fulguracja
Fulguracja to zabieg medyczny, w którym wykorzystuje się prąd elektryczny o wysokiej częstotliwości do niszczenia tkanek. Technika ta jest stosowana w różnych dziedzinach medycyny, w szczególności w dermatologii, urologii, ginekologii i gastroenterologii.
W czasie zabiegu fulguracji lekarz używa specjalnego urządzenia, generującego iskrę elektryczną, która powoduje miejscowe przegrzanie i zniszczenie tkanek. Zabieg jest wykorzystywany najczęściej do usuwania niewielkich zmian skórnych, takich jak brodawki, kępki żółte, włókniaki czy małe naczyniaki, a także do hamowania krwawień podczas zabiegów endoskopowych.
Fulguracja różni się od elektrokoagulacji tym, że nie wymaga bezpośredniego kontaktu elektrody z tkanką – prąd jest przewodzony przez powietrze w formie iskry. Zaletą metody jest precyzja i możliwość kontrolowania głębokości uszkodzenia tkanek, co minimalizuje ryzyko bliznowacenia. Po zabiegu na leczonej powierzchni tworzy się strup, który odpada po kilku dniach lub tygodniach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Leczenie
Rak moczowodu (UTUC) to rzadki nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka przejściowego moczowodu, ściśle powiązany z rakiem pęcherza moczowego. Podstawą leczenia jest chirurgia, najczęściej radykalna nefroureterektomia obejmująca usunięcie nerki, moczowodu i mankietu pęcherzowego, wykonywana metodą otwartą, laparoskopową lub robotyczną. W wybranych przypadkach stosuje się zabiegi oszczędzające nerkę, takie jak resekcja segmentalna, ureteroneocystostomia czy chirurgia endoskopowa. Chemioterapia neoadjuwantowa (schematy oparte na cisplatynie) poprawia przeżycie w zaawansowanych stadiach, a adjuwantowa po nefroureterektomii (pT2-T4 i/lub pN+) zmniejsza ryzyko nawrotu. W terapii miejscowej niskiego stopnia stosuje się mitomycynę pyelocalyceal (Jelmyto) z 58% całkowitych odpowiedzi po 6 cotygodniowych instylacjach oraz BCG, z uwzględnieniem ryzyka posocznicy.
ablacja laserowa, atezolizumab, avelumab, Bacillus Calmette-Guérin, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia endoskopowa, cystoskopia, enfortumab-vedotin, erdafitinib, fulguracja, górny odcinek dróg moczowych, inhibitory punktów kontrolnych, ligand programowanej śmierci 1, nabłonek przejściowy, nefroureterektomia radykalna, niwolumab, pembrolizumab, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, terapia wiązką protonową, ureteroneocystostomia, urotelium, UTUC, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Epidemiologia
Rak moczowodu stanowi około 5-10% wszystkich nowotworów urotelialnych i jest diagnozowany głównie u osób w wieku 70-90 lat, ze średnim wiekiem rozpoznania wynoszącym 73 lata. Częstość występowania wynosi do 2 przypadków na 100 000 osobolat w krajach zachodnich, z tendencją wzrostową, szczególnie u kobiet. Rak moczowodu jest około trzykrotnie częstszy u mężczyzn niż u kobiet, a dominującym typem histologicznym jest rak przejściowokomórkowy typu brodawkowatego (94%). Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu (zwiększające ryzyko 2,5-7-krotnie), wcześniejszy rak pęcherza moczowego, ekspozycja na toksyny zawodowe, przewlekłe stany zapalne dróg moczowych oraz zespół Lyncha. W momencie diagnozy 40-50% pacjentów ma nowotwór nieinwazyjny (pTa/T1), natomiast 50-60% prezentuje chorobę naciekającą mięśniówkę lub zaawansowaną (≥pT2), a do 25% ma przerzuty, co istotnie wpływa na rokowanie.
cystoskopia, cytologia, fulguracja, kwas arystolochowy, miedniczka nerkowa, nawrót lokoregionalny, nefropatia bałkańska, nefroureterektomia, nowotwór urotelialny, przerzut do węzłów chłonnych, przeżycie specyficzne dla nowotworu, radykalna cystektomia, rak moczowodu, rak nerkowokomórkowy, rak urotelialny, rak urotelialny górnych dróg moczowych, terapia BCG, ureteroskopia, zespół Lyncha