obniżone stężenie wapnia

Obniżone stężenie wapnia w surowicy krwi, znane jako hipokalcemia, to stan kliniczny, w którym poziom wapnia całkowitego spada poniżej 8,5 mg/dl (2,12 mmol/l) lub wapnia zjonizowanego poniżej 4,6 mg/dl (1,15 mmol/l). Jest to stosunkowo częste zaburzenie elektrolitowe, które może wynikać z wielu przyczyn.

Główne przyczyny hipokalcemii obejmują niedoczynność przytarczyc (pierwotna lub pooperacyjna), niedobór witaminy D, przewlekłą chorobę nerek, zespół głodnych kości po operacji przytarczyc, ostre zapalenie trzustki, a także stosowanie niektórych leków (np. bisfosfoniany, diuretyki pętlowe). Dodatkowe czynniki ryzyka to hipoalbuminemia, hipomagnezemija i alkaloza.

Objawy kliniczne hipokalcemii zależą od nasilenia i szybkości rozwoju niedoboru wapnia. Typowe manifestacje obejmują parestezje, tężyczkę, skurcze mięśni, objaw Chvostka i Trousseau, drgawki, wydłużenie odstępu QT w EKG, zaburzenia rytmu serca, a w ciężkich przypadkach – skurcz krtani i niewydolność oddechową. Przewlekła hipokalcemia może prowadzić do rozwoju zaćmy, zmian skórnych i kostnych.

Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, fosforu nieorganicznego, magnezu, albumin, parathormonu (PTH) oraz metabolitów witaminy D. Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia objawów i wartości stężenia wapnia. W ciężkiej objawowej hipokalcemii stosuje się dożylne preparaty wapnia, natomiast w przewlekłej – suplementację doustną wraz z witaminą D.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl