zespół tropikalnej płucnej eozynofilii
Zespół tropikalnej płucnej eozynofilii (Tropical Pulmonary Eosinophilia, TPE) to rzadka manifestacja zakażenia nicieniami z rodzaju Wuchereria bancrofti i Brugia malayi, charakteryzująca się przewlekłą eozynofilią płucną. Jest to reakcja nadwrażliwości na mikrofilarie obecne w układzie krążenia.
Choroba występuje głównie w regionach tropikalnych i subtropikalnych, szczególnie w Indiach, Pakistanie, Sri Lance oraz Azji Południowo-Wschodniej. Klinicznie objawia się nocnym kaszlem, świszczącym oddechem, gorączką, utratą masy ciała i niekiedy uczuciem dyskomfortu w klatce piersiowej. Charakterystyczną cechą laboratoryjną jest znaczna eozynofilia we krwi obwodowej (>3000 komórek/μl).
W badaniach obrazowych obserwuje się rozsiane zmiany siateczkowo-guzkowe, a w badaniach czynnościowych płuc – cechy restrykcji. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniach serologicznych (wysokie miano przeciwciał przeciwko filariom) oraz odpowiedzi na leczenie dietylokarbamazyną. Terapia polega na stosowaniu tego leku przez 2-3 tygodnie, co zazwyczaj prowadzi do szybkiej poprawy stanu klinicznego.
Nieleczony zespół tropikalnej płucnej eozynofilii może prowadzić do przewlekłych zmian śródmiąższowych w płucach i rozwoju nieodwracalnego zwłóknienia płuc. Z tego powodu istotne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, szczególnie u osób powracających z rejonów endemicznych dla filariozy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivermectin Medical Valley
Ivermectin Medical Valley zawiera 3 mg iwermektyny w formie tabletek o średnicy około 5 mm. Podczas terapii należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów sugerujących SJS lub TEN, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i rozważenie alternatywnych metod terapii. Pacjenci, u których wystąpiły takie reakcje, nie powinni ponownie otrzymywać iwermektyny. Ponadto, iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, a jej skuteczność u pacjentów z zaburzeniami odporności jest niepotwierdzona. Nie wykazuje też aktywności wobec dojrzałych form pasożytów filarii ani nie ma udowodnionego działania w leczeniu zespołu tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenia naczyń chłonnych związanych z filariozą.
ciężkie skórne działania niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie neurotoksyczne, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, leczenie profilaktyczne, leczenie skojarzone, Loa loa, mikrofilaremia, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja Mazottiego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zaburzenie odporności, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii - Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Iwermektyna, stosowana w terapii chorób pasożytniczych, wiąże się z ryzykiem ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów tych reakcji należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć alternatywne metody terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami odporności, zwłaszcza przy leczeniu węgorczycy, gdzie brak jest danych dotyczących optymalnego dawkowania i skuteczności. Iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, nie działa na dojrzałe formy pasożytów filarii oraz nie łagodzi powikłań takich jak zespół tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenie naczyń chłonnych. Nasilenie działań niepożądanych koreluje z gęstością mikrofilarii, szczególnie u pacjentów zakażonych Loa loa, u których obserwuje się zwiększone ryzyko encefalopatii i innych neurotoksycznych efektów, w tym utraty przytomności i śpiączki.
choroba pasożytnicza, ciężkie skórne działanie niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie niepożądane, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, kontaktowe zapalenie skóry, mikrofilaria, neurotoksyczność, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja alergiczna, reakcja Mazottiego, roztocze Demodex, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trądzik różowaty, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zakażenie Loa loa, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii, zliszajowacenie