ognisko epileptogenne
Ognisko epileptogenne to określony obszar mózgu, który jest źródłem wyładowań epileptycznych prowadzących do napadów padaczkowych. Stanowi ono strukturalną lub funkcjonalną anomalię w tkance mózgowej, która charakteryzuje się nadmierną i synchroniczną aktywnością neuronów.
Identyfikacja ogniska epileptogennego ma kluczowe znaczenie w diagnostyce i leczeniu padaczki lekoopornej. Najczęściej stosowane metody diagnostyczne obejmują badanie elektroencefalograficzne (EEG), wideo-EEG, obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), pozytonową tomografię emisyjną (PET), tomografię komputerową emisji pojedynczych fotonów (SPECT) oraz magnetoencefalografię (MEG).
Ognisko epileptogenne może być spowodowane różnymi patologiami, takimi jak dysplazja korowa, stwardnienie hipokampa, guzy mózgu, urazy, infekcje, malformacje naczyniowe czy zmiany poiskemiczne. W przypadku padaczki lekoopornej, precyzyjne zlokalizowanie ogniska epileptogennego jest niezbędne do rozważenia leczenia chirurgicznego, które polega na usunięciu lub odizolowaniu obszaru generującego napady.
Nowoczesne techniki neuroobrazowania i neurofizjologii klinicznej pozwalają na coraz dokładniejszą identyfikację ognisk epileptogennych, co przekłada się na lepsze wyniki leczenia padaczki, szczególnie w przypadkach opornych na farmakoterapię. Chirurgiczne usunięcie dobrze zdefiniowanego ogniska może prowadzić do całkowitego ustąpienia napadów u znacznego odsetka pacjentów.