ureteroneocystostomia
Ureteroneocystostomia to procedura chirurgiczna polegająca na ponownym wszczepeniu moczowodu do pęcherza moczowego. Zabieg ten jest najczęściej wykonywany w przypadku odpływu pęcherzowo-moczowodowego, zwężeń połączenia moczowodowo-pęcherzowego, ureterocele lub przy uszkodzeniach moczowodu wymagających rekonstrukcji.
Istnieje kilka technik wykonania ureteroneocystostomii, w tym metoda Lichta, Politano-Leadbettera czy Cohena. Niezależnie od techniki, głównym celem zabiegu jest stworzenie mechanizmu antyrefluksowego poprzez wytworzenie odpowiednio długiego tunelu podśluzówkowego moczowodu w ścianie pęcherza moczowego. Prawidłowa długość tunelu powinna wynosić około 3-5 razy więcej niż średnica moczowodu.
Wskazaniami do ureteroneocystostomii są najczęściej: pierwotny lub wtórny odpływ pęcherzowo-moczowodowy, nawracające infekcje układu moczowego, zwężenie ujścia moczowodowo-pęcherzowego, ureterocele oraz jatrogenne uszkodzenia dystalnego odcinka moczowodu. W ostatnich latach coraz częściej wykonuje się tę procedurę technikami małoinwazyjnymi – laparoskopowo lub z asystą robota.
Powikłania po ureteroneocystostomii mogą obejmować nawrót odpływu pęcherzowo-moczowodowego, zwężenie miejsca zespolenia, infekcje układu moczowego oraz przejściowy zastój moczu. Skuteczność zabiegu w leczeniu odpływu pęcherzowo-moczowodowego wynosi 90-98%, w zależności od stopnia odpływu oraz zastosowanej techniki operacyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Refleks moczowodowo-pęcherzowy – Zapobieganie i profilaktyka
Refleks moczowodowo-pęcherzowy (VUR) dotyka 1-3% dzieci i jest istotnym czynnikiem ryzyka nawrotowych gorączkowych zakażeń układu moczowego (UTI), występując u około 30% dzieci z tymi zakażeniami. Ciągła profilaktyka antybiotykowa (CAP), stosowana od lat 70. XX wieku, polega na podawaniu antybiotyków w dawce profilaktycznej (np. trimetoprim/sulfametoksazol 2-4 mg/kg, nitrofurantoina 1-2 mg/kg) raz na dobę, zwykle wieczorem, w celu utrzymania jałowego moczu i zapobiegania nawrotom UTI. Badanie RIVUR wykazało, że CAP zmniejsza ryzyko nawrotów UTI z 23,6% do 12,9%, szczególnie u dzieci z dysfunkcją pęcherza i jelit oraz po gorączkowym UTI, redukując nawroty odpowiednio o 80% i 60%. Mimo to, CAP nie wykazuje jednoznacznej skuteczności w zapobieganiu bliznowaceniu nerek. Wytyczne AUA i EAU rekomendują stosowanie CAP u dzieci z wyższymi stopniami VUR (III-V), niemowląt poniżej 1 roku życia z gorączkowym UTI oraz u pacjentów z dysfunkcją pęcherza i jelit, z uwzględnieniem indywidualizacji terapii w oparciu o stopień refluksu, wiek i czynniki ryzyka.
alfa-bloker, badanie obrazowe, białko w moczu, bliznowacenie nerek, ciągła profilaktyka antybiotykowa, dysfunkcja pęcherza i jelit, gorączkowe zakażenie układu moczowego, lek antycholinergiczny, nitrofurantoina, obrzezanie, oddawanie moczu, probiotyk, reakcja alergiczna, refleks moczowodowo-pęcherzowy, stratyfikacja ryzyka, trening pęcherza, trimetoprim-sulfametoksazol, ureteroneocystostomia, wsteczny przepływ moczu, zaparcia, zastawka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Leczenie
Rak moczowodu (UTUC) to rzadki nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka przejściowego moczowodu, ściśle powiązany z rakiem pęcherza moczowego. Podstawą leczenia jest chirurgia, najczęściej radykalna nefroureterektomia obejmująca usunięcie nerki, moczowodu i mankietu pęcherzowego, wykonywana metodą otwartą, laparoskopową lub robotyczną. W wybranych przypadkach stosuje się zabiegi oszczędzające nerkę, takie jak resekcja segmentalna, ureteroneocystostomia czy chirurgia endoskopowa. Chemioterapia neoadjuwantowa (schematy oparte na cisplatynie) poprawia przeżycie w zaawansowanych stadiach, a adjuwantowa po nefroureterektomii (pT2-T4 i/lub pN+) zmniejsza ryzyko nawrotu. W terapii miejscowej niskiego stopnia stosuje się mitomycynę pyelocalyceal (Jelmyto) z 58% całkowitych odpowiedzi po 6 cotygodniowych instylacjach oraz BCG, z uwzględnieniem ryzyka posocznicy.
