złamanie pozakręgowe

Złamanie pozakręgowe (ang. non-vertebral fracture) to termin obejmujący wszelkie złamania kości poza kręgosłupem. Najczęściej dotyczy kości długich (takich jak kość udowa, ramienna) oraz kości przedramienia, nadgarstka, miednicy czy żeber. W przeciwieństwie do złamań kręgosłupa, które często związane są z osteoporozą, złamania pozakręgowe mogą występować zarówno w przebiegu osteoporozy, jak i na skutek urazów mechanicznych bez towarzyszącej patologii kostnej.

W kontekście klinicznym złamania pozakręgowe dzieli się często na złamania bliższego końca kości udowej (BKKU), które wiążą się z najwyższą śmiertelnością i niepełnosprawnością, oraz pozostałe złamania (np. nadgarstka, ramienia, miednicy). Złamania pozakręgowe u osób starszych są istotnym markerem osteoporozy i zwiększają ryzyko kolejnych złamań, dlatego powinny prowadzić do diagnostyki w kierunku tej choroby.

Leczenie złamań pozakręgowych zależy od lokalizacji, stopnia przemieszczenia odłamów i stanu ogólnego pacjenta. Może obejmować postępowanie zachowawcze (unieruchomienie) lub operacyjne (zespolenie wewnętrzne, endoprotezoplastyka). W przypadku złamań osteoporotycznych, oprócz leczenia samego złamania, kluczowe jest wdrożenie farmakoterapii przeciwosteoporotycznej, by zmniejszyć ryzyko kolejnych incydentów złamaniowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl