róg skórny
Róg skórny (cornu cutaneum) to stożkowata, rogowa narośl występująca na skórze, przypominająca kształtem róg zwierzęcy. Jest to zmiana keratotyczna, składająca się głównie z hiperkeratotycznego naskórka. Wysokość roga skórnego zazwyczaj przekracza połowę jego średnicy podstawy.
Najczęstszą lokalizacją roga skórnego są obszary eksponowane na promieniowanie słoneczne, szczególnie twarz, małżowiny uszne, grzbiety rąk i owłosiona skóra głowy. Występuje głównie u osób starszych, powyżej 50. roku życia. Choć sam róg skórny nie jest jednostką chorobową, a objawem klinicznym, może rozwijać się na podłożu różnych zmian, zarówno łagodnych, jak i złośliwych.
Podłożem roga skórnego w około 60% przypadków są zmiany łagodne (np. brodawki łojotokowe, brodawki pospolite), w 25% stany przedrakowe (głównie rogowacenie słoneczne), a w 15% nowotwory złośliwe (rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, choroba Bowena). Czynniki ryzyka transformacji złośliwej obejmują: lokalizację na prąciu lub małżowinie usznej, szeroką podstawę, niską wysokość, twardą konsystencję oraz obecność stanu zapalnego u podstawy.
Diagnostyka roga skórnego wymaga badania histopatologicznego całej zmiany wraz z jej podstawą. Leczenie polega na całkowitym wycięciu chirurgicznym zmiany z marginesem zdrowej tkanki. W przypadku potwierdzenia złośliwego charakteru zmiany może być konieczne rozszerzenie zakresu leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imikeraderm
Imikeraderm (imikwimod 50 mg/g) wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa ze względu na ryzyko miejscowych i ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Preparat nie powinien mieć kontaktu z oczami, wargami i nozdrzami oraz nie może być stosowany na uszkodzoną skórę, aby uniknąć zwiększonego wchłaniania ogólnoustrojowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, po przeszczepach narządów oraz u osób ze zmniejszoną rezerwą układu krwiotwórczego. Nie zaleca się stosowania opatrunków okluzyjnych, które mogą zwiększać penetrację imikwimodu. Miejscowe reakcje zapalne, takie jak rumień, wysięk czy nadżerki, mogą wystąpić po kilkukrotnym zastosowaniu, często towarzyszą im objawy grypopodobne (gorączka, nudności, bóle mięśni). W przypadku nasilonych objawów wskazane jest czasowe przerwanie terapii. Maksymalny czas leczenia to 4 tygodnie, a ocenę skuteczności należy przeprowadzić po 4-8 tygodniach od zakończenia terapii.
alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, badanie histopatologiczne, błony śluzowe, butylohydroksytoluen, choroba autoimmunologiczna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, czerwień wargowa, hiperkeratoza, imikwimod, kontaktowe zapalenie skóry, objawy grypopodobne, odpowiedź immunologiczna miejscowa, odrzucenie przeszczepu, opatrunek okluzyjny, parahydroksybenzoesan, przeszczepienie narządu, reakcja alergiczna, reakcja skórna miejscowa, reakcja zapalna miejscowa, róg skórny, rogowacenie słoneczne, upośledzenie odporności, uszkodzenie skóry, wchłanianie ogólnoustrojowe, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Imikwimod – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Imikwimod, stosowany w terapii miejscowej, wymaga ścisłego unikania kontaktu z oczami, wargami i nozdrzami ze względu na ryzyko nasilenia stanów zapalnych skóry oraz zwiększonego ogólnoustrojowego wchłaniania substancji czynnej, co może prowadzić do działań niepożądanych. Preparat Imikeraderm nie powinien być aplikowany na uszkodzoną skórę ani stosowany z opatrunkiem okluzyjnym, gdyż zwiększa to absorpcję leku i nasila reakcje miejscowe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, po przeszczepach narządów oraz u osób ze zmniejszoną rezerwą układu krwiotwórczego. W trakcie terapii mogą wystąpić miejscowe reakcje zapalne z wysiękiem lub nadżerkami, którym mogą towarzyszyć objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, nudności, bóle mięśni i dreszcze, co może wymagać czasowego przerwania leczenia. Każdy cykl terapii nie powinien przekraczać 4 tygodni, a skuteczność ocenia się po 4-8 tygodniach od zakończenia leczenia.
alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, błona śluzowa, butylohydroksytoluen, choroba autoimmunologiczna, fotouczulenie, hiperkeratoza, imikwimod, kontaktowe zapalenie skóry, miejscowy stan zapalny, nadżerka, objaw grypopodobny, opatrunek okluzyjny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, przeszczepienie narządu, róg skórny, rogowacenie słoneczne, rumień, stan zapalny skóry, upośledzenie odporności