diagnostyka obrazowa PET

Pozytonowa tomografia emisyjna (PET) to zaawansowana technika diagnostyki obrazowej wykorzystująca radiofarmaceutyki znakowane izotopami emitującymi pozytony. Metoda ta umożliwia obrazowanie procesów metabolicznych i biochemicznych zachodzących w organizmie pacjenta, co czyni ją szczególnie wartościową w ocenie funkcjonalnej tkanek.

W badaniu PET najczęściej stosowanym znacznikiem jest fludeoksyglukoza (18F-FDG), analog glukozy znakowany radioaktywnym fluorem-18. Zwiększony wychwyt FDG obserwuje się w komórkach o wzmożonym metabolizmie, co ma szczególne znaczenie w onkologii, gdzie guzy nowotworowe charakteryzują się zwykle zwiększonym zużyciem glukozy. Oprócz FDG w diagnostyce wykorzystuje się też inne radiofarmaceutyki, specyficzne dla określonych procesów biologicznych.

Nowoczesne systemy diagnostyczne łączą PET z tomografią komputerową (PET-CT) lub rezonansem magnetycznym (PET-MR), co pozwala na jednoczesne uzyskanie informacji o metabolizmie tkanek oraz ich strukturze anatomicznej. Główne wskazania do badania PET obejmują diagnostykę onkologiczną (ocena zaawansowania choroby nowotworowej, monitoring odpowiedzi na leczenie, wykrywanie wznowy), diagnostykę neurologiczną (choroby neurodegeneracyjne, padaczka) oraz diagnostykę kardiologiczną (ocena żywotności mięśnia sercowego).

Diagnostyka obrazowa PET charakteryzuje się wysoką czułością w wykrywaniu zmian patologicznych na poziomie molekularnym, często zanim staną się one widoczne w badaniach morfologicznych. Należy jednak pamiętać o ograniczeniach metody, takich jak ekspozycja pacjenta na promieniowanie jonizujące, wysoki koszt badania oraz możliwość wyników fałszywie dodatnich związanych z procesami zapalnymi lub fizjologicznym wychwytem znacznika.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl