łagodny mięśniak macicy
Łagodny mięśniak macicy (mięśniak gładkokomórkowy, leiomyoma) to najczęstszy nowotwór niezłośliwy narządu rodnego kobiety, występujący u około 20-40% kobiet w wieku reprodukcyjnym. Zbudowany jest z komórek mięśni gładkich oraz tkanki łącznej włóknistej i rozwija się w obrębie mięśniówki macicy.
Mięśniaki macicy mogą być pojedyncze lub mnogie, o różnej wielkości – od kilku milimetrów do kilkudziesięciu centymetrów. Ze względu na lokalizację dzieli się je na podsurowicówkowe, śródścienne i podśluzówkowe. Ich rozwój zależy głównie od stymulacji estrogenowej, dlatego najczęściej rosną w okresie reprodukcyjnym i ulegają regresji po menopauzie.
Większość mięśniaków przebiega bezobjawowo, jednak mogą powodować obfite lub przedłużające się krwawienia miesiączkowe, bóle w obrębie miednicy, uczucie parcia na pęcherz moczowy, zaburzenia płodności czy powikłania ciąży. Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, USG przezpochwowe, histeroskopię, a w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny.
Leczenie mięśniaków macicy zależy od ich wielkości, lokalizacji, objawów oraz planów prokreacyjnych pacjentki. Obejmuje postępowanie zachowawcze (obserwacja, farmakoterapia), zabiegi małoinwazyjne (embolizacja tętnic macicznych, ablacja) oraz metody operacyjne (wyłuszczenie mięśniaka, histerektomia). Wybór metody terapeutycznej powinien być zindywidualizowany dla każdej pacjentki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Forastmin 12 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa formoterolu fumaranu dwuwodnego wykazały, że główne działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, obejmując przekrwienie, tachykardię, zaburzenia rytmu serca oraz uszkodzenia mięśnia sercowego. Efekty te są typowe dla dużych dawek agonistów receptorów β2-adrenergicznych i zostały potwierdzone w modelach zwierzęcych (szczury, psy). W badaniach reprodukcyjnych odnotowano jedynie nieznaczne zmniejszenie płodności u samców szczurów przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. Kompleksowa ocena genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała właściwości genotoksycznych formoterolu, co potwierdza brak ryzyka uszkodzenia materiału genetycznego.
agonista receptora β2-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kliniczne, badanie rakotwórczości, formoterol fumaran dwuwodny, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, łagodny mięśniak macicy, profil bezpieczeństwa, przekrwienie, receptor β2-adrenergiczny, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie mięśnia sercowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxodil PPH 12 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa formoterolu fumaranu dwuwodnego, substancji czynnej Oxodil PPH, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności jest układ sercowo-naczyniowy. W modelach zwierzęcych (szczury, psy) obserwowano przekrwienie, tachykardię, arytmie oraz uszkodzenia mięśnia sercowego, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem agonistów receptorów β2-adrenergicznych przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W badaniach reprodukcyjnych odnotowano jedynie nieznaczne zmniejszenie płodności u samców szczurów przy wysokich dawkach, natomiast testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani uszkadzającego DNA.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, formoterol fumaran dwuwodny, kardiomiocyt, łagodny mięśniak macicy, potencjał genotoksyczny, przekrwienie, rozwój nowotworów, selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, stymulacja receptorów β2-adrenergicznych, tachykardia, toksyczność ostra i przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, uszkodzenie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, β2-mimetyk