zapaść naczyniowo-sercowa

Zapaść naczyniowo-sercowa (wstrząs kardiogenny) to stan nagłego zagrożenia życia charakteryzujący się niewydolnością układu krążenia, która prowadzi do niedostatecznej perfuzji tkankowej. Jest to końcowy efekt ciężkiej niewydolności serca, najczęściej występujący jako powikłanie zawału mięśnia sercowego (w około 7-10% przypadków STEMI).

Patofizjologia zapaści naczyniowo-sercowej obejmuje zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, co skutkuje spadkiem objętości wyrzutowej, rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Uruchamiane są mechanizmy kompensacyjne: tachykardia, skurcz naczyń obwodowych i retencja płynów, które początkowo poprawiają rzut serca, jednak długotrwale prowadzą do pogłębienia niewydolności.

Klinicznie zapaść naczyniowo-sercowa objawia się hipotonią (SBP <90 mmHg), tachykardią, bladością, wychłodzeniem i wilgotnością skóry, zaburzeniami świadomości, oligurią oraz kwasicą metaboliczną. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (markery martwicy mięśnia sercowego, gazometria, ocena funkcji nerek i wątroby), EKG, badania obrazowe (echo serca, koronarografia) oraz pomiary hemodynamiczne.

Leczenie musi być wdrożone natychmiast i obejmuje przyczynowe leczenie zawału (pierwotna PCI), wsparcie hemodynamiczne (leki inotropowe, wazopresory), mechaniczne wspomaganie krążenia (kontrapulsacja wewnątrzaortalna, ECMO, urządzenia Impella), a także leczenie powikłań. Śmiertelność w zapaści naczyniowo-sercowej pozostaje wysoka i wynosi około 40-50% mimo optymalnego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl