cykl Coriego
Cykl Coriego, zwany również cyklem mleczanowym lub cyklem glukoza-mleczan, to proces metaboliczny opisany przez Carla i Gerty Cori, którzy za to odkrycie otrzymali Nagrodę Nobla w 1947 roku. Mechanizm ten stanowi istotne ogniwo łączące metabolizm glukozy w mięśniach i wątrobie podczas wysiłku fizycznego.
W warunkach intensywnego wysiłku fizycznego, gdy zapotrzebowanie na energię przewyższa możliwości tlenowego metabolizmu glukozy, mięśnie szkieletowe przestawiają się na beztlenową glikolizę. W jej wyniku powstaje mleczan, który jest transportowany krwią do wątroby. Tam ulega ponownej przemianie do glukozy w procesie glukoneogenezy, po czym wraca do mięśni, tworząc zamknięty cykl metaboliczny.
Cykl Coriego pełni kluczową funkcję w utrzymaniu homeostazy glukozy we krwi podczas wysiłku fizycznego oraz umożliwia usuwanie nadmiaru mleczanu z pracujących mięśni, zapobiegając ich nadmiernemu zakwaszeniu. Jest to również mechanizm pozwalający na redystrybucję energii między różnymi tkankami organizmu, szczególnie w stanach zwiększonego zapotrzebowania energetycznego.
Zaburzenia cyklu Coriego mogą występować w niektórych chorobach metabolicznych, w tym w cukrzycy, gdzie upośledzona jest zdolność wątroby do przeprowadzania glukoneogenezy. Inne stany kliniczne związane z dysfunkcją tego cyklu to kwasica mleczanowa oraz niektóre wrodzone choroby metaboliczne dotyczące enzymów uczestniczących w przemianach glukozy i mleczanu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glukoza 40 Braun 400 mg/ml
Roztwór Glukoza 40 Braun zawiera glukozę jednowodną w stężeniu 440 g/1000 ml (400 g czystej glukozy), dostarczając energię o wartości 6700 kJ/l (1600 kcal/l). Preparat charakteryzuje się wysoką osmolarnością teoretyczną 2200 mOsm/l oraz pH w zakresie 3,5-5,5. Podanie dożylne zapewnia 100% biodostępność, umożliwiając natychmiastową i całkowitą dostępność glukozy w krwiobiegu. Po podaniu glukoza dystrybuuje się dwufazowo: początkowo do przestrzeni wewnątrznaczyniowej, a następnie do przestrzeni wewnątrzkomórkowej. Prawidłowe stężenie glukozy na czczo u dorosłych wynosi 60-100 mg/100 ml (3,3-5,6 mmol/l).
- Leksykon substancji czynnych
Glukoza – Właściwości farmakokinetyczne
Glukoza, jako podstawowy węglowodan energetyczny, dostarcza około 17 kJ/g (4 kcal/g) energii i charakteryzuje się różną biodostępnością w zależności od drogi podania – dożylna wynosi 100%, a doustna cechuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego z Tmax około 40 minut. Fizjologiczne stężenie glukozy we krwi na czczo mieści się w zakresie 50-95 mg/100 ml (2,8-5,3 mmol/l), a u dorosłych 60-100 mg/100 ml (3,3-5,6 mmol/l). Metabolizm glukozy odbywa się głównie poprzez glikolizę, glukoneogenezę i glikogenolizę, z regulacją przez insulinę oraz zależnością od elektrolitów takich jak potas, fosforany i magnez. W warunkach hipoksji pirogronian przekształcany jest do mleczanu, który może być ponownie metabolizowany w cyklu Corich. W terapii klinicznej istotne jest monitorowanie elektrolitów, gdyż podaż glukozy zwiększa zapotrzebowanie na potas, a jego niedobór może prowadzić do zaburzeń rytmu serca.
cukromocz, cykl Coriego, diureza osmotyczna, glikemia, glikogen, glikogenoliza, glikoliza, glukoneogeneza, hemofiltracja, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoksja, insulina, kwasica, nietolerancja glukozy, obrzęk mózgu, odwodnienie hipertoniczne, osmolarność osocza, ośrodkowy układ nerwowy, pirogronian, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, śpiączka hiperosmotyczna, transport aktywny, ultrafiltracja, zaburzenie hiperosmotyczne, zespół pourazowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glucosum 20% Fresenius 200 mg/ml
Preparat Glucosum 20% Fresenius zawiera 200 mg/ml glukozy (20%) w postaci roztworu do infuzji o wysokiej osmolarności 1114 mOsmol/l, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii infuzyjnej. Po podaniu dożylnym glukoza ulega dwufazowej dystrybucji – najpierw w przestrzeni śródnaczyniowej, a następnie wewnątrzkomórkowej, gdzie transport jest aktywny i zależny od transporterów GLUT regulowanych przez insulinę. Metabolizm glukozy przebiega głównie przez glikolizę, prowadząc do powstania pirogronianu lub mleczanu; w warunkach tlenowych pirogronian jest utleniany w cyklu Krebsa do CO2 i H2O, które są eliminowane odpowiednio przez płuca i nerki.
cukromocz, cukrzyca, cykl Coriego, cykl Krebsa, glikemia, glikoliza, glikozuria, hiperglikemia, insulinooporność, mleczan, osmolarność, pirogronian, próg nerkowy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń śródnaczyniowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, roztwór hipertoniczny, transporter GLUT, wchłanianie zwrotne, zespół pourazowy