzone takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie 10-20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek. Toksyczność ostra u szczurów była niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowało poważną toksyczność wielonarządową i śmiertelność, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym, atrofię grasicy i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutacja bakterii, narząd wewnętrzny, NOAEL, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał genotoksyczny i karcynogenny, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, tkanka miękka i szkielet, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone badaniami na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę. Badania ostrej toksyczności wskazały na dawkę letalną doustną powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym (75–300 mg/kg mc./dobę) prowadziło do odwracalnego zwiększenia mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, oligodaktylia, parametry hematologiczne, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu krwiotwórczego, wady wrodzone kończyn
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 5 mg

Lenalidomid wykazuje wyraźny potencjał teratogenny, co potwierdzają badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. zgięte, skrócone, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy czy wadliwie rozwinięta przepona. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, z minimalnym wpływem na liczbę leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, hematopoeza, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa