powikłane UTI

Powikłane zakażenia układu moczowego (powikłane UTI) stanowią szczególną kategorię infekcji dróg moczowych, które charakteryzują się obecnością czynników strukturalnych, czynnościowych lub farmakologicznych zwiększających ryzyko niepowodzenia terapeutycznego lub nawrotu zakażenia. Do najczęstszych czynników predysponujących należą: cewnikowanie układu moczowego, zabiegi urologiczne, kamica moczowa, przerost gruczołu krokowego, cukrzyca, immunosupresja oraz ciąża.

Etiologia powikłanych UTI jest bardziej zróżnicowana niż w przypadku niepowikłanych zakażeń. Oprócz Escherichia coli, która pozostaje najczęstszym patogenem, istotną rolę odgrywają Klebsiella pneumoniae, Pseudomonas aeruginosa, Enterococcus spp. oraz grzyby z rodzaju Candida. Drobnoustroje wywołujące powikłane UTI często wykazują oporność na wiele antybiotyków, co znacząco utrudnia skuteczne leczenie.

Diagnostyka powikłanych UTI obejmuje badanie ogólne i posiew moczu z antybiogramem, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa lub urografia) oraz w wybranych przypadkach badania urodynamiczne. W leczeniu stosuje się empiryczną antybiotykoterapię szerokospektrałną, która powinna zostać zweryfikowana po uzyskaniu wyników antybiogramu. Terapia powinna być dłuższa niż w przypadku niepowikłanych UTI i trwać zazwyczaj 7-14 dni.

Kluczowym elementem postępowania jest identyfikacja i leczenie przyczyny leżącej u podłoża powikłanego UTI, np. usunięcie kamieni moczowych, leczenie przerostu prostaty czy kontrola glikemii w cukrzycy. W przypadkach nawracających powikłanych UTI konieczne może być długotrwałe stosowanie profilaktyki przeciwbakteryjnej lub interwencja chirurgiczna mająca na celu usunięcie czynnika powikłającego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl