stabilność zawiesiny

Stabilność zawiesiny to parametr określający zdolność dyspersji cząstek stałych w fazie ciekłej do utrzymania jednorodnego rozkładu w czasie. W kontekście medycznym i farmaceutycznym jest to kluczowa właściwość preparatów w postaci zawiesin, takich jak niektóre antybiotyki, leki przeciwzapalne czy preparaty do podania pozajelitowego.

Na stabilność zawiesiny wpływają czynniki fizykochemiczne, w tym wielkość i kształt cząstek, lepkość ośrodka rozpraszającego, różnica gęstości między fazami oraz obecność stabilizatorów. Destabilizacja zawiesiny może prowadzić do sedymentacji (opadania cząstek), flokulacji (tworzenia agregatów) lub zjawiska caking (zbrylania), co bezpośrednio wpływa na biodostępność substancji leczniczej i efektywność terapii.

W praktyce klinicznej monitorowanie stabilności zawiesin ma znaczenie przy przygotowywaniu i podawaniu leków, szczególnie w pediatrii i geriatrii, gdzie często stosuje się formy zawiesinowe. Właściwe przechowywanie, technika rekonstytucji i podawania zawiesin (np. wstrząsanie przed użyciem) są niezbędne dla zachowania ich homogenności i skuteczności terapeutycznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl