cekostomia
Cekostomia to zabieg chirurgiczny polegający na wytworzeniu przetoki między kątnicą (cekum) a powierzchnią skóry brzucha. Procedura ta umożliwia odprowadzanie treści jelitowej bezpośrednio na zewnątrz ciała, z pominięciem dalszych odcinków jelita grubego.
Wskazania do wykonania cekostomii obejmują przede wszystkim niedrożność jelita grubego (np. z powodu nowotworu), konieczność odbarczenia jelita przy perforacji, rozlanym zapaleniu otrzewnej czy megacolon toxicum. Zabieg może być wykonany jako procedura ratująca życie w trybie pilnym lub jako zabieg planowy.
Cekostomia może być przeprowadzona metodą klasyczną (z dostępu przez laparotomię) lub laparoskopowo. Wyróżniamy cekostomię pętlową, końcową lub cekostomię na rurce. W zależności od wskazań może być stomią czasową lub trwałą. Po zabiegu pacjent wymaga specjalistycznej opieki stomijnej i regularnych kontroli lekarskich.
Powikłania cekostomii mogą obejmować zakażenie miejsca operowanego, zapalenie skóry wokół stomii, niedrożność stomii, jej wypadanie, krwawienie, a także zaburzenia wodno-elektrolitowe związane z utratą płynów i elektrolitów. Właściwa pielęgnacja stomii ma kluczowe znaczenie dla uniknięcia powikłań i poprawy jakości życia pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaparcie u dzieci – Leczenie
Zaparcie czynnościowe u dzieci stanowi istotny problem kliniczny, wymagający wieloetapowego podejścia terapeutycznego. Pierwszym krokiem jest rozpoznanie i leczenie impakcji kałowej, najczęściej za pomocą glikolu polietylenowego (PEG) w dawce 1-1,5 g/kg/dobę przez 3-6 dni. Następnie wdraża się leczenie podtrzymujące, mające na celu utrzymanie regularnych, miękkich stolców, z zastosowaniem PEG w dawce 0,2-0,8 g/kg/dobę jako leku pierwszego wyboru. Alternatywnie stosuje się laktulozę, wodorotlenek magnezu, cytrynian magnezu oraz środki zmiękczające i przeczyszczające stymulujące. Kluczowe jest także wprowadzenie modyfikacji behawioralnych, takich jak regularne sadzanie dziecka na toalecie po posiłkach, odpowiednia pozycja defekacyjna oraz edukacja rodziców i dziecka dotycząca mechanizmów zaparcia i konieczności długotrwałej terapii. Dieta bogata w błonnik oraz odpowiednia podaż płynów stanowią uzupełnienie leczenia, jednak same w sobie nie są wystarczające.
Antegrade Continence Enema, badanie manometryczne, bisakodyl, cekostomia, cytrynian magnezu, czopek glicerynowy, disimpakcja, dokuzan sodu, gastroenterolog dziecięcy, glikol polietylenowy, impakcja kałowa, laktuloza, leczenie podtrzymujące, linaklotyd, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie stolca, odkamienianie, odruch żołądkowo-okrężniczy, resekcja okrężnicy, środek osmotyczny, stymulacja nerwu krzyżowego, terapia biofeedback, toksyna botulinowa, wlewka doodbytnicza, wodorotlenek magnezu, zaparcie czynnościowe