sepsa macierzyńska

Sepsa macierzyńska (poporodowa) to poważne zakażenie ogólnoustrojowe występujące u kobiet w okresie połogu, zazwyczaj w ciągu pierwszych 42 dni po porodzie. Stanowi jedno z najpoważniejszych powikłań położniczych i jest istotną przyczyną śmiertelności matek na całym świecie.

Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi sepsy macierzyńskiej są paciorkowce grupy A i B, Escherichia coli, Staphylococcus aureus oraz bakterie beztlenowe. Do głównych źródeł zakażenia należą: zakażone rany po cięciu cesarskim, endometritis (zapalenie błony śluzowej macicy), zakażenia dróg moczowych, zapalenie sutka oraz powikłania po przedwczesnym pęknięciu błon płodowych.

Klinicznie sepsa macierzyńska objawia się gorączką, tachykardią, hipotensją, zaburzeniami oddychania i świadomości. W ciężkich przypadkach może prowadzić do niewydolności wielonarządowej i wstrząsu septycznego. Czynniki ryzyka obejmują: cięcie cesarskie (szczególnie wykonane w trybie nagłym), przedłużający się poród, częste badania wewnętrzne podczas porodu, otyłość oraz cukrzycę.

Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (morfologia, CRP, PCT, posiewy krwi), obrazowych oraz ocenie parametrów życiowych. Leczenie wymaga natychmiastowego wdrożenia antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum, a następnie celowanej po uzyskaniu wyników posiewów, wraz z intensywnym leczeniem podtrzymującym funkcje życiowe.

Wczesne rozpoznanie i agresywne leczenie sepsy macierzyńskiej są kluczowe dla poprawy rokowania. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, antybiotykoterapia powinna być wdrożona w ciągu pierwszej godziny od rozpoznania, a resuscytacja płynowa powinna być prowadzona zgodnie z protokołami leczenia sepsy.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Sepsa – Objawy

Sepsa to zagrażający życiu stan charakteryzujący się dysregulowaną odpowiedzią immunologiczną na infekcję, prowadzącą do uszkodzenia tkanek i niewydolności narządów. Rozwija się etapowo: od zespołu ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS) z objawami takimi jak gorączka >38°C lub hipotermia <36°C, tachykardia >90/min, tachypnoe >20/min, po ciężką sepsę z dysfunkcją narządową i hipotonią, aż do wstrząsu septycznego, gdzie utrzymujące się mimo płynoterapii ciśnienie tętnicze jest krytycznie niskie. Wstrząs septyczny wiąże się z wysoką śmiertelnością (30-50%) i wymaga natychmiastowej interwencji, w tym stosowania wazopresorów. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej i potwierdzeniu infekcji, a poziom mleczanów w surowicy jest kluczowym markerem prognostycznym. Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie leczenia są kluczowe, gdyż ryzyko progresji do wstrząsu septycznego wzrasta o 4-8% z każdą godziną opóźnienia terapii.
białe krwinki, biomarker, dysfunkcja narządów, hipoperfuzja, hipotonia, immunosupresja, infekcja bakteryjna, infekcja dróg moczowych, infekcja dróg oddechowych, infekcja grzybicza, infekcja skóry, infekcja wirusowa, infekcja żołądkowo-jelitowa, kaskada zapalna, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, martwica, mediator stanu zapalnego, niedotlenienie, niewydolność narządów, oliguria, posocznica, poziom mleczanów, reakcja immunologiczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa macierzyńska, sepsa noworodkowa, skrzep krwi, spadek ciśnienia tętniczego, splątanie, stan zapalny, tachypnea, wstrząs septyczny, zapalenie mózgu, zapalenie piersi, zapalenie płuc, zapalenie sutka, zapalenie żołądka i jelit, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół posepsyjny, zespół stresu pourazowego, żółtaczka
Leksykon chorób i schorzeń
Sepsa – Etiologia i przyczyny

Sepsa to zagrażający życiu stan wywołany nieprawidłową, nadmierną odpowiedzią immunologiczną na zakażenie, prowadzącą do uszkodzenia tkanek i niewydolności wielonarządowej. Etiologia sepsy jest zróżnicowana, z dominującą rolą bakterii (80% przypadków), w tym Gram-dodatnich (37-52%, głównie Staphylococcus aureus, w tym MRSA) i Gram-ujemnych (44-59%, m.in. Escherichia coli, Klebsiella, Pseudomonas aeruginosa). Sepsa może mieć różne źródła zakażenia, najczęściej układ oddechowy (około 50% przypadków), jama brzuszna (20-40%), układ moczowy (10-30%) oraz skóra i tkanki miękkie (5-10%). W około 42% przypadków posiewy są ujemne, co wskazuje na możliwe infekcje niebakteryjne. Patofizjologia obejmuje uogólnioną odpowiedź zapalną, aktywację receptorów PRRs przez PAMPs i DAMPs, prowadzącą do rozszerzenia naczyń, zaburzeń mikrokrążenia, uszkodzenia śródbłonka i hipoperfuzji narządowej, skutkującej niewydolnością układów oddechowego, krążenia, nerek, wątroby i mózgu.
bakterie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, chorioamnionitis, DAMP, encefalopatia septyczna, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, immunoparaliż, kwas lipotejchojowy, lipopolisacharyd, Listeria monocytogenes, MRSA, Neisseria meningitidis, niewydolność wielonarządowa, ostre uszkodzenie nerek, ostre zapalenie trzustki, paciorkowce grupy B, PAMP, Pseudomonas aeruginosa, receptor rozpoznający wzorce, sepsa, sepsa macierzyńska, sepsa noworodkowa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, stres oksydacyjny, wstrząs septyczny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie sutka, zapalenie wyrostka robaczkowego, zespół posepsyjny

sepsa macierzyńska

Powiązane wpisy

Sepsa – Objawy

Sepsa – Etiologia i przyczyny