encefalopatia septyczna
Encefalopatia septyczna (encefalopatia związana z sepsą) to poważne powikłanie neurologiczne występujące u pacjentów z sepsą. Charakteryzuje się zaburzeniami świadomości, od splątania po śpiączkę, będącymi wynikiem dysfunkcji mózgu wywołanej ogólnoustrojową reakcją zapalną.
Patofizjologia encefalopatii septycznej obejmuje wiele mechanizmów, w tym zaburzenia przepływu mózgowego, uszkodzenie bariery krew-mózg, stres oksydacyjny, aktywację mikrogleju oraz dysfunkcję mitochondriów. Cytokiny prozapalne uwalniane podczas sepsy przyczyniają się do uszkodzenia tkanki mózgowej, prowadząc do objawów neurologicznych.
Diagnostyka encefalopatii septycznej opiera się głównie na ocenie klinicznej i wykluczdniu innych przyczyn zaburzeń neurologicznych. Badania obrazowe (MRI, CT) mogą wykazać niespecyficzne zmiany lub być prawidłowe. Elektroencefalografia (EEG) często ujawnia spowolnienie czynności bioelektrycznej mózgu.
Leczenie koncentruje się na terapii sepsy (antybiotykoterapia, kontrola źródła zakażenia, stabilizacja hemodynamiczna) oraz leczeniu objawowym. Encefalopatia septyczna wiąże się z wyższą śmiertelnością i długoterminowymi zaburzeniami funkcji poznawczych u pacjentów, którzy przeżyli sepsę.