metabolizm teriflunomidu

Teriflunomid to lek immunomodulujący stosowany głównie w leczeniu stwardnienia rozsianego (SM) o przebiegu rzutowo-remisyjnym. Jego działanie opiera się na hamowaniu enzymu dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHODH), kluczowego w syntezie pirymidyn, co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów T i B.

Metabolizm teriflunomidu zachodzi głównie poprzez hydrolizę oraz procesy utleniania i N-acetylacji. Lek jest metabolizowany częściowo w wątrobie, ale znaczna część metabolizmu zachodzi w przewodzie pokarmowym i innych tkankach. Główną drogą wydalania jest żółć, z której lek trafia do jelit, gdzie podlega dalszym przemianom.

Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania wynoszącym średnio 18-19 dni, co wynika z efektywnego krążenia wątrobowo-jelitowego. Z powodu przedłużonej obecności leku w organizmie, w przypadku konieczności szybkiej eliminacji (np. przy planowaniu ciąży lub wystąpieniu działań niepożądanych), stosuje się procedurę przyspieszonej eliminacji z użyciem cholestyraminy lub węgla aktywowanego.

Interakcje metaboliczne teriflunomidu wymagają uwagi klinicznej, gdyż lek jest inhibitorem CYP2C8 oraz induktorem CYP1A2. Może to wpływać na metabolizm innych leków, w tym warfaryny, doustnych środków antykoncepcyjnych czy repaglinidu. Monitorowanie stężeń i dostosowanie dawek współpodawanych leków może być konieczne podczas terapii teriflunomidem.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Medical Valley 14 mg

Teriflunomid wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z wpływu na enzymy cytochromu P450 oraz białka transportowe, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii wielolekowej. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna 600 mg/dobę przez 22 dni) mogą obniżyć ekspozycję na teriflunomid o około 40%. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje zwiększeniem stężenia substratów tego enzymu, takich jak repaglinid (Cmax 1,7x, AUC 2,4x), paklitaksel, pioglitazon i rozyglitazon, co może wymagać dostosowania dawek. Ponadto, teriflunomid działa jako słaby induktor CYP1A2, zmniejszając stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. kofeina, duloksetyna) i jest inhibitorem transportera OAT3, zwiększając stężenia substratów takich jak cefaklor (Cmax 1,43x, AUC 1,54x) czy metotreksat. W przypadku leków metabolizowanych przez BCRP i OATP1B1/B3 (np. rozuwastatyna) obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji (Cmax 2,65x, AUC 2,51x), co wymaga zmniejszenia dawki rozuwastatyny o 50% i ostrożności przy innych substratach.
białko oporności raka piersi, białko transportowe, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, induktor CYP1A2, induktor CYP2B6, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, inhibitor reduktazy HMG-CoA, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolizm teriflunomidu, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, polipeptydy transportujące aniony organiczne, ryfampicyna, substrat BCRP, substrat CYP2C8, substrat OAT3, terapia wielolekowa, warfaryna, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg

Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu wynoszącym 1-4 godziny. Lek wykazuje silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, oraz umiarkowany metabolizm, głównie przez hydrolizę, z drugorzędnymi szlakami utleniania, N-acetylacji i sprzęgania z siarczanami. Objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 litrów, a okres półtrwania biologicznego (t1/2z) to około 19 dni, co przekłada się na powolne osiąganie stanu stacjonarnego (ok. 100 dni dla 95% stężenia). Współczynnik kumulacji AUC jest wysoki (~34-krotny), co wskazuje na znaczną akumulację podczas długotrwałej terapii. Wydalanie leku następuje głównie z kałem (37,5%) i moczem (22,6%) w ciągu 21 dni od podania, a teriflunomid jest substratem transportera BCRP, co ma znaczenie dla jego sekrecji do przewodu pokarmowego.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, całkowity klirens, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja w stanie stacjonarnym, eliminacja teriflunomidu, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, metabolizm teriflunomidu, minimalne stężenie, N-acetylacja, objętość dystrybucji, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, teriflunomid, transporter wyrzutu BCRP, utlenianie, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji AUC, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Glenmark 14 mg

Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg doustnie, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz mediana Tmax wynoszącą 1-4 godziny po podaniu wielokrotnym. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7-14 mg, z około 34-krotnym współczynnikiem kumulacji AUC i osiągnięciem 95% stężenia stanu stacjonarnego po około 100 dniach (3,5 miesiąca). Teriflunomid wiąże się silnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminą), a jego objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 l. Metabolizm zachodzi głównie przez hydrolizę, z drugorzędnymi szlakami utleniania, N-acetylacji i sprzęgania z siarczanami. Wydalanie leku odbywa się w 60,1% w ciągu 21 dni, głównie z kałem (37,5%) i moczem (22,6%). Okres półtrwania wynosi około 19 dni, a całkowity klirens po podaniu dożylnym to 30,5 mL/h.
albumina, biodostępność, cholestyramina, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, metabolizm teriflunomidu, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, populacja pediatryczna, sprzęganie z siarczanami, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transporter wyrzutu BCRP, utlenianie, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji AUC, wydzielanie do przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza

metabolizm teriflunomidu

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Teriflunomide Medical Valley 14 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Glenmark 14 mg