rak gruczołowy
Rak gruczołowy (adenocarcinoma) to typ nowotworu złośliwego, który rozwija się z komórek gruczołowych wyścielających narządy wewnętrzne. Jest jednym z najczęstszych typów nowotworów złośliwych i może występować w różnych narządach, w tym w płucach, jelicie grubym, trzustce, piersi, prostacie, żołądku, przełyku czy macicy.
Histologicznie charakteryzuje się obecnością struktur gruczołowych lub śluzowych, które są podobne do prawidłowej tkanki gruczołowej, ale wykazują cechy atypii komórkowej. W zależności od stopnia zróżnicowania komórek nowotworowych wyróżnia się raki gruczołowe wysokozróżnicowane (G1), średniozróżnicowane (G2) i niskozróżnicowane (G3). Stopień zróżnicowania ma istotne znaczenie prognostyczne.
Diagnostyka raka gruczołowego obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MRI, PET), markery nowotworowe oraz badanie histopatologiczne materiału pobranego podczas biopsji lub operacji. Leczenie zależy od lokalizacji guza, stopnia zaawansowania klinicznego oraz stanu ogólnego pacjenta i może obejmować zabieg operacyjny, radioterapię, chemioterapię, hormonoterapię lub leczenie celowane.
Rokowanie w raku gruczołowym zależy od wielu czynników, w tym lokalizacji pierwotnej guza, stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania, obecności przerzutów odległych, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Wczesne wykrycie raka gruczołowego znacząco poprawia szanse na skuteczne leczenie i dłuższe przeżycie.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Właściwości farmakodynamiczne
Gefitynib jest selektywnym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, wykazującym skuteczność terapeutyczną głównie u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) posiadających aktywujące mutacje EGFR, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja L858R. W badaniu WJTOG3405 gefitynib znacząco wydłużył czas przeżycia wolny od progresji (PFS) z HR 0,489 (95% CI: 0,336–0,710) w porównaniu do chemioterapii dwulekowej. Skuteczność leku jest ograniczona u pacjentów bez mutacji EGFR, u których gefitynib wykazuje niższą efektywność niż standardowa chemioterapia. W badaniu IPASS u pacjentów z mutacją EGFR odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) wyniósł 71,2% vs 47,3% przy chemioterapii, a mediana PFS wyniosła 9,5 vs 6,3 miesiąca (HR 0,48; p<0,0001). Mediana całkowitego przeżycia (OS) była podobna w obu grupach (około 21,6 miesiąca). Wykrywanie mutacji EGFR w krążącym DNA (ctDNA) jest użyteczną metodą diagnostyczną, z czułością i swoistością potwierdzoną w badaniu IFUM, co umożliwia identyfikację pacjentów kwalifikujących się do terapii gefitynibem.
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, angiogeneza, apoptoza, całkowite przeżycie, drobnokomórkowy rak płuca, gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, karboplatyna/paklitaksel, kinaza tyrozynowa, krążące DNA nowotworowe, leczenie objawowe, mutacja EGFR, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odpowiedź obiektywna, progresja choroby, przeżycie bez progresji, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, receptor EGFR, współczynnik hazardu - Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Właściwości farmakodynamiczne
Pemetreksed jest antagonistą kwasu foliowego o wielokierunkowym mechanizmie działania, hamującym enzymy kluczowe dla biosyntezy nukleotydów: syntazę tymidylową (TS), reduktazę dihydrofolanową (DHFR) oraz formylotransferazę rybonukleotydu glicynamidowego (GARFT). Lek jest transportowany do komórek przez system nośnika zredukowanych folanów oraz białko wiążące folany, a następnie ulega poliglutaminizacji, co zwiększa jego retencję i siłę działania w komórkach nowotworowych. W badaniu EMPHACIS u pacjentów z złośliwym międzybłoniakiem opłucnej, terapia skojarzona pemetreksedem i cisplatyną wydłużyła medianę przeżycia do 12,1 miesięcy (95% CI: 10,0-14,4) w porównaniu do 9,3 miesięcy (95% CI: 7,8-10,7) przy monoterapii cisplatyną (p=0,020). Mediana czasu do progresji choroby wyniosła odpowiednio 5,7 vs 3,9 miesiąca (p=0,001), a całkowity odsetek odpowiedzi na leczenie był istotnie wyższy w grupie z pemetreksedem (41,3% vs 16,7%, p<0,001). Suplementacja kwasem foliowym i witaminą B12 była stosowana w celu ograniczenia toksyczności.
antagonista kwasu foliowego, cisplatyna, docetaksel, działanie wielokierunkowe, Europejska Agencja Leków, formylotransferaza rybonukleotydu glicynamidowego, gemcytabina, leczenie drugiego rzutu, leczenie podtrzymujące, leczenie wspomagające, niedrobnokomórkowy rak płuca, paklitaksel, poliglutaminizacja, progresja choroby, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, rak płaskonabłonkowy, reduktaza dihydrofolanowa, syntaza tymidylowa, syntetaza folylpoliglutaminianowa, terapia pierwszego rzutu, złośliwy międzybłoniak opłucnej - Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Właściwości farmakodynamiczne
Gefitynib jest selektywnym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, stosowanym w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z obecnością aktywujących mutacji w genie EGFR, takich jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja L858R. W badaniu WJTOG3405 wykazano, że gefitynib znacząco wydłuża czas wolny od progresji (HR=0,489; 95% CI: 0,336-0,710) w porównaniu do chemioterapii dwulekowej. Skuteczność leku potwierdzono również w badaniu IFUM, gdzie odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) u pacjentów z mutacją EGFR wyniósł 70%, a mediana przeżycia bez progresji (PFS) 9,7 miesiąca. Wykorzystanie testów molekularnych na materiale z guza oraz ctDNA pozwala na precyzyjną identyfikację mutacji, co jest kluczowe dla kwalifikacji do terapii. Mutacje oporności, takie jak T790M, występują u około 60% pacjentów po około roku leczenia i wymagają zastosowania inhibitorów skierowanych przeciwko tej mutacji.
apoptoza, czas wolny od progresji, czynnik angiogenezy, drobnokomórkowy rak płuca, gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, jakość życia, krążące DNA nowotworowe, mechanizm oporności, mutacja aktywująca EGFR, mutacja EGFR, mutacja genu PIK3CA, mutacja L858R, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odsetek odpowiedzi obiektywnych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, receptor EGFR, stadium zaawansowania nowotworu - Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Wskazania do stosowania
Pemetreksed, będący cytotoksycznym lekiem przeciwnowotworowym, działa poprzez hamowanie procesów metabolicznych zależnych od kwasu foliowego, kluczowych dla replikacji komórek nowotworowych. Dostępny jest w postaci proszku lub koncentratu do infuzji w dawkach 100 mg, 500 mg oraz 1000 mg (pemetreksed disodowy). Wskazania do stosowania obejmują złośliwy międzybłoniak opłucnej oraz niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP). W leczeniu międzybłoniaka pemetreksed stosowany jest wyłącznie w skojarzeniu z cisplatyną u pacjentów z nieoperacyjną postacią choroby, bez wcześniejszej chemioterapii. W NDRP lek jest wskazany w trzech scenariuszach: jako terapia pierwszego rzutu w skojarzeniu z cisplatyną, jako monoterapia podtrzymująca po chemioterapii opartej na pochodnych platyny oraz jako monoterapia drugiego rzutu, przy czym skuteczność pemetreksedu ograniczona jest do nowotworów o histologii innej niż płaskonabłonkowa (głównie rak gruczołowy i wielkokomórkowy).
całkowita odpowiedź, chemioterapia pierwszej linii, cisplatyna, częściowa odpowiedź, działanie przeciwnowotworowe, kwas foliowy, leczenie drugiego rzutu, leczenie podtrzymujące, lek cytotoksyczny, międzybłoniak opłucnej, monoterapia, niedrobnokomórkowy rak płuca, pemetreksed disodowy, pochodne platyny, przerzuty, rak gruczołowy, roztwór do infuzji, stabilizacja choroby, typ histologiczny nowotworu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gefitinib Zentiva 250 mg
Gefitynib jest selektywnym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR (HER1/ErbB1), stosowanym w leczeniu zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z obecnością aktywujących mutacji w domenie kinazy tyrozynowej EGFR. Najczęściej występujące mutacje aktywujące, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja punktowa L858R, wykazują wysoką wrażliwość na gefitynib, co potwierdzają badania kliniczne (np. HR dla czasu wolnego od progresji choroby 0,489; 95% CI: 0,336-0,710 w badaniu WJTOG3405). Rzadsze mutacje, takie jak G719X, L861Q i S768I, również wykazują odpowiedź na leczenie, natomiast mutacja T790M i insercje w egzonie 20 są związane z opornością na lek. Mediana czasu do progresji choroby wynosi około 1 roku, a mechanizmy nabytej oporności obejmują wtórną mutację T790M (około 60% przypadków), amplifikację genów HER2 i MET, mutacje PIK3CA oraz transformację fenotypową guza na drobnokomórkowy rak płuca (5-10% przypadków).
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, apoptoza, ctDNA, czułość diagnostyczna, czynnik angiogenezy, delecja w egzonie 19, diagnostyka molekularna, drobnokomórkowy rak płuca, inhibitor kinazy proteinowej, inhibitor kinazy tyrozynowej EGFR, insercja w egzonie 20, krążący DNA nowotworowy, leczenie onkologiczne, mutacja aktywująca, mutacja EGFR, mutacja L858R, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, niedrobnokomórkowy rak płuca, odsetek odpowiedzi obiektywnych, rak gruczołowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, swoistość diagnostyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gefitinib Krka 250 mg
Gefitynib jest selektywnym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej EGFR, wykazującym skuteczność u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) posiadających aktywujące mutacje w domenie kinazy tyrozynowej EGFR, zwłaszcza delecje w egzonie 19 oraz mutację L858R. W badaniu WJTOG3405 gefitynib znacząco wydłużył czas przeżycia wolny od progresji (PFS) z HR 0,489 (95% CI: 0,336–0,710). Mutacje takie jak G719X, L861Q i S768I również korelują z wrażliwością na lek, natomiast mutacja T790M i insercje w egzonie 20 wiążą się z opornością. Mediana czasu do progresji wynosi około 9–12 miesięcy, a oporność w 60% przypadków jest związana z mutacją T790M, co uzasadnia stosowanie inhibitorów trzeciej generacji w kolejnych liniach terapii. Diagnostyka mutacji EGFR może być prowadzona zarówno na materiale z guza, jak i na ctDNA z osocza, z czułością do 77% i swoistością bliską 100%, co potwierdzają badania IFUM i IPASS.
aktywująca mutacja EGFR, czas przeżycia wolny od progresji, czas wolny od progresji, czułość testu, delecja w egzonie 19, docetaksel, inhibitor kinazy tyrozynowej receptora, insercja w egzonie 20, jakość życia, krążące DNA komórek nowotworowych, leczenie objawowe, mutacja L858R, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odsetek odpowiedzi obiektywnych, przerzut, rak gruczołowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, swoistość testu