dysfunkcja stawu krzyżowo-biodrowego

Dysfunkcja stawu krzyżowo-biodrowego (SI) to zaburzenie biomechaniczne dotyczące połączenia kości krzyżowej z kością biodrową. Charakteryzuje się nieprawidłową ruchomością stawu, która może objawiać się jako hipermobilność (nadmierna ruchomość) lub hipomobilność (ograniczona ruchomość).

Pacjenci z dysfunkcją stawu krzyżowo-biodrowego najczęściej zgłaszają ból zlokalizowany w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, promieniujący do pośladka, pachwiny lub tylnej części uda. Charakterystyczne jest nasilanie się dolegliwości podczas długotrwałego stania, siedzenia, wstawania z pozycji siedzącej czy podczas skrętu tułowia.

Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z wykorzystaniem testów prowokacyjnych (test Patricka, test Gaenslena, test kompresji czy test Yeomana) oraz badania obrazowe (RTG, MRI). Kluczowe jest różnicowanie z innymi przyczynami bólu kręgosłupa lędźwiowego, takimi jak dyskopatia czy zespół mięśniowo-powięziowy.

Leczenie dysfunkcji stawu krzyżowo-biodrowego obejmuje fizjoterapię, terapię manualną, trening stabilizacyjny mięśni głębokich oraz farmakoterapię przeciwbólową i przeciwzapalną. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się iniekcje dostawowe z kortykosteroidów lub zabiegi małoinwazyjne, takie jak ablacja RF czy stabilizacja chirurgiczna.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl