AUC0-12
AUC0-12 to parametr farmakokinetyczny oznaczający pole pod krzywą stężenia leku we krwi w przedziale czasowym od 0 do 12 godzin po podaniu. Jest to istotna miara stosowana do oceny całkowitej ekspozycji organizmu na lek w określonym czasie.
Parametr ten jest szczególnie ważny przy monitorowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie precyzyjne utrzymanie stężenia leku w zakresie terapeutycznym jest kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. AUC0-12 pozwala na określenie biodostępności leku oraz może służyć do oceny biorównoważności preparatów farmaceutycznych.
W praktyce klinicznej AUC0-12 jest często wykorzystywane do dostosowania dawkowania leków immunosupresyjnych, przeciwdrgawkowych czy antybiotyków, szczególnie gdy są one podawane w schemacie dawkowania co 12 godzin. Wartość ta pomaga lekarzom w indywidualizacji terapii, minimalizując ryzyko działań niepożądanych przy jednoczesnym zapewnieniu skuteczności leczenia.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ranolazyna, substancja czynna leku Ralik, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 4,5 godziny od podania doustnego oraz stanem stacjonarnym po 3 dniach przy dawkowaniu 500 mg dwa razy na dobę. Bezwzględna biodostępność wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem między pacjentami, a ekspozycja (AUC) rośnie nieproporcjonalnie wraz ze wzrostem dawki (2,5-3-krotny wzrost AUC przy dawce 1000 mg 2×/dobę). Ranolazyna wiąże się w 62% z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 180 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, z istotną zmiennością genetyczną wpływającą na farmakokinetykę, szczególnie u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, u których AUC jest wyższe o 62% przy dawce 500 mg 2×/dobę. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast końcowy okres półtrwania po podaniu doustnym to około 7 godzin, co jest efektem zjawiska flip-flop.
AUC, AUC0-12, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, ranolazyna, stan stacjonarny, szybki metabolizm, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zmienność genetyczna -
Leksykon leków
Ranolazyna, substancja czynna preparatu Ralik, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 4,5 godziny oraz stanem stacjonarnym po 3 dniach przy dawkowaniu 2× dziennie. Biodostępność bezwzględna wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym. W stanie stacjonarnym dla dawki 500 mg 2× dziennie Cmax wynosi około 1770 ng/ml (SD 1040), a AUC0-12 około 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Ranolazyna wiąże się z białkami osocza w 62%, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z dominującymi szlakami O-demetylacji i N-dealkilacji. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast po doustnym około 7 godzin, co jest efektem eliminacji ograniczonej szybkością wchłaniania (efekt flip-flop). Ranolazyna jest eliminowana głównie przez metabolizm, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a 73% radioaktywności odzyskuje się w moczu i 25% w kale.
AUC0-12, biodostępność ranolazyny, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, efekt flip-flop, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm CYP2D6, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, ranolazyna, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia
