stwardnienie tkanki podskórnej

Stwardnienie tkanki podskórnej (sclerema subcutaneum) to rzadkie zaburzenie tkanki tłuszczowej, występujące głównie u noworodków urodzonych przedwcześnie lub w złym stanie ogólnym. Charakteryzuje się ono postępującym stwardnieniem i zgrubieniem tkanki podskórnej, prowadzącym do powstania twardych, niebolesnych obszarów skóry.

Patofizjologia schorzenia wiąże się z krystalizacją nasyconych kwasów tłuszczowych w tkance podskórnej, co zachodzi szczególnie w warunkach hipotermii, hipoksji i kwasicy. Stwardnienie najczęściej rozpoczyna się od twarzy i pośladków, następnie rozszerza się na tułów i kończyny, oszczędzając zazwyczaj dłonie, stopy i narządy płciowe.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym oraz badaniach obrazowych. W leczeniu stosuje się ogrzewanie, korekcję zaburzeń metabolicznych, antybiotykoterapię w przypadku współistniejących infekcji, a w ciężkich przypadkach rozważane są kortykosteroidy systemowe. Rokowanie zależy od dojrzałości noworodka, rozległości zmian oraz współistniejących chorób. Śmiertelność w ciężkich przypadkach może sięgać 50%.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl