limfocyt obwodowy
Limfocyt obwodowy to komórka układu odpornościowego krążąca we krwi obwodowej i tkankach limfatycznych poza szpikiem kostnym i grasicą. Limfocyty obwodowe stanowią 20-40% wszystkich leukocytów we krwi i odgrywają kluczową rolę w nabytej odpowiedzi immunologicznej.
Wśród limfocytów obwodowych wyróżniamy limfocyty T (dojrzewające w grasicy), limfocyty B (dojrzewające w szpiku kostnym) oraz komórki NK (natural killer). Limfocyty T i B są odpowiedzialne za odpowiedź komórkową i humoralną, natomiast komórki NK uczestniczą w nieswoistej odpowiedzi przeciwnowotworowej i przeciwwirusowej.
Badanie ilościowe i jakościowe limfocytów obwodowych jest ważnym elementem diagnostyki chorób autoimmunologicznych, niedoborów odporności, chorób limfoproliferacyjnych oraz monitorowania odpowiedzi na leczenie immunosupresyjne. Zmiany w populacji limfocytów obwodowych mogą wskazywać na toczące się procesy patologiczne w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rywastigmina Aurovitas 4,6 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, mutagennych, kancerogennych oraz reprodukcyjnych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, świnki miniaturowe). Toksyczność po wielokrotnym podaniu (doustnym i miejscowym) nie wykazała uszkodzeń narządowych, a obserwowane efekty wiązały się głównie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Potencjał mutagenny był negatywny w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających kliniczne narażenie. Test mikrojądrowy in vivo oraz badania metabolitu NAP226-90 potwierdziły brak genotoksyczności. Badania kancerogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach, które odpowiadały ekspozycji klinicznej u ludzi.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenne, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, fototoksyczność, limfocyt obwodowy, metabolit, podrażnienie błon śluzowych, podrażnienie oczu, podrażnienie skóry, potencjał rakotwórczy, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, test mikrojądrowy, toksyczność po wielokrotnym podaniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ristidic 6 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy, substancji czynnej leku Ristidic, obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, mutagenność, kancerogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu. W badaniach na szczurach, myszach i psach nie stwierdzono toksyczności narządowej, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy mutagenne in vitro i in vivo wykazały brak działania mutagennego, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był negatywny. Badania kancerogenności na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego przy dawkach do około 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (12 mg/dobę). Riwastygmina przenika przez barierę łożyskową i do mleka zwierząt, jednak nie wykazano działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów i królików.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rywastygmina, test mikrojąderkowy in vivo, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaldo 4,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy obejmowały toksykologię, genetykę, onkologię oraz reprodukcję na szczurach, myszach i psach. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu nie zaobserwowano toksyczności narządowej, a efekty uboczne wiązały się z nasilonym działaniem farmakologicznym. Margines bezpieczeństwa nie został precyzyjnie określony ze względu na specyfikę modeli zwierzęcych. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności in vivo, mimo pozytywnego wyniku testu aberracji chromosomalnych in vitro przy stężeniu 104-krotnie przekraczającym maksymalne stężenie kliniczne. Metabolit NAP226-90 nie wykazał działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (12 mg/dobę) nie potwierdziły działania kancerogennego.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie farmakologiczne, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, margines bezpieczeństwa, metabolit, podrażnienie błon śluzowych, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, stężenie kliniczne, test mikrojąderkowy, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Evertas 9,5 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy w systemie transdermalnym Evertas obejmowały wielokrotne podawanie doustne i miejscowe na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, świnie miniaturowe). Nie wykazano toksyczności narządowej, a obserwowane efekty wiązały się z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, z wyjątkiem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy dawce 104-krotnie przekraczającej kliniczne narażenie. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania kancerogennego nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach, a narażenie zwierząt było porównywalne do narażenia klinicznego u ludzi. Riwastygmina przenika przez łożysko i do mleka, jednak nie wykazano działania teratogennego w badaniach doustnych na szczurach i królikach.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratogenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, obrzęk spojówek, obrzęk spojówki, przenikanie przez łożysko, reakcja fototoksyczna, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, zmętnienie rogówki, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin NeuroPharma 1,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy, substancji czynnej produktu Rivastigmin NeuroPharma, obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, genotoksycznych, kancerogennych oraz reprodukcyjnych na modelach zwierzęcych (szczury, myszy, psy). Wyniki wykazały brak specyficznej toksyczności narządowej przy podawaniu wielokrotnym, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy genotoksyczności były w większości negatywne, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy stężeniu 104-krotnie przekraczającym kliniczne narażenie, natomiast test mikrojąderkowy in vivo potwierdził brak genotoksyczności w warunkach fizjologicznych. Długoterminowe badania kancerogenności na szczurach i myszach, przy dawkach około 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (12 mg/dobę), nie wykazały działania rakotwórczego. Riwastygmina przenika przez barierę łożyskową i do mleka, jednak badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność i zdolności reprodukcyjne, również w kolejnych pokoleniach.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenne, badanie toksykologiczne, badanie wpływu na reprodukcję, bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, metabolizm substancji czynnej, model zwierzęcy, podrażnienie błon śluzowych, podrażnienie oczu, potencjał drażniący, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Evertas 13,3 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy zawartej w produkcie Evertas obejmowały szeroki zakres testów na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, miniaturowe świnie) oraz badania in vitro i in vivo. Nie wykazano toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym substancji. Testy mutagenności były generalnie negatywne, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawce 104-krotnie przekraczającej kliniczne narażenie, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był ujemny. Metabolit rywastygminy, NAP226-90, nie wykazywał działania genotoksycznego. Badania kancerogenności na myszach i szczurach, przy maksymalnych tolerowanych dawkach, nie potwierdziły działania rakotwórczego, a ekspozycja była porównywalna do stosowