osteoporoza męska

Osteoporoza męska to metaboliczna choroba układu kostnego charakteryzująca się obniżoną gęstością mineralną kości (BMD) i pogorszeniem mikroarchitektury tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększonej łamliwości kości i podwyższonego ryzyka złamań u mężczyzn. Choć tradycyjnie kojarzona z kobietami po menopauzie, osteoporoza dotyka również znaczącą liczbę mężczyzn, szczególnie po 70. roku życia.

Etiologia osteoporozy męskiej obejmuje czynniki pierwotne związane z wiekiem i wtórne, wynikające z chorób współistniejących lub stosowanych leków. Wśród najczęstszych przyczyn wtórnych wymienia się hipogonadyzm, nadużywanie alkoholu, przewlekłe stosowanie glikokortykosteroidów, choroby przewodu pokarmowego zaburzające wchłanianie wapnia i witaminy D, oraz przewlekłe choroby nerek, wątroby czy reumatyczne.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniu densytometrycznym (DXA), przy czym u mężczyzn stosuje się specyficzne normy referencyjne. Zgodnie z kryteriami WHO, osteoporozę rozpoznaje się przy T-score ≤ -2,5 SD. Istotną rolę odgrywa również diagnostyka różnicowa przyczyn wtórnych, obejmująca ocenę poziomu testosteronu, witaminy D, wapnia, PTH oraz badania obrazowe w kierunku złamań kompresyjnych kręgów.

Leczenie osteoporozy u mężczyzn obejmuje modyfikację stylu życia (zaprzestanie palenia, ograniczenie alkoholu, odpowiednia aktywność fizyczna), suplementację wapnia (1000-1200 mg/dobę) i witaminy D (800-1000 IU/dobę), oraz farmakoterapię. Wśród leków zarejestrowanych specyficznie dla mężczyzn znajdują się bisfosfoniany (alendronian, ryzedronian, zoledronian), denosumab oraz teryparatyd. W przypadku hipogonadyzmu może być wskazana terapia testosteronem.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl