karbamylotransferaza ornitynowa
Karbamylotransferaza ornitynowa (OTC) to kluczowy enzym cyklu mocznikowego, który katalizuje konwersję karbamoilofosforanu i ornityny do cytruliny. Enzym ten ulega ekspresji głównie w wątrobie i w mniejszym stopniu w jelitach, gdzie uczestniczy w procesie detoksykacji amoniaku poprzez jego przekształcanie w mocznik.
Niedobór karbamylotransferazy ornitynowej jest najczęstszym wrodzonym zaburzeniem cyklu mocznikowego, dziedziczonym w sposób sprzężony z chromosomem X. Skutkuje on akumulacją amoniaku we krwi (hiperamonemia), co może prowadzić do encefalopatii, drgawek, a w ciężkich przypadkach – do śpiączki i śmierci. Objawy mogą wystąpić w okresie noworodkowym (postać ciężka), w dzieciństwie lub w wieku dorosłym (postacie łagodne).
Diagnostyka niedoboru OTC obejmuje oznaczenie poziomu amoniaku we krwi, profilu aminokwasów, kwasu orotowego w moczu oraz badania genetyczne. Leczenie polega na ograniczeniu podaży białka w diecie, suplementacji L-argininą i L-cytruliną, stosowaniu leków wiążących amoniak (fenylomaślan sodu, benzoesan sodu) oraz w ciężkich przypadkach – hemodializie i ostatecznie przeszczepieniu wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sapoven T 200 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Sapoven T zawiera 200 mg trokserutyny oraz 20 mg glikozydów trójterpenowych (w przeliczeniu na bezwodną escynę) i nie był poddawany kompleksowym badaniom przedklinicznym jako gotowa formulacja. Dane przedkliniczne dotyczące poszczególnych składników wykazały niską toksyczność i dobrą tolerancję. LD50 dla wyciągu z nasion kasztanowca podawanego doustnie mieści się w zakresie 990-1530 mg/kg masy ciała, a maksymalna bezpieczna dawka u psów wynosi 30 mg/kg. W badaniach przewlekłych nie obserwowano toksyczności przy dawkach 8- do 40-krotnie wyższych niż terapeutyczne. Działanie teratogenne wyciągu stwierdzono dopiero przy dawce 300 mg/kg, czyli 30-krotnie przekraczającej dawkę terapeutyczną, a testy mutagenne i genotoksyczne escyny były negatywne. Trokserutyna wykazała LD50 po podaniu dootrzewnowym u szczurów na poziomie 27160 mg/kg, co wskazuje na bardzo niską toksyczność ostrą, choć w dawkach toksycznych obserwowano zaburzenia sercowo-naczyniowe i kardiomegalię.
Aesculus hippocastanum, aminopeptydaza leucynowa, arytmia serca, dawka letalna 50, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, escyna, escyna bezwodna, glikozydy trójterpenowe, hepatomegalia, karbamylotransferaza ornitynowa, kardiomegalia, potencjał mutagenny, Salmonella typhimurium, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na płodność, wyciąg z nasion kasztanowca, zaburzenia przewodnictwa serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon substancji czynnych
Trokserutyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Trokserutyna (o-β-hydroksyetylorutozydy) wykazuje bardzo niski profil toksyczności, co potwierdzają liczne badania przedkliniczne. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla szczurów po podaniu doustnym wynosi 27 g/kg masy ciała, a LD95 45 g/kg, natomiast po podaniu dootrzewnowym LD50 wynosi 27,16 g/kg. Dawki do 5 g/kg nie wywoływały objawów toksyczności u myszy i szczurów. U ludzi podawanie 3 g/dobę przez 3 dni nie powodowało działań niepożądanych. Badania toksyczności podostrej i subchronicznej (dawki do 2,85 g/kg przez 30 dni do 3 miesięcy) nie wykazały szkodliwego wpływu. W badaniach przewlekłych na myszach i szczurach przy dawce 5 mg/kg/dobę nie stwierdzono działań niepożądanych. Mutagenność, genotoksyczność oraz rakotwórczość trokserutyny zostały wykluczone w standardowych testach in vitro i in vivo. Ponadto, badania reprodukcyjne u szczurów i świń nie wykazały efektów teratogennych ani embriotoksycznych.
aminopeptydaza leucynowa, arytmia, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hepatomegalia, hydroksyetylorutozydy, karbamylotransferaza ornitynowa, kardiomegalia, kumaryna, LD50, LD95, mutagenność, podanie dootrzewnowe, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z kasztanowca, zaburzenia przewodnictwa - Leksykon substancji czynnych
Escyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escyna, główny składnik aktywny wyciągu z nasion kasztanowca zwyczajnego, wykazuje stosunkowo niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po podaniu doustnym wynoszą: myszy 990 mg/kg, szczury 2150 mg/kg, króliki 1530 mg/kg oraz psy 130 mg/kg masy ciała, przy czym psy są najbardziej wrażliwe. Maksymalna dawka bezpieczna u psów została określona na poziomie 30 mg/kg. Toksyczność przewlekła wykazała brak efektów toksycznych przy dawkach do 400 mg/kg u szczurów oraz podrażnienie żołądka u psów przy dawce 80 mg/kg po 34 tygodniach. Badania teratogenności wskazały na szkodliwy wpływ na płód jedynie przy dawce 300 mg/kg, czyli 30-krotnie wyższej niż dawka terapeutyczna u ludzi. Testy mutagenności i genotoksyczności nie wykazały działania szkodliwego escyny.
Aesculus hippocastanum, aminopeptydaza leucynowa, dawka no effect, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, efekt embriotoksyczny, escyna, karbamylotransferaza ornitynowa, kardiomegalia, LD50, mutagenność i genotoksyczność, płodność, podrażnienie żołądka, powiększenie wątroby, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z nasion kasztanowca, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca