zapalenie śluzówki
Zapalenie śluzówki, znane również jako mukozytis, to stan zapalny błon śluzowych wyścielających przewód pokarmowy. Najczęściej dotyka jamę ustną (stomatitis) i przełyk, ale może również występować w innych częściach przewodu pokarmowego, od jamy ustnej aż po odbyt.
Przyczyną zapalenia śluzówki mogą być różne czynniki, w tym chemioterapia, radioterapia, infekcje (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), urazy mechaniczne, choroby autoimmunologiczne czy niedobory witamin. Szczególnie często występuje jako powikłanie leczenia onkologicznego – nawet u 40-100% pacjentów poddawanych chemioterapii i u 80% pacjentów otrzymujących radioterapię w obszarze głowy i szyi.
Objawy zapalenia śluzówki obejmują zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, owrzodzenia, trudności w połykaniu, mówienie i przyjmowanie pokarmów. W ciężkich przypadkach może prowadzić do odwodnienia, niedożywienia, infekcji wtórnych i konieczności modyfikacji lub przerwania leczenia podstawowego, co może wpływać na jego skuteczność.
Leczenie zapalenia śluzówki jest zwykle objawowe i obejmuje łagodzenie bólu, zapobieganie infekcjom wtórnym oraz utrzymanie odpowiedniego nawodnienia i odżywienia. Ważna jest odpowiednia higiena jamy ustnej, stosowanie płukanek, leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych i przeciwgrzybiczych. W niektórych przypadkach stosuje się również krioterapię, laseroterapię niskoenergetyczną czy preparaty zawierające czynniki wzrostu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Działania niepożądane
Temsirolimus, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najpoważniejsze z nich to reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i reakcje związane z wlewem, które mogą prowadzić do zgonu. Często obserwuje się zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), metaboliczne (hiperglikemia, hiperlipidemia), zakażenia (w tym oportunistyczne i posocznicę), choroby śródmiąższowe płuc, niewydolność nerek oraz powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak perforacja jelit. Działania niepożądane o częstości ≥20% obejmują m.in. nudności, wymioty, biegunki, wysypki, świąd, obrzęki, astenia, gorączkę, kaszel i duszność. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku oraz na różnice w profilu bezpieczeństwa między RCC a MCL, gdzie np. u pacjentów z MCL częściej występuje ciężka małopłytkowość i neutropenia, a u RCC anafilaksja i zatorowość płucna.
anafilaksja, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, gorączka neutropeniczna, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z dróg moczowych, krwotok z przewodu pokarmowego, limfopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niedotlenienie, nietolerancja glukozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostre zapalenie trzustki, perforacja jelita, posocznica, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja związana z wlewem, śródmiąższowa choroba płuc, temsirolimus, trądzikopodobne zapalenie skóry, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs septyczny, wysięk opłucnowy, zaburzenie gojenia ran, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie psychiczne, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita, zapalenie płuc, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, zapalenie śluzówki, zapalenie spojówki, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hemoroidal (50 mg + 5 mg)/g
Produkt leczniczy Hemoroidal w postaci żelu doodbytniczego zawiera wyciąg suchy z kory kasztanowca (50 mg/g) oraz lidokainę chlorowodorek jednowodny (5 mg/g). Nie istnieją udokumentowane przypadki przedawkowania, jednak ze względu na obecność lidokainy, miejscowego środka znieczulającego, istnieje ryzyko działań ogólnoustrojowych przy nadmiernej absorpcji, zwłaszcza na uszkodzoną śluzówkę. Potencjalne objawy przedawkowania wyciągu z kory kasztanowca obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności, wymioty, świąd i bóle głowy, natomiast lidokaina może wywołać objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, drgawki, senność), sercowo-naczyniowe (hipotensja, bradykardia, zaburzenia rytmu) oraz parestezje i zaburzenia widzenia. Substancje pomocnicze, takie jak balsam peruwiański i bronopol, mogą nasilać reakcje nadwrażliwości i podrażnienia miejscowe.
balsam peruwiański, bradykardia, depresja układu krążenia, drgawki, hipotensja, kora kasztanowca, leczenie przeciwdrgawkowe, lidokainy chlorowodorek, parahydroksybenzoesan etylu, parametry życiowe, parestezje, podrażnienie miejscowe, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, środek znieczulający miejscowy, toksyczność lidokainy, wyciąg z kory kasztanowca, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie śluzówki, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy, żel doodbytniczy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 40 mg
Dazatynib jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Analiza bezpieczeństwa obejmowała 2900 pacjentów, w tym 2712 dorosłych i 188 dzieci, z medianą czasu leczenia u dorosłych wynoszącą 19,2 miesiąca (zakres 0-93,2 miesiąca), a u dzieci 26,3 miesiąca (zakres 0-99,6 miesiąca). Najczęstsze działania niepożądane to mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysięk w jamie opłucnej, wysypka skórna, obrzęki obwodowe oraz infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze). U 19% dorosłych działania niepożądane doprowadziły do przerwania terapii, podczas gdy u dzieci odsetek ten wyniósł 1,5%. Profil bezpieczeństwa u dzieci był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego.
aplazja czerwonokrwinkowa, biegunka, ból głowy, bóle kostno-mięśniowe, choroba refluksowa przełyku, CML w fazie przewlekłej, dławica piersiowa, duszność, dysfagia, ginekomastia, krwawienie śródczaszkowe, leukoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, niestrawność, nietolerancja imatynibu, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka skórna, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie śluzówki, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Skład i postać leku – Glimbax 0,74 mg/ml (0,074%)
Produkt leczniczy Glimbax to roztwór do płukania jamy ustnej i gardła zawierający diklofenak w stężeniu 0,74 mg/ml (0,074%), co zapewnia miejscowe działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Preparat zawiera również substancje pomocnicze takie jak choliny chlorek (stabilizator roztworu), sodu wodorotlenek (regulator pH), sorbitol i acesulfam potasowy (substancje słodzące), sodu benzoesan (konserwant), disodu edetynian (substancja chelatująca), aromaty brzoskwiniowy i miętowy oraz barwnik Czerwień Allura AC (E129). Obecność sodu benzoesanu wymaga uwagi u pacjentów z nadwrażliwościami lub określonymi schorzeniami.
acesulfam potasowy, czerwień Allura AC, diklofenak, disodu edetynian, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, niezgodność farmaceutyczna, roztwór do płukania jamy ustnej i gardła, sodu benzoesan, sodu wodorotlenek, sorbitol, substancja chelatująca, substancja o znanym działaniu, utylizacja leków, zapalenie śluzówki - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Syrop z babki lancetowatej Ziołowa Tradycja 647 mg/5 ml
Syrop z babki lancetowatej Ziołowa Tradycja zawiera wyciąg płynny z liścia Plantago lanceolata L. w stężeniu 647 mg/5 ml, przygotowany w stosunku 1:3 z użyciem 60% etanolu. Produkt jest tradycyjnie stosowany w leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przeziębienia oraz objawów takich jak kaszel, ból gardła i podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Syrop wykazuje działanie powlekające, łagodzące i przeciwzapalne, co wspiera jego zastosowanie w łagodzeniu stanów zapalnych i podrażnień śluzówek. Preparat ma formę klarownego, jasnobrunatnego syropu o aromatycznym zapachu, z dopuszczalną opalizacją.
babka lancetowata, ból gardła, choroba wątroby, cukrzyca, działanie powlekające, działanie przeciwzapalne, etanol, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel, nieżyt górnych dróg oddechowych, objawy przeziębienia, podrażnienie gardła, podrażnienie jamy ustnej, przeziębienie, sacharoza, suchy kaszel, suchy kaszel drażniący, syrop leczniczy, uzależnienie od alkoholu, wyciąg z babki lancetowatej, zapalenie błony śluzowej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie krtani, zapalenie śluzówki - Leksykon substancji czynnych
Sodu benzoesan – Działania niepożądane
Sodu benzoesan, obecny w preparacie Gargarin w dawce 750 mg na 5 g proszku do sporządzania roztworu do płukania gardła, jest substancją stosowaną w leczeniu miejscowym. Charakterystyka produktu leczniczego wskazuje na działania niepożądane z grupy zaburzeń ogólnych i stanów w miejscu podania, przede wszystkim podrażnienie błon śluzowych o nieznanej częstości występowania. Objawy te manifestują się jako uczucie dyskomfortu, pieczenia lub stanu zapalnego w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i gardła. W przypadku ich wystąpienia zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania preparatu oraz konsultację lekarską.
dyskomfort, interwencja medyczna, jama ustna i gardło, nadwrażliwość na składniki, pieczenie, płukanie gardła, podrażnienie błony śluzowej, preparat medyczny, produkt leczniczy, reakcja niepożądana, schorzenie jamy ustnej, sodu benzoesan, stan zapalny błony śluzowej, stosunek korzyści do ryzyka, terapia alternatywna, zaburzenie ogólne, zapalenie śluzówki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml
Przedawkowanie idarubicyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Idarubicin Accord, prowadzi do poważnych powikłań, głównie kardiotoksyczności i mielosupresji. Ostra kardiotoksyczność może wystąpić już w ciągu 24 godzin od podania, manifestując się zaburzeniami rytmu serca, spadkiem frakcji wyrzutowej lewej komory oraz objawami niewydolności serca. Mielosupresja, objawiająca się ciężką neutropenią, trombocytopenią i anemią, pojawia się zwykle po 1-2 tygodniach. Szczególnie niebezpieczna jest opóźniona niewydolność serca, rozwijająca się nawet do kilku miesięcy po przedawkowaniu, co wymaga długotrwałego monitoringu kardiologicznego. U pacjentów stosujących idarubicynę doustnie istnieje dodatkowe ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego oraz poważnego uszkodzenia błony śluzowej, co wymaga ścisłej obserwacji i ewentualnego leczenia protekcyjnego.
anemia, antybiotyk antracyklinowy, ciężka mielosupresja, frakcja wyrzutowa lewej komory, idarubicyny chlorowodorek, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwkrwotoczne, mielosupresja, neutropenia, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność serca, objawy niewydolności serca, toksyczność sercowa, trombocytopenia, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie śluzówki - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pielęgniarki onkologiczne pełnią kluczową rolę w kompleksowej opiece nad pacjentami onkologicznymi, obejmującą profilaktykę, diagnostykę, leczenie oraz opiekę paliatywną i psychospołeczną. Ich zadania obejmują ocenę stanu pacjenta, zarządzanie objawami ubocznymi terapii (radioterapia, chemioterapia, immunoterapia), koordynację interdyscyplinarnej opieki oraz wsparcie emocjonalne i edukacyjne. W praktyce pielęgniarskiej stosuje się diagnozy pielęgniarskie i indywidualne plany opieki, które uwzględniają cele krótko- i długoterminowe, takie jak kontrola bólu, redukcja lęku, utrzymanie aktywności życiowej oraz akceptacja zmian w obrazie ciała. Interwencje obejmują m.in. monitorowanie parametrów życiowych, ocenę bólu (np. za pomocą skali numerycznej), wsparcie w zakresie odżywiania, zapobieganie infekcjom, pielęgnację skóry i jamy ustnej oraz zarządzanie zmęczeniem. Pielęgniarki są również odpowiedzialne za edukację pacjentów i rodzin, koordynację terapii (chirurgia, radioterapia, chemioterapia, immunoterapia, terapia celowana, hormonalna, przeszczep szpiku) oraz monitorowanie potencjalnych powikłań, takich jak supresja szpiku, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi czy reakcje autoimmunologiczne.
choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, diagnoza pielęgniarska, dysfagia, immunoterapia, integralność skóry, interdyscyplinarny zespół opieki zdrowotnej, leczenie onkologiczne, nowotwór, opieka paliatywna, pielęgniarka onkologiczna, plan opieki pielęgniarskiej, supresja szpiku kostnego, terapia celowana, terapia hormonalna, transplantacja szpiku kostnego, uderzenia gorąca, żałoba, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie śluzówki, zmiana hormonalna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Benzydamine neo-angin forte 3 mg/ml
Benzydamine neo-angin forte w postaci aerozolu do stosowania miejscowego w jamie ustnej zawiera 3 mg/ml chlorowodorku benzydaminy i jest wskazany do objawowego leczenia stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Zalecane dawkowanie to 2-6 aplikacji na dobę, z odstępem co najmniej 1,5-3 godziny, podając jednorazowo 2-4 dawki aerozolu (0,17 ml/dawka, co odpowiada 0,51 mg substancji czynnej). Maksymalny czas ciągłego leczenia nie powinien przekraczać 7 dni, a skuteczność terapii należy ocenić po 3 dniach stosowania. W przypadku braku poprawy lub nasilenia objawów konieczna jest konsultacja lekarska. Nie opracowano odrębnych zaleceń dawkowania dla pacjentów w podeszłym wieku, dlatego stosuje się dawkowanie standardowe dla dorosłych.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak trzonu macicy, stanowiący około 90% nowotworów macicy, najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, między 50 a 60 rokiem życia, dzięki charakterystycznym objawom, takim jak nieprawidłowe krwawienie z pochwy. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, ocenę czynników ryzyka (otyłość, nadciśnienie, cukrzyca), badanie fizykalne narządów miednicy, ocenę stanu odżywienia, nawodnienia, bólu oraz potrzeb psychospołecznych. Standardowym leczeniem jest całkowita histerektomia z obustronnym usunięciem jajników i jajowodów, czasem z limfadenektomią miedniczną. Opieka pielęgniarska w okresie pooperacyjnym koncentruje się na monitorowaniu parametrów życiowych, ocenie rany, kontroli drenów, funkcji układu moczowego i pokarmowego, skutecznym leczeniu bólu oraz profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych i infekcji.
analgezja, biopsja, brachyterapia, całkowita histerektomia, chemioradioterapia, diureza, drenaż limfatyczny, dysfagia, endometrium, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, krwawienie z pochwy, leukopenia, limfadenektomia, małopłytkowość, marker CA-125, menopauza, mielosupresja, mięsak macicy, nawrót choroby, niedokrwistość, nowotwór układu rozrodczego, nudności i wymioty, obrzęk limfatyczny, owariektomia, perystaltyka jelit, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przedwczesna menopauza, rak trzonu macicy, salpingektomia, suchość pochwy, węzeł chłonny, wznowa choroby, zapalenie śluzówki - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Chłoniak Hodgkina to rzadki, monoklonalny nowotwór układu limfoidalnego, charakteryzujący się obecnością komórek Reed-Sternberga i wysokim wskaźnikiem wyleczalności (pełna remisja u 75-90% pacjentów, >90% 10-letnie przeżycie). Choroba najczęściej dotyczy osób w wieku 20-40 lat oraz powyżej 60 roku życia i rozpoczyna się w węzłach chłonnych szyi, klatki piersiowej lub pach. Leczenie opiera się na chemioterapii (schematy ABVD, MOPP, Stanford V), radioterapii, immunoterapii (brentuximab vedotin, nivolumab, pembrolizumab) oraz przeszczepie szpiku kostnego. Kluczowa jest kompleksowa ocena pacjenta, monitorowanie objawów choroby i skutków ubocznych terapii, a także edukacja i wsparcie psychospołeczne. Pielęgniarka onkologiczna odgrywa istotną rolę w zarządzaniu objawami, zapobieganiu infekcjom, wsparciu żywieniowym i koordynacji opieki interdyscyplinarnej.
chemioterapia, choroba Gravesa, choroba Hodgkina, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, immunoterapia, izolacja odwrotna, kanał limfatyczny, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórka Reed-Sternberga, limfadenopatia, morfologia krwi, nawrót choroby, neutropenia, niedoczynność tarczycy, nowotwór monoklonalny, preparat krwiopochodny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep komórek macierzystych szpiku kostnego, przeszczep szpiku kostnego, radioterapia, remisja, terapia celowana, układ limfoidalny, węzeł chłonny, wtórny nowotwór, zakażenie grzybicze, zapalenie śluzówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gargarin –
Decyzja o zastosowaniu leku Gargarin powinna być poprzedzona szczegółową oceną stanu pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki preparatu, takie jak boraks (1,74 g/5 g proszku), wodorowęglan sodu (1,74 g/5 g), chlorek sodu (750 mg/5 g), benzoesan sodu (750 mg/5 g) oraz lewomentol (20 mg/5 g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne, w tym kontaktowe zapalenie skóry i podrażnienia błony śluzowej. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność uszkodzeń błony śluzowej jamy ustnej, takich jak erozje, owrzodzenia, rany pooperacyjne, ciężkie zapalenie śluzówki czy zmiany po radioterapii, gdyż stosowanie Gargarin może nasilać podrażnienia, ból i opóźniać gojenie. Ponadto, u pacjentów z zaburzeniami połykania, schorzeniami wymagającymi restrykcji sodu (np. niewydolność serca, nadciśnienie oporne, niewydolność nerek) oraz u dzieci, należy rozważyć ryzyko związane z przypadkowym połknięciem roztworu i nadmierną podażą sodu.
anestetyk miejscowy, benzoesan sodu, boraks, chlorek sodu, dysfagia, erozja nabłonka, kontaktowe zapalenie skóry, lewomentol, mucositis, nadciśnienie oporne na leczenie, nadwrażliwość na składniki preparatu, niewydolność nerek, niewydolność serca, owrzodzenie, podrażnienie błony śluzowej, radioterapia głowy i szyi, rana pooperacyjna, reakcja alergiczna, roztwór do płukania gardła, środek antyseptyczny, środek znieczulający, uszkodzenie błony śluzowej jamy ustnej, wodorowęglan sodu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie połykania, zapalenie śluzówki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Salaza 1000 mg
Salaza to preparat zawierający 1000 mg mesalazyny (5-ASA) w formie tabletek dojelitowych, które są oporne na działanie kwasu solnego w żołądku, co umożliwia uwalnianie substancji czynnej w jelicie. Mesalazyna należy do grupy kwasów aminosalicylowych (kod ATC: A07EC02) i wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn i leukotrienów, a także ograniczanie chemotaksji makrofagów i neutrofili do miejsc zapalenia. Mechanizmy te prowadzą do zmniejszenia produkcji mediatorów zapalnych i ograniczenia nasilenia procesów zapalnych w przewodzie pokarmowym.
5-ASA, antyoksydant biologiczny, chemotaksja, choroby zapalne jelit, cyklooksygenaza, działanie przeciwzapalne, efekt terapeutyczny, kwas aminosalicylowy, kwas solny, leukotrieny, lipooksygenaza, mediator prozapalny, mediator zapalny, mesalazyna, proces zapalny, synteza leukotrienów, synteza prostaglandyn, tabletka dojelitowa, właściwości antyoksydacyjne, wolne rodniki tlenowe, zapalenie śluzówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vellofent 533 mcg
Lek Vellofent, zawierający fentanyl w postaci tabletek podjęzykowych o dawkach 67, 133, 267, 400, 533 i 800 mikrogramów, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fentanyl lub substancje pomocnicze, u osób nieleczonych regularnie opioidami ze względu na ryzyko ciężkiej depresji oddechowej, a także u pacjentów z ostrą depresją oddechową lub ostrymi chorobami obturacyjnymi płuc. Nie należy stosować leku jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ani w ciągu 2 tygodni po zakończeniu takiego leczenia, ze względu na ryzyko nasilenia działania opioidów i poważnych działań niepożądanych. Vellofent jest wskazany wyłącznie do leczenia bólu przebijającego i nie powinien być stosowany w leczeniu innych typów bólu, np. pooperacyjnego czy pourazowego, aby uniknąć przedawkowania lub niedostatecznej kontroli bólu. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie go z lekami zawierającymi hydroksymaślan sodu ze względu na ryzyko nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego i oddechowego.
ból przebijający, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, hydroksymaślan sodu, inhibitor monoaminooksydazy, kserostomia, leczenie podtrzymujące opioidami, nadwrażliwość, obniżony poziom świadomości, ostra choroba obturacyjna płuc, ostra depresja oddechowa, reakcja anafilaktyczna, tabletka podjęzykowa fentanylu, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zapalenie śluzówki