przeciwciało anty-LGI1
Przeciwciała anty-LGI1 (leucine-rich glioma-inactivated protein 1) to autoprzeciwciała skierowane przeciwko białku LGI1, które jest komponentem kompleksu synaptycznego receptora VGKC (voltage-gated potassium channel). Przeciwciała te są istotnym biomarkerem w diagnostyce autoimmunologicznego zapalenia mózgu związanego z LGI1.
Zapalenie mózgu z przeciwciałami anty-LGI1 charakteryzuje się specyficznym obrazem klinicznym, obejmującym najczęściej drgawki czołowo-twarzowe (faciobrachial dystonic seizures, FBDS), zaburzenia pamięci, dezorientację, zaburzenia zachowania oraz hiponatremię. FBDS są krótkotrwałymi (poniżej 3 sekund), częstymi epizodami dystonicznymi obejmującymi twarz i kończynę górną, które są patognomoniczne dla tego typu zapalenia mózgu.
Diagnostyka obejmuje wykrywanie przeciwciał anty-LGI1 w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym za pomocą immunofluorescencji pośredniej lub testów immunoenzymatycznych. W MRI mogą być widoczne zmiany hiperintensywne w obrębie hipokampa. Leczenie polega na immunoterapii, w tym na podawaniu kortykosteroidów, immunoglobulin dożylnych lub wykonaniu plazmaferezy, a w przypadkach opornych – zastosowaniu rytuksymabu.
Wczesne rozpoznanie i leczenie zapalenia mózgu związanego z przeciwciałami anty-LGI1 znacząco poprawia rokowanie pacjentów. W przeciwieństwie do innych typów autoimmunologicznego zapalenia mózgu, rzadko jest związane z chorobą nowotworową, choć zaleca się wykluczenie nowotworów, szczególnie grasiczaka i drobnokomórkowego raka płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczna padaczka – Patofizjologia i mechanizm
Autoimmunologiczna padaczka (AAE) to zespół napadów padaczkowych wywołanych mechanizmami autoimmunologicznymi, gdzie układ odpornościowy atakuje komórki mózgowe, co zostało uznane jako odrębna etiologia w klasyfikacji ILAE 2017. Patogeneza obejmuje aktywację limfocytów B i T, z udziałem cytokin takich jak interleukina-6 (IL-6), prowadząc do produkcji patogennych przeciwciał IgG skierowanych przeciwko antygenom powierzchniowym (np. receptory NMDA, AMPA, GABA, LGI1, CASPR2) lub wewnątrzkomórkowym (np. GAD65). Mechanizmy te powodują dysfunkcję synaptyczną, nadpobudliwość neuronalną i uszkodzenia strukturalne, co skutkuje opornymi na leczenie napadami padaczkowymi. Charakterystyczne objawy kliniczne obejmują podostre pogorszenie funkcji poznawczych, objawy psychiatryczne, dysfunkcję autonomiczną oraz zmiany zapalne w płynie mózgowo-rdzeniowym i MRI, często w kontekście autoimmunologicznego zapalenia mózgu (AIE). Diagnostyka wymaga multimodalnego podejścia, w tym oznaczenia przeciwciał swoistych dla neuronów, a także wykluczenia chorób nowotworowych i innych przyczyn.
aktywacja dopełniacza, autoimmunologiczna padaczka, autoimmunologiczne zapalenie mózgu, dysfunkcja neuronu, epileptogeneza, GABA, immunoglobulina dożylna, interleukina-6, kanał jonowy, kanał potasowy, komórka prezentująca antygen, limfocyt B, limfocyt T, mechanizm autoimmunologiczny, mechanizm patofizjologiczny, Międzynarodowa Liga Przeciwpadaczkowa, mimikra molekularna, nadpobudliwość, napad padaczkowy, odporność nabyta, odporność wrodzona, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka ogniskowa, plastyczność synaptyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeciwciało anty-GABA-A, przeciwciało anty-GAD65, przeciwciało anty-LGI1, przeciwciało anty-NMDAR, przeciwciało klasy IgG, przeciwciało onkoneuronalne, przeciwciało przeciwneuronalne, receptor NMDA, skala APE2, stan padaczkowy, wymiana osocza, zapalenie mózgu anty-NMDAR, zapalenie układu limbicznego, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczna padaczka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Autoimmunologiczna padaczka jest wynikiem procesów autoimmunologicznych, które prowadzą do napadów padaczkowych, a jej etiologia została uwzględniona w najnowszej klasyfikacji ILAE. Ryzyko rozwoju przewlekłej padaczki jest wyższe u pacjentów z przeciwciałami przeciwko antygenom wewnątrzkomórkowym (np. Hu, CV2/CRMP5, Ma2, GAD65), które są głównie paraneoplastyczne i mediowane przez komórki T, w porównaniu do przeciwciał przeciwko powierzchni neuronów (np. NMDAR, GABAbR, LGI1, CASPR2). Obecność tych ostatnich jest czynnikiem prognostycznym zmniejszającym ryzyko padaczki. Kluczowe znaczenie w prognozowaniu mają badania EEG, gdzie brak ogniskowego spowolnienia w ostrym EEG oraz obecność międzynapadowych wyładowań padaczkopodobnych (IEDs) lub wyładowań okresowych (PDs) w podostrej fazie (3-12 miesięcy) są niezależnymi predyktorami rozwoju lekoopornej padaczki poencelafitycznej. Młodszy wiek w momencie zachorowania oraz opóźnione rozpoczęcie immunoterapii (po 3 miesiącach od wystąpienia objawów) zwiększają ryzyko przewlekłej padaczki (OR 4,16, CI 1,11-16,30). W badaniach obserwacyjnych około 29,2% pacjentów rozwija lekooporną padaczkę poencelafityczną po średnim czasie obserwacji 4,9 lat.
autoimmunologiczna padaczka, autoimmunologiczne zapalenie mózgu, badanie elektroencefalograficzne, immunoterapia, lek przeciwpadaczkowy, lekooporna padaczka, Międzynarodowa Liga Przeciwpadaczkowa, napad padaczkowy, NORSE, oporny stan padaczkowy, paraneoplastyczne autoimmunologiczne zapalenie mózgu, płyn mózgowo-rdzeniowy, prążek oligoklonalny, proces autoimmunologiczny, przeciwciało anty-LGI1, przeciwciało neuronalne, przeciwciało przeciwko antygenom wewnątrzkomórkowym, przeciwciało przeciwko powierzchni neuronu, stan padaczkowy, uszkodzenie hipokampa, zapalenie mózgu anty-NMDAR