metabolizm sitagliptyny
Sitagliptyna to lek przeciwcukrzycowy z grupy inhibitorów dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Metabolizm sitagliptyny odbywa się głównie na drodze enzymatycznej przy udziale izoenzymu CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C8 cytochromu P450.
Około 79% sitagliptyny jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, co wskazuje na ograniczony metabolizm leku. Główne metabolity powstające w wątrobie to hydroksylowane pochodne, które są farmakologicznie nieaktywne. Sitagliptyna nie jest ani inhibitorem, ani induktorem głównych izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
Okres półtrwania sitagliptyny wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min. Ze względu na wydalanie głównie przez nerki, u pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne dostosowanie dawki. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego upośledzenia czynności wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Sitagliptin Aflofarm 100 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem szczytowego stężenia w osoczu (Tmax) w ciągu 1-4 godzin. Średnie wartości farmakokinetyczne obejmują AUC 8,52 μM•hr oraz Cmax 950 nM, przy biodostępności około 87%. Lek może być podawany niezależnie od posiłków, gdyż tłuszcze w diecie nie wpływają na jego farmakokinetykę. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a frakcja związana z białkami osocza to 38%. Sitagliptin jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z metabolizmem ograniczonym i zależnym głównie od enzymów CYP3A4 i CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min. Lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie enzymatycznym i transportowym.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, metabolizm sitagliptyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, sitagliptyna, skala Child-Pugh, stężenie szczytowe w osoczu, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Sitagliptyna, główny składnik aktywny Sitagliptin Teva, charakteryzuje się niskim potencjałem do klinicznie istotnych interakcji lekowych. Metabolizm sitagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek enzymatyczny metabolizm ma niewielkie znaczenie dla klirensu leku. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą teoretycznie zwiększać stężenie sitagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Sitagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, przy czym probenecyd może hamować transport przez OAT3, jednak ryzyko istotnych interakcji jest niskie. W badaniach klinicznych nie wykazano znaczących zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg 2x/dobę), warfaryny, doustnych środków antykoncepcyjnych, symwastatyny, glibenclamidu czy rozyglitazonu, co wskazuje na minimalne ryzyko interakcji z enzymami CYP i transporterami OCT.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, glibenclamid, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, interakcja z cyklosporyną, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, metabolizm sitagliptyny, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, sitagliptyna, symwastatyna, toksyczność digoksyny, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna
