nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi

Nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi (ADHD – Attention Deficit Hyperactivity Disorder) to neurobehawioralne zaburzenie neurorozwojowe, charakteryzujące się utrzymującymi się trudnościami w zakresie uwagi, nadmierną aktywnością ruchową i impulsywnością, które są nieproporcjonalne do wieku i etapu rozwoju pacjenta.

Diagnostyka ADHD opiera się na kryteriach zawartych w klasyfikacjach DSM-5 lub ICD-11 i wymaga obecności objawów w co najmniej dwóch środowiskach (np. szkoła i dom). Wyróżnia się trzy podtypy zaburzenia: z przewagą zaburzeń koncentracji uwagi, z przewagą nadpobudliwości i impulsywności oraz typ mieszany. Współchorobowość w ADHD jest częsta – u nawet 60-70% pacjentów występują dodatkowe zaburzenia psychiczne.

W leczeniu ADHD stosuje się podejście multimodalne obejmujące farmakoterapię i interwencje psychospołeczne. Podstawę farmakoterapii stanowią leki psychostymulujące (metylofenidat, amfetaminy) oraz atomoksetyna. Terapia behawioralna, treningi umiejętności społecznych i wsparcie edukacyjne stanowią istotne uzupełnienie leczenia farmakologicznego. Najnowsze badania wskazują na skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej u dorosłych z ADHD.

Najnowsze badania neurologiczne wskazują na zaburzenia w funkcjonowaniu sieci czołowo-prążkowiowej i obniżoną aktywność kory przedczołowej u pacjentów z ADHD. Wykazano również strukturalne i funkcjonalne różnice w obszarach mózgu odpowiedzialnych za kontrolę poznawczą i motoryczną. Czynniki genetyczne odgrywają istotną rolę w etiopatogenezie schorzenia z szacowaną dziedzicznością na poziomie 70-80%.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl