kinaza RAF
Kinaza RAF (Rapidly Accelerated Fibrosarcoma) to rodzina kinaz serynowo-treoninowych, które odgrywają kluczową rolę w szlaku sygnałowym RAS-RAF-MEK-ERK. Rodzina ta obejmuje trzy izoformy: ARAF, BRAF i CRAF (RAF-1), które są aktywowane przez białka RAS w odpowiedzi na sygnały zewnątrzkomórkowe, takie jak czynniki wzrostu.
Najlepiej scharakteryzowaną i klinicznie istotną izoformą jest BRAF, szczególnie jej mutacja V600E, która występuje w ok. 50% czerniaków, 10% raków jelita grubego oraz w innych nowotworach. Mutacja ta prowadzi do konstytutywnej aktywacji kinazy, niezależnej od sygnału RAS, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją komórek i progresją nowotworu.
Inhibitory kinazy BRAF (np. wemurafenib, dabrafenib, enkorafenib) są stosowane w terapii celowanej nowotworów z mutacją BRAF V600E/K. Często są one łączone z inhibitorami MEK (np. trametynib, kobimetynib) w celu zwiększenia skuteczności leczenia i opóźnienia rozwoju oporności. Identyfikacja statusu mutacji BRAF stanowi ważny element diagnostyki molekularnej i kwalifikacji pacjentów do terapii celowanej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Sorafenib, będący inhibitorem wielokinazowym z grupy leków przeciwnowotworowych (ATC: L01EX02), wykazuje działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne poprzez hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, mutacja V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β) zarówno w komórkach nowotworowych, jak i w unaczynieniu guza. W badaniach klinicznych III fazy u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (N=602) sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne wyniki potwierdzono w drugim badaniu (N=226) w Azji (HR dla OS=0,68; p=0,01414). W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do mediany 167 dni vs. 84 dni w grupie placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). Efekt terapeutyczny był niezależny od wieku, stanu sprawności ECOG i wcześniejszego leczenia.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, hepatoblastoma, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza RAF, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, mięsak jasnokomórkowy, mutacja V600E BRAF, nefroblastoma, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, odstęp QTcB, odstęp QTcF, proliferacja komórek nowotworowych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak nerkowokomórkowy, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptor PDGFR, receptorowa kinaza tyrozynowa, skala ECOG, wątrobiak, współczynnik ryzyka, zaburzenia czynności wątroby, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib jest inhibitorem wielokinazowym stosowanym w leczeniu zaawansowanych nowotworów, w tym raka wątrobowokomórkowego (HCC), raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz zróżnicowanego raka tarczycy (DTC). Mechanizm działania polega na hamowaniu kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-ß), co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu III fazy (n=602) u pacjentów z HCC sorafenib istotnie wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 vs 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). Podobne korzyści potwierdzono w badaniu przeprowadzonym w Azji (n=226, HR OS=0,68; p=0,01414). W RCC, w badaniu fazy III (n=903), sorafenib wydłużył medianę przeżycia wolnego od progresji (PFS) do 167 dni vs 84 dni placebo (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). W DTC opornym na leczenie jodem radioaktywnym, sorafenib poprawił medianę PFS do 10,8 miesięcy w porównaniu do 5,8 miesięcy placebo (HR=0,587; p<0,0001), choć różnica w OS nie była statystycznie istotna (HR=0,884; p=0,236).
angiogeneza nowotworowa, całkowite przeżycie, czas do progresji choroby, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza RAF, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja TNM, komórka nowotworowa, kryteria RECIST, leczenie jodem radioaktywnym, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odstęp QT, przeżycie wolne od progresji choroby, rak brodawkowaty tarczycy, rak nerkowokomórkowy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, rozsiew pozawątrobowy, skala ECOG, zróżnicowany rak tarczycy