ablacja laserowa, atezolizumab, avelumab, Bacillus Calmette-Guérin, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia endoskopowa, cystoskopia, enfortumab-vedotin, erdafitinib, fulguracja, górny odcinek dróg moczowych, inhibitory punktów kontrolnych, ligand programowanej śmierci 1, nabłonek przejściowy, nefroureterektomia radykalna, niwolumab, pembrolizumab, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, terapia wiązką protonową, ureteroneocystostomia, urotelium, UTUC, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Refleks moczowodowo-pęcherzowy – Leczenie
Refleks moczowodowo-pęcherzowy (VUR) charakteryzuje się wstecznym przepływem moczu z pęcherza do moczowodów i nerek, co zwiększa ryzyko zakażeń układu moczowego (ZUM) i uszkodzenia nerek. Leczenie zależy od stopnia refluksu, wieku pacjenta, częstości ZUM oraz ryzyka nefropatii. W stopniach I-III preferowane jest leczenie zachowawcze, obejmujące ścisłą obserwację, edukację oraz profilaktykę antybiotykową niskimi dawkami (np. trimetoprim/sulfametoksazol, nitrofurantoina, cefaleksyna, amoksycylina), co zmniejsza ryzyko nawrotów ZUM o 50%. Spontaniczne ustąpienie refluksu obserwuje się w ciągu 1-5 lat, zwłaszcza w niższych stopniach. Leczenie współistniejących zaburzeń funkcji pęcherza i jelit (BBD) jest kluczowe dla redukcji zakażeń i może przyspieszyć ustąpienie refluksu. Profilaktyka antybiotykowa jest rekomendowana głównie u dzieci z refluksem stopnia 3-5, jednak przestrzeganie zaleceń jest niskie, a ryzyko przełomowych infekcji pozostaje istotne.
alfa-bloker, amoksycylina, bliznowacenie nerki, cefaleksyna, dysfunkcja pęcherza i jelit, krwawienie zaotrzewnowe, lek antycholinergiczny, niedrożność moczowodu, nitrofurantoina, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patofizjologia, połączenie moczowodowo-pęcherzowe, probiotyk, profilaktyka antybiotykowa, refleks moczowodowo-pęcherzowy, reimplantacja moczowodu, trimetoprim-sulfametoksazol, ureteroneocystostomia, USG nerek, uszkodzenie nerki, wsteczny przepływ moczu, zaburzenia funkcji pęcherza i jelit, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zablokowanie moczowodu – Leczenie
Zablokowanie moczowodu stanowi stan nagły wymagający szybkiej interwencji w celu zapobieżenia progresji niewydolności nerek, sepsie i zgonowi. Podstawą leczenia jest usunięcie lub ominięcie przeszkody w odpływie moczu, często z zastosowaniem antybiotykoterapii w przypadku infekcji. W ostrych przypadkach konieczne jest pilne odbarczenie układu moczowego, najczęściej poprzez założenie stentu moczowodowego (dren od miedniczki nerkowej do pęcherza moczowego) metodą cystoskopową lub przezskórną nefrostomię, która umożliwia odpływ moczu do zewnętrznego worka. Leczenie farmakologiczne obejmuje antybiotyki, NLPZ oraz alfa-blokery, które rozluźniają mięśnie gładkie moczowodu i prostaty, a także finasteryd w przypadku przerostu gruczołu krokowego. Warto podkreślić konieczność monitorowania diurezy poobstrukcyjnej i równowagi elektrolitowej po odbarczeniu.
alfa-bloker, antybiotykoterapia, cewka moczowa, diureza poobstrukcyjna, dysfunkcja pęcherza moczowego, finasteryd, infekcja układu moczowego, laparoskopia, metoda endoskopowa, miedniczka nerkowa, niedrożność moczowodu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nowotwór złośliwy, pęcherz moczowy, połączenie miedniczkowo-moczowodowe, przerost prostaty, przewlekła choroba nerek, przezskórna nefrostomia, radioterapia, stent moczowodowy, ureteroneocystostomia, urosepsa, uszkodzenie nerki, wodonercze, zablokowanie moczowodu, złośliwa niedrożność moczowodu, zwężenie moczowodu