agar Sabourauda
Agar Sabourauda, nazywany także podłożem Sabourauda, to selektywne podłoże mikrobiologiczne przeznaczone do izolacji i hodowli grzybów, w szczególności dermatofitów i drożdżaków. Zostało opracowane przez francuskiego dermatologa Raymonda Sabourauda na początku XX wieku.
Skład podłoża charakteryzuje się obecnością peptonu (10 g/l), dekstrozy (40 g/l) oraz agaru (15-20 g/l), co zapewnia odpowiednie warunki odżywcze dla wzrostu grzybów. Podłoże ma kwaśny odczyn (pH około 5,6), co sprzyja rozwojowi grzybów, jednocześnie hamując wzrost większości bakterii. Do podłoża często dodaje się antybiotyki (chloramfenikol, gentamycynę) oraz cykloheksymid, aby dodatkowo zahamować wzrost bakterii i grzybów saprofitycznych.
Agar Sabourauda stanowi podstawowe narzędzie diagnostyczne w mykologii medycznej. Jest wykorzystywany w diagnostyce grzybic skóry, włosów, paznokci oraz grzybic układowych. Wzrost kolonii grzybów na tym podłożu umożliwia ich wstępną identyfikację na podstawie cech morfologicznych, takich jak kolor, tekstura i szybkość wzrostu. Hodowla na agarze Sabourauda stanowi pierwszy etap w diagnostyce mykologicznej, po którym następuje dokładniejsza identyfikacja z wykorzystaniem metod mikroskopowych i molekularnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imazol 10 mg
Klotrymazol, aktywny składnik pasty Imazol (10 mg/g), jest imidazolem o szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, potwierdzonym zarówno in vitro, jak i in vivo. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ergosterolu, co prowadzi do zaburzeń strukturalnych i funkcjonalnych błony komórkowej grzybów, głównie w fazie rozwojowej, z ograniczonym wpływem na spory. Wartości MIC dla patogenów grzybiczych mieszczą się w zakresie 0,05-4 μg/ml, co świadczy o wysokiej skuteczności wobec dermatofitów (np. Trichophyton rubrum MIC 0,05-0,39 μg/ml), drożdżaków (Candida albicans MIC 1,56-3,13 μg/ml) oraz innych grzybów pleśniowych i dwupostaciowych. MFC dla większości gatunków jest zbliżone do MIC, co potwierdza działanie zarówno mykostatyczne, jak i grzybobójcze klotrymazolu.
agar Sabourauda, błona komórkowa grzyba, Candida albicans, działanie przeciwgrzybicze, Epidermophyton floccosum, grzyb drożdżopodobny, grzyb skórny, minimalne stężenie grzybobójcze, minimalne stężenie hamujące, oporność pierwotna, oporność wtórna, patogen grzybiczny, spora grzyba, Trichophyton rubrum, wartość MIC - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica skóry (tinea corporis) – Diagnostyka i diagnoza
Grzybica skóry (tinea corporis) to powierzchowna infekcja dermatofitowa wywoływana przez gatunki z rodzajów Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton, charakteryzująca się pierścieniowatymi, łuszczącymi się zmianami z centralnym przejaśnieniem. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu klinicznym, dermoskopii oraz badaniach laboratoryjnych, takich jak preparat bezpośredni KOH (10-20% roztwór), trichogram, badanie lampą Wooda (światło UV o długości fali umożliwiające wykrycie fluorescencji, np. Microsporum canis – jabłkowozielona fluorescencja) oraz hodowla grzybów na podłożach Sabourauda lub DTM. Hodowla, choć najbardziej wiarygodna, wymaga 3-4 tygodni na wynik, natomiast PCR pozwala na szybką identyfikację DNA grzybów w 2-3 dni, co jest szczególnie istotne w wykrywaniu opornych szczepów dermatofitów, takich jak T. indotineae. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić egzemy, łuszczycę, łojotokowe zapalenie skóry i inne dermatozy zapalne.
agar Sabourauda, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie molekularne, bielactwo, biopsja skóry, centralne przejaśnienie, dermatofity, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, fluorescencja, grzybica skóry, grzybica skóry głowy, hodowla grzybów, infekcja grzybicza, ketokonazol, kortykosteroid, lampa Wooda, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczyca, preparat KOH, reakcja łańcuchowa polimerazy, rumień, sekwencjonowanie genomowe, światło ultrafioletowe, szampon przeciwgrzybiczny, tinea corporis, wodorotlenek potasu, wyprysk, ziarniniak Majocchiego - Leksykon chorób i schorzeń
Kandydoza jamy ustnej – Epidemiologia
Kandydoza jamy ustnej, najczęstsza oportunistyczna infekcja grzybicza w obrębie jamy ustnej, jest wywoływana głównie przez Candida albicans, choć obserwuje się wzrost zakażeń gatunkami non-albicans, co wiąże się z szerokim stosowaniem azoli. Kolonizacja C. albicans występuje u 30-60% zdrowych osób, z wyższym wskaźnikiem u pacjentów z obniżoną odpornością (do 95% u osób z HIV). Objawowa kandydoza jest rzadka u zdrowych dorosłych, ale częsta u niemowląt (do 37% w pierwszych miesiącach życia) oraz u pacjentów immunosupresyjnych, w tym osób z HIV/AIDS (ponad 90% w trakcie choroby) i poddawanych chemioterapii (około 20%). Kandydoza przełyku stanowi około 50% infekcji przełyku u pacjentów z AIDS. Czynniki ryzyka obejmują terapię antybiotykową, immunosupresję, choroby przewlekłe (np. cukrzyca, nowotwory), stosowanie protez zębowych oraz starszy wiek. Wzrost częstości kandydozy jest związany z rozwojem medycyny, w tym inwazyjnymi procedurami, szerokim stosowaniem antybiotyków i leków immunosupresyjnych oraz pandemią HIV/AIDS. Pojawienie się opornych szczepów, takich jak Candida auris, stanowi istotne wyzwanie kliniczne.
agar Sabourauda, antybiotyk szerokowidmowy, azatiopryna, azole, beta-D-glukan, bezobjawowy nosiciel, Candida albicans, Candida auris, drożdżak, echinokandyna, fluorochinolon, kandydemia, kandydoza przełyku, klotrymazol, kortykosteroid, krwiotwórcza komórka macierzysta, kserostomia, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwinfekcyjny, makrolid, metotreksat, obniżona odporność, ostra białaczka, penicylina, pleśniawki, proteza zębowa, sekwencjonowanie następnej generacji, terapia antyretrowirusowa, terapia przeciwgrzybicza, test ELISA