tępy uraz jamy brzusznej
Tępy uraz jamy brzusznej to uszkodzenie narządów wewnętrznych brzucha, powstałe na skutek działania siły mechanicznej niepenetrującej powłok brzusznych. Najczęstszymi przyczynami są wypadki komunikacyjne, upadki z wysokości oraz pobicia. W przeciwieństwie do urazów penetrujących, nie dochodzi do przerwania ciągłości powłok, co utrudnia diagnostykę i ocenę rozległości obrażeń.
Narządy najczęściej uszkadzane w mechanizmie tępego urazu to śledziona (około 40-55% przypadków), wątroba (35-45%), oraz w mniejszym stopniu trzustka, nerki, jelita i krezka. Diagnostyka obejmuje badanie przedmiotowe, badania laboratoryjne (morfologia, enzymy wątrobowe, amylaza, lipaza) oraz obrazowe (USG FAST, tomografia komputerowa). Badanie FAST (Focused Assessment with Sonography for Trauma) pozwala na szybkie wykrycie wolnego płynu w jamie brzusznej.
Postępowanie terapeutyczne zależy od stanu pacjenta i rozległości obrażeń. W przypadku niestabilności hemodynamicznej konieczna jest natychmiastowa laparotomia. U pacjentów stabilnych coraz częściej stosuje się leczenie nieoperacyjne z dokładnym monitorowaniem parametrów życiowych. Śmiertelność w tępych urazach jamy brzusznej wynosi od 5% do 15%, przy czym główną przyczyną zgonów jest krwotok wewnętrzny prowadzący do wstrząsu hipowolemicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Etiologia i przyczyny
Pęknięcie śledziony jest stanem zagrożenia życia, najczęściej wynikającym z urazów tępych, które stanowią 50-75% przypadków, z dominującą etiologią wypadków komunikacyjnych oraz bezpośrednich urazów lewego górnego kwadrantu brzucha. Rzadziej spotykane są urazy penetrujące (około 9%). Spontaniczne pęknięcie śledziony, stanowiące mniejszość przypadków, jest zwykle związane z patologią narządu, w tym nowotworami hematologicznymi i pierwotnymi (30%), infekcjami (30%) takimi jak mononukleoza zakaźna (0,1-0,5% pacjentów), malaria czy cytomegalowirus, chorobami zapalnymi (15%), lekami (10%) oraz przyczynami mechanicznymi (7%). Splenomegalia, obecna w około 95% spontanicznych przypadków, znacząco zwiększa ryzyko pęknięcia poprzez osłabienie torebki śledziony.
antybiotykoterapia profilaktyczna, antykoagulant, bakteria otoczkowa, chłoniak rozlany z dużych komórek B, choroba Gauchera, choroba Niemanna-Picka, dur brzuszny, gruźlica, krwawienie do jamy brzusznej, krwiak podtorebkowy, lek przeciwpłytkowy, malaria, mononukleoza zakaźna, naczyniakomięsak, nadciśnienie wrotne, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór hematologiczny, pęknięta śledziona, przerzut nowotworowy, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, sferocytoza wrodzona, splenektomia, splenomegalia, spontaniczne pęknięcie śledziony, talasemia, tępy uraz jamy brzusznej, tętniak tętnicy śledzionowej, toczeń, tromboliza, uraz penetrujący, uszkodzenie jatrogenne, wirusowe zapalenie wątroby, wstrząs krwotoczny, zakażenie HIV, zakrzepica żyły wrotnej, zapalenie trzustki, zawał śledziony, złamanie żebra - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pęknięcie śledziony to stan nagły, zagrażający życiu, najczęściej wynikający z tępych urazów jamy brzusznej, takich jak wypadki komunikacyjne, upadki z wysokości czy urazy sportowe. Śledziona, bogato unaczyniona i pełniąca funkcje immunologiczne, może ulec masywnemu krwawieniu do jamy brzusznej, prowadząc do wstrząsu hipowolemicznego. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, tomografii komputerowej z kontrastem (złoty standard) oraz ultrasonografii FAST, a także na badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi i koagulogramie. Leczenie zależy od stopnia uszkodzenia (klasyfikacja AAST/WSES) i stabilności hemodynamicznej pacjenta: u stabilnych pacjentów preferuje się leczenie zachowawcze z monitorowaniem i ewentualną angioembolizacją, natomiast u niestabilnych wskazana jest interwencja chirurgiczna, obejmująca splenektomię, splenorrafię lub częściową splenektomię. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko opóźnionego pęknięcia oraz powikłań po splenektomii, takich jak OPSI, wymagających profilaktyki szczepiennej i antybiotykowej.
angioembolizacja, diureza, infekcja bakteryjna, mononukleoza zakaźna, niedokrwistość, opóźnione pęknięcie śledziony, pęknięta śledziona, podrażnienie otrzewnej, posocznica, ropień śledziony, skala AAST, splenektomia, splenomegalia, splenorrafia, spontaniczne pęknięcie śledziony, szczepienie ochronne, tępy uraz brzucha, tępy uraz jamy brzusznej, tomografia komputerowa, trombocytoza, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs krwotoczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rhesonativ 625 IU/ml (125 mcg)
Rhesonativ to preparat zawierający ludzką immunoglobulinę anty-D o stężeniu 625 j.m./ml (125 µg/ml), dostępny w ampułkach 1 ml (625 j.m., 125 µg) oraz 2 ml (1250 j.m., 250 µg). Lek przeznaczony jest dla kobiet Rh (D) ujemnych w wieku rozrodczym i stosowany jest przede wszystkim w profilaktyce immunizacji antygenem Rh (D), która może prowadzić do choroby hemolitycznej płodu i noworodka. Profilaktyka obejmuje podanie preparatu zarówno w rutynowych warunkach przedporodowych, jak i w sytuacjach klinicznych zwiększających ryzyko kontaktu krwinek płodu z krążeniem matki, takich jak poronienie, ciąża pozamaciczna, zaśniad groniasty, wewnątrzmaciczna śmierć płodu, krwawienia przezłożyskowe, a także po inwazyjnych procedurach diagnostycznych (amniocenteza, biopsja kosmówki, kordocenteza) oraz urazach i interwencjach chirurgicznych w ciąży.
amniocenteza, antygen D częściowy, antygen D słaby, biopsja kosmówki, choroba hemolityczna noworodka, choroba hemolityczna płodu, ciąża pozamaciczna, immunoglobulina ludzka anty-D, koncentrat płytek krwi, kordocenteza, krwawienie przezłożyskowe, niedobór IgA, obrót zewnętrzny płodu, poronienie, profilaktyka poporodowa, profilaktyka przedporodowa, przeciwciała anty-D, punkcja owodni, roztwór do wstrzykiwań, tępy uraz jamy brzusznej, wewnątrzmaciczna śmierć płodu, zagrażające poronienie, zaśniad groniasty - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Epidemiologia
Pęknięta śledziona jest najczęstszym uszkodzeniem narządu miąższowego jamy brzusznej, stanowiącym około 25% przypadków tępych urazów jamy brzusznej w ośrodkach urazowych poziomu I. Epidemiologicznie dominuje populacja mężczyzn (proporcja 2:1), szczególnie w wieku 18-34 lat. Urazy komunikacyjne odpowiadają za 50-75% przypadków, a inne przyczyny to urazy sportowe, upadki i urazy w miejscu pracy. Samoistne pęknięcia śledziony, choć rzadsze, związane są z chorobami powodującymi splenomegalię (np. mononukleoza zakaźna, białaczka, malaria) oraz nowotworami i zakażeniami. Śmiertelność w izolowanych urazach śledziony wynosi około 5,4%, natomiast w samoistnych pęknięciach wzrasta do 12-20%. Opóźnione pęknięcia charakteryzują się śmiertelnością 5-15%, a w przypadku pęknięcia tętniaków tętnicy śledzionowej sięga 25%. Uszkodzenia naczyniowe, takie jak pseudotętniaki, występują u 8,3-14,5% pacjentów z urazem śledziony, a ich opóźnione formy notuje się w 3-20% przypadków.
angioembolizacja, badanie FAST, embolizacja tętnicy śledzionowej, gorączka denga, leczenie zachowawcze, mononukleoza zakaźna, niestabilność hemodynamiczna, pęknięta śledziona, powiększenie śledziony, przetoka tętniczo-żylna, samoistne pęknięcie śledziony, splenektomia, splenomegalia, tępy uraz jamy brzusznej, tętniak tętnicy śledzionowej, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia z kontrastem, uraz komunikacyjny, uraz penetrujący, uszkodzenie śledziony, wstrząs krwotoczny