hipertrofia pęcherzyków tarczowych
Hipertrofia pęcherzyków tarczowych to powiększenie się komórek pęcherzykowych tarczycy prowadzące do zwiększenia objętości gruczołu. Proces ten najczęściej występuje jako adaptacja do zwiększonego zapotrzebowania na hormony tarczycy lub w odpowiedzi na niedobór jodu.
W warunkach fizjologicznych hipertrofia może wystąpić podczas ciąży lub dojrzewania. Patologicznie obserwuje się ją w chorobie Gravesa-Basedowa, wolu guzkowym, zapaleniu tarczycy Hashimoto oraz w przypadku długotrwałej stymulacji TSH. Mikroskopowo widoczne są powiększone komórki pęcherzykowe oraz zmniejszenie ilości koloidu w świetle pęcherzyków.
Diagnostyka hipertrofii pęcherzyków obejmuje badanie USG tarczycy, ocenę poziomu hormonów tarczycowych (TSH, fT3, fT4) oraz przeciwciał przeciwtarczycowych. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie biopsji cienkoigłowej w celu wykluczenia procesu nowotworowego.
Leczenie zależy od przyczyny podstawowej – w przypadku niedoboru jodu stosuje się suplementację, w chorobie Gravesa-Basedowa – leki przeciwtarczycowe, a w przypadku znacznego powiększenia gruczołu zaburzającego funkcje sąsiadujących narządów może być konieczne leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego, co jest korzystne dla długotrwałego stosowania leku. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany wymagające uwagi: u szczurów odkładanie pigmentu w tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T₃), zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach reprodukcyjnych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka/stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych terapeutycznych, a u szczurów obserwowano nieznaczne obniżenie płodności samców, zmniejszenie liczby ciąż rzekomych oraz wydłużenie diestrus, co wiązało się z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak bez bezpośredniego przełożenia na ludzi ze względu na różnice gatunkowe.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, diestrus, embriotoksyczność, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia pęcherzyków tarczowych, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, trójjodotyronina, wady wrodzone kończyn, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoTiapina 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotnym elementem profilu bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany narządowe i hematologiczne przy ekspozycji na poziomie klinicznie istotnym, jednak niepotwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi. U szczurów stwierdzono odkładanie złogów barwnikowych w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus hipertrofię pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach na królikach wykazano zwiększoną częstość przykurczu łap płodów oraz zmniejszony przyrost masy ciała ciężarnych samic przy ekspozycji porównywalnej do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badania hematologiczne, ciąża urojona, faza międzyrujowa, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia pęcherzyków tarczowych, in vitro, in vivo, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, prolaktyna, przykurcz łap, T3 w osoczu, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na zarodek, trijodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki