mikrosomy ludzkiej wątroby

Mikrosomy ludzkiej wątroby to subkomórkowe frakcje otrzymywane w procesie wirowania różnicowego homogenatu wątroby. Zawierają one fragmenty siateczki śródplazmatycznej gładkiej, które są bogate w enzymy metabolizujące leki i ksenobiotyki.

Głównym składnikiem mikrosomów wątrobowych są enzymy cytochromu P450 (CYP450), które odgrywają kluczową rolę w I fazie biotransformacji. Enzymy te odpowiadają za reakcje oksydacyjne, w wyniku których do cząsteczek substancji obcych wprowadzane są grupy polarne, zwiększające ich rozpuszczalność w wodzie.

Mikrosomy ludzkiej wątroby są powszechnie wykorzystywane w badaniach farmakologicznych do przewidywania metabolizmu leków, oceny potencjalnych interakcji międzylekowych oraz badania polimorfizmów genetycznych wpływających na metabolizm leków. Stanowią one cenny model in vitro, szczególnie na wczesnych etapach badań nad nowymi związkami farmakologicznymi.

W diagnostyce medycznej i badaniach naukowych mikrosomy wątrobowe służą do oceny aktywności enzymatycznej CYP450, co ma znaczenie w personalizacji terapii oraz monitorowaniu wpływu różnych czynników (np. chorób, wieku) na metabolizm wątrobowy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Minirin 0,2 0,2 mg

Minirin 0,2 (octan desmopresyny) charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością doustną wynoszącą średnio 0,16% (SD 0,17%), z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym około 2 godziny po podaniu. Spożycie posiłku obniża zarówno stopień, jak i szybkość absorpcji o około 40%. Dystrybucja leku przebiega według modelu dwukompartmentowego z objętością dystrybucji 0,3-0,5 l/kg masy ciała, co wskazuje na ograniczoną penetrację do tkanek. Metabolizm wątrobowy jest nieistotny, bez udziału enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Całkowity klirens wynosi 7,6 l/godz., a okres półtrwania około 2,8 godziny. U osób zdrowych 52% (44-60%) dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, co podkreśla dominujący udział eliminacji nerkowej. Farmakokinetyka desmopresyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, co ułatwia przewidywanie efektów terapeutycznych.
AUC, biodostępność desmopresyny, Cmax, cytochrom P450, desmopresyna, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, klirens desmopresyny, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, mikrosomy ludzkiej wątroby, moczenie nocne, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, octan desmopresyny, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Medreg 10 mg

Montelukast Medreg w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach (Tmax). Biodostępność wynosi średnio 64% i nie jest istotnie modyfikowana przez standardowy posiłek. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, Tmax wynosi 2 godziny, a biodostępność na czczo 73%, jednak po posiłku spada do 63%. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w zakresie 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i 2C9, a metabolity nie wykazują istotnego działania terapeutycznego. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja następuje głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność po podaniu doustnym, Cmax, cytochrom P450 2C8, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosomy ludzkiej wątroby, montelukast, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Child-Pugh, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Właściwości farmakokinetyczne

Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między pacjentami zakażonymi HIV a zdrowymi ochotnikami. Po podaniu dawki 300 mg raz na dobę z rytonawirem 100 mg i posiłkiem u pacjentów HIV, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%), Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). Bez rytonawiru (400 mg raz na dobę) wartości te są niższe: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Tmax 2 h, Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Pokarm zwiększa biodostępność atazanawiru, zwłaszcza w połączeniu z rytonawirem, podnosząc AUC o 33% i Cmax o 40%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza, głównie z alfa-1 glikoproteiną i albuminą. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią; okres półtrwania wynosi około 12 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, w tym wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC, co wymaga ostrożności w dawkowaniu.
atazanawir, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, ciąża z HIV, cytochrom P450, farmakokinetyka atazanawiru, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia leku, rytonawir, wirus HIV, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ralik 500 mg

Ranolazyna, substancja czynna leku Ralik, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 4,5 godziny od podania doustnego oraz stanem stacjonarnym po 3 dniach przy dawkowaniu 500 mg dwa razy na dobę. Bezwzględna biodostępność wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem między pacjentami, a ekspozycja (AUC) rośnie nieproporcjonalnie wraz ze wzrostem dawki (2,5-3-krotny wzrost AUC przy dawce 1000 mg 2×/dobę). Ranolazyna wiąże się w 62% z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 180 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, z istotną zmiennością genetyczną wpływającą na farmakokinetykę, szczególnie u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, u których AUC jest wyższe o 62% przy dawce 500 mg 2×/dobę. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast końcowy okres półtrwania po podaniu doustnym to około 7 godzin, co jest efektem zjawiska flip-flop.
AUC, AUC0-12, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, ranolazyna, stan stacjonarny, szybki metabolizm, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zmienność genetyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast LEK-AM 4 mg

Montelukast LEK-AM w postaci tabletek do rozgryzania i żucia 4 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) osiąganym po 2 godzinach u dzieci w wieku 2-5 lat, przy czym Cₘₐₓ u dzieci jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg. Biodostępność wynosi 64% dla tabletek powlekanych 10 mg i 73% dla tabletek do rozgryzania 5 mg na czczo, z obniżeniem do 63% po posiłku w przypadku formy do rozgryzania. Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i 2C9, a jego metabolity w stanie stacjonarnym są nieoznaczalne w osoczu. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się niemal wyłącznie z żółcią (86% radioaktywności w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, Cₘₐₓ, farmakokinetyka wchłaniania, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolity montelukastu, mikrosomy ludzkiej wątroby, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Teva 25 mg

Rysperydon w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym, z fazowym profilem uwalniania: początkowe uwolnienie <1% dawki, następnie około 3-tygodniowy okres latencji, po którym następuje główna faza uwalniania trwająca od 4. do 7. tygodnia. Dawkowanie 25-50 mg co 2 tygodnie utrzymuje terapeutyczne stężenia aktywnej frakcji (rysperydon + 9-hydroksyrysperydon) w zakresie 9,9-19,2 ng/ml (stężenie minimalne) oraz 17,9-45,5 ng/ml (stężenie maksymalne). Nie obserwowano kumulacji leku podczas stosowania do 12 miesięcy. Rysperydon wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 25-50 mg, a metabolizm głównie przez CYP2D6 prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, z którym tworzy aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Wydalanie następuje głównie z moczem (70% dawki po podaniu doustnym), a faza eliminacji po iniekcji trwa około 7-8 tygodni. Wstrzyknięcia w mięsień pośladkowy i naramienny są biorównoważne.
9-hydroksyrysperydon, aktywna frakcja przeciwpsychotyczna, albumina, biorównoważność, enzym CYP2D6, faza eliminacji, izoenzymy cytochromu P450, klirens czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, korelacja farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, kwaśna glikoproteina alfa 1, liniowe właściwości farmakokinetyczne, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rysperydon, skala ESRS, skala PANSS, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu

mikrosomy ludzkiej wątroby

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Minirin 0,2 0,2 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Medreg 10 mg

Atazanawir – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Ralik 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast LEK-AM 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Teva 25 mg