izolacja oddechowa
Izolacja oddechowa (ang. respiratory isolation, airborne isolation) to procedura medyczna stosowana w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się patogenów przenoszonych drogą powietrzną. Jest to jeden z rodzajów izolacji stosowanej w placówkach ochrony zdrowia wobec pacjentów zakażonych lub podejrzanych o zakażenie drobnoustrojami, które mogą być przenoszone przez powietrze na odległość większą niż 1 metr.
Izolację oddechową stosuje się w przypadku chorób takich jak gruźlica, odra, ospa wietrzna, półpasiec rozsiany czy SARS. Pacjenci objęci taką izolacją powinni być umieszczani w salach jednoosobowych z kontrolowanym, ujemnym ciśnieniem powietrza (6-12 wymian powietrza na godzinę), z drzwiami stale zamkniętymi. Powietrze z takiej sali powinno być filtrowane przez filtry HEPA lub odprowadzane bezpośrednio na zewnątrz budynku.
Personel medyczny wchodzący do sali izolacji oddechowej jest zobowiązany do stosowania odpowiednich środków ochrony osobistej, w szczególności masek o wysokiej skuteczności filtracji (np. maski FFP2/N95 lub FFP3/N99). W przypadku niektórych chorób, jak gruźlica wielolekooporna, mogą być wymagane dodatkowe środki bezpieczeństwa, takie jak respiratory z zasilaniem powietrzem.
Skuteczność izolacji oddechowej zależy od właściwego wdrożenia procedur oraz przestrzegania zasad przez personel medyczny, pacjentów i odwiedzających. Czas trwania izolacji jest uzależniony od rodzaju patogenu i stanu klinicznego pacjenta, a decyzję o jej zakończeniu podejmuje zespół kontroli zakażeń szpitalnych w oparciu o aktualne wytyczne epidemiologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa (HPS) to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba charakteryzująca się obrzękiem płuc, niedotlenieniem i niedociśnieniem, z 38-40% śmiertelnością. Inkubacja wynosi 1-8 tygodni po ekspozycji na zakażone gryzonie. Początkowe objawy grypopodobne (gorączka, bóle mięśni, nudności) szybko przechodzą w duszność, kaszel i objawy niewydolności sercowo-płucnej. W ciężkich przypadkach rozwija się wstrząs kardiogenny i niewydolność oddechowa, wymagające intensywnej terapii, w tym tlenoterapii, wentylacji mechanicznej oraz ECMO, które przy wczesnym zastosowaniu zwiększa przeżywalność do 80%. Monitorowanie hemodynamiczne obejmuje ciągłe EKG, ocenę indeksu sercowego (<2,2 L/min/m² prognostycznie niekorzystny) oraz kontrolę bilansu płynów i parametrów życiowych. Brak jest swoistego leczenia przeciwwirusowego, a terapia jest głównie wspomagająca, z empiryczną antybiotykoterapią i lekami wazoaktywnymi.
antybiotykoterapia empiryczna, bradykardia zatokowa, depresja mięśnia sercowego, gazometria krwi tętniczej, hantawirus, izolacja oddechowa, lek inotropowy, lek wazoaktywny, leukocytoza, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, opieka pielęgniarska, pozaustrojowe natlenianie krwi, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rybawiryna, tlenek azotu wziewny, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zaburzenia rytmu serca, zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół spoliczkowanego dziecka – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół spoliczkowanego dziecka, wywoływany przez parwowirus B19, przenosi się głównie drogą kropelkową oraz przez kontakt z zakażoną krwią lub z matki na płód. Brak jest szczepionki i specyficznego leczenia, dlatego profilaktyka opiera się na ścisłej higienie: myciu rąk przez minimum 20 sekund, zakrywaniu ust i nosa podczas kaszlu lub kichania, unikaniu bliskiego kontaktu z chorymi oraz dezynfekcji powierzchni. Zakaźność jest największa przed pojawieniem się wysypki, co utrudnia wczesne wykrycie i zapobieganie transmisji. Po wystąpieniu wysypki pacjent nie jest już zakaźny, więc wykluczenie z placówek edukacyjnych nie jest konieczne.
anemia sierpowata, badanie krwi, ciężki przebieg zakażenia, droga kropelkowa, dysfagia, izolacja oddechowa, niedokrwistość ciężka, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość płodu, niedokrwistość sierpowata, parwowirus B19, piąta choroba, poronienie, przeciwciało, przełom aplastyczny, przeszczep narządu, rumień zakaźny, test serologiczny, wysypka charakterystyczna, zaburzenie odporności, zakażenie parwowirusem B19, zakażenie przewlekłe, zakaźność, zespół spoliczkowanego dziecka