VEGFR2
VEGFR2 (Vascular Endothelial Growth Factor Receptor 2), znany również jako KDR (Kinase Insert Domain Receptor) lub Flk-1, jest kluczowym receptorem błonowym o aktywności kinazy tyrozynowej, odgrywającym centralną rolę w angiogenezie – procesie tworzenia nowych naczyń krwionośnych. Receptor ten wykazuje najwyższą ekspresję na komórkach śródbłonka naczyniowego i jest głównym mediatorem mitogennych, angiogennych i zwiększających przepuszczalność naczyń efektów VEGF-A.
Po aktywacji przez ligand VEGF-A, VEGFR2 ulega dimeryzacji i autofosforylacji, co prowadzi do uruchomienia kaskady sygnałowej obejmującej szlaki PI3K/Akt, MAPK/ERK i PLCγ/PKC. Konsekwencją jest stymulacja proliferacji i migracji komórek śródbłonka, a także zwiększenie przepuszczalności naczyń. VEGFR2 jest niezbędny dla prawidłowego rozwoju układu naczyniowego w okresie embrionalnym, a jego dysfunkcja wiąże się z zaburzeniami waskulogenezy.
W kontekście klinicznym VEGFR2 stanowi istotny cel terapeutyczny w onkologii. Nadmierna aktywacja osi VEGF/VEGFR2 przyczynia się do patologicznej angiogenezy nowotworowej, która zapewnia guzowi dostęp do składników odżywczych i tlenu, umożliwiając jego wzrost i tworzenie przerzutów. Inhibitory VEGFR2, takie jak sunitynib, sorafenib, ramucirumab czy lenvatynib, są stosowane w leczeniu różnych typów nowotworów, w tym raka nerkowokomórkowego, wątrobowokomórkowego, jelita grubego czy niedrobnokomórkowego raka płuca.