dimetylobenzoantracen
Dimetylobenzoantracen (DMBA) to organiczny związek chemiczny należący do grupy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych. W medycynie i toksykologii DMBA znany jest przede wszystkim jako silny karcynogen, wykorzystywany w badaniach laboratoryjnych nad nowotworami. Najbardziej znaną formą tego związku jest 7,12-dimetylobenz[a]antracen.
DMBA wywołuje mutacje DNA poprzez tworzenie adduktów z zasadami azotowymi, co prowadzi do zaburzeń w procesie replikacji i transkrypcji. W modelach doświadczalnych używany jest do indukcji nowotworów skóry, gruczołu sutkowego i układu limfatycznego. Metaboliczna aktywacja DMBA przez enzymy cytochromu P450 (głównie CYP1A1, CYP1A2 i CYP1B1) prowadzi do powstania reaktywnych epoksydów, które są właściwymi czynnikami uszkadzającymi DNA.
W diagnostyce molekularnej DMBA służy jako modelowy karcynogen w badaniach nad mechanizmami kancerogenezy, onkogenami i genami supresorowymi nowotworów. Związek ten wykorzystywany jest również w testowaniu potencjalnych środków chemoprewencyjnych oraz w badaniach nad metabolizmem ksenobiotyków. W praktyce klinicznej wiedza o mechanizmach działania DMBA przyczynia się do lepszego zrozumienia procesów powstawania nowotworów indukowanych przez środowiskowe karcynogeny.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Octan leuproreliny, substancja czynna Lutrate Depot 22,5 mg, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję. Badania farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Toksyczność po podaniu wielokrotnym była ograniczona do efektów farmakologicznych analogicznych do GnRH. Wpływ na reprodukcję był odwracalny, bez działania teratogennego, choć u królików zaobserwowano embriotoksyczność i letalność płodów. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności octanu leuproreliny, jednak nie przeprowadzono specyficznych testów mutagenności dla gotowego produktu Lutrate Depot.
analog GnRH, badanie in vitro, badanie in vivo, dimetylobenzoantracen, dysfagia, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, gruczolak przysadki, gruczolak wyspowo-komórkowy trzustki, guz gruczołu krokowego, guz hormonozależny, Lutrate Depot, nowotwór sutka, octan leuproreliny, potencjał rakotwórczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące benzoilu nadtlenku, substancji czynnej leku Akneroxid 10, wskazują na stosunkowo niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym (LD50 > 950 mg/kg u szczurów) oraz dootrzewnowym (LD50 250-500 mg/kg u myszy i szczurów). Badania na psach przy dawce 0,625 g/kg karmy przez 6 tygodni nie wykazały objawów patologicznych ani toksyczności ogólnoustrojowej po podawaniu miejscowym, co jest istotne dla formy żelu stosowanego na skórę. Brak jest jednak danych dotyczących wpływu na rozrodczość oraz stosowania u kobiet w ciąży, a metabolit benzoilu nadtlenku – kwas benzoesowy – może kumulować się u wcześniaków, potencjalnie wywołując kwasicę metaboliczną i żółtaczkę jąder podkorowych. Nie ma dostępnych informacji o przenikaniu benzoilu nadtlenku do mleka kobiet karmiących piersią.
Ocena potencjalnego działania mutagennego benzoilu nadtlenku jest niewystarczająca, gdyż brak jest kompleksowych badań genotoksyczności. Wyniki badań karcynogenności na modelach zwierzęcych są rozbieżne – zaobserwowano promocję rozwoju guzów po podaniu DMBC, natomiast nie stwierdzono takiego efektu przy naświetlaniu UV. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków indukcji nowotworów u ludzi. Badania tolerancji miejscowej wykazały działanie drażniące benzoilu nadtlenku na skórę i błony śluzowe (testy Duhringa, Draize’a, test na oczach królika), co należy uwzględnić przy stosowaniu Akneroxid 10, zwłaszcza u pacjentów z wrażliwą skórą.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna 50, dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komora Duhringa, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, nadtlenek benzoilu, promieniowanie UV, test Draize’a, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, żółtaczka jąder podkorowych -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące benzoilu nadtlenku, substancji czynnej w preparacie Akneroxid 5 (50 mg/g, żel), wskazują na umiarkowaną toksyczność ostrą z dawkami LD50 wynoszącymi 250-500 mg/kg (dootrzewnowo u myszy i szczurów) oraz >950 mg/kg (doustnie u szczurów). Długoterminowe podawanie doustne u psów w dawce 0,625 g/kg karmy przez 6 tygodni nie wykazało objawów patologicznych. Po miejscowej aplikacji nie stwierdzono toksyczności ogólnoustrojowej, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania miejscowego. Brak jest danych dotyczących wpływu na rozrodczość oraz stosowania u kobiet w ciąży. Metabolizm benzoilu nadtlenku prowadzi do powstania kwasu benzoesowego, którego kumulacja u wcześniaków może powodować kwasicę metaboliczną i żółtaczkę jąder podkorowych. Nie ma danych o przenikaniu benzoilu nadtlenku do mleka kobiet karmiących piersią po aplikacji miejscowej.
Ocena potencjału mutagennego benzoilu nadtlenku jest niepełna z powodu braku kompleksowych badań. Wyniki badań karcynogenności na zwierzętach są niejednoznaczne: w modelu z 7,12-dimetylobenzoantracenem (DMBC) zaobserwowano promocję rozwoju guzów, natomiast w modelu z naświetlaniem UV nie wykazano działania karcynogennego. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków nowotworów związanych z leczeniem benzoilem nadtlenkiem. Substancja wykazuje wyraźne działanie drażniące miejscowo, potwierdzone w testach Duhringa, Draize’a oraz na oczach królików, co ma istotne znaczenie przy stosowaniu preparatu Akneroxid 5 w formie żelu.
dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komora Duhringa, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, nadtlenek benzoilu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie miejscowe, promieniowanie UV, test Draize’a, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, żółtaczka jąder podkorowych -
Leksykon substancji czynnych
Benzoilu nadtlenek (Benzoylis peroxidum) jest szeroko stosowanym środkiem w terapii trądziku pospolitego, dostępnym w preparatach o stężeniach 25 mg/g, 50 mg/g oraz 100 mg/g. Badania toksyczności ostrej wykazały, że dawka LD50 po podaniu dootrzewnowym u myszy i szczurów wynosiła 250-500 mg/kg masy ciała, natomiast po podaniu doustnym u szczurów przekraczała 950 mg/kg. W badaniach przewlekłych, obejmujących okres do 13 tygodni, obserwowano miejscowe podrażnienia i możliwość uczulenia, co jest zgodne z oczekiwanym profilem bezpieczeństwa. Nie stwierdzono objawów toksyczności ogólnoustrojowej po miejscowym stosowaniu, a metabolizm benzoilu nadtlenku prowadzi do powstania kwasu benzoesowego, który jest wydalany z moczem, ograniczając ekspozycję systemową. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach nie wykazano działania teratogennego ani wpływu na funkcje rozrodcze przy dawkach do 500 mg/kg/dobę, jednak brak jest danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
badanie farmakokinetyczne, benzoilu nadtlenek, dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, miejscowe podrażnienie, preparat dermatologiczny, promieniowanie UV, test Amesa, test Draize’a, toksyczność doustna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, trądzik pospolity, żółtaczka jąder podkorowych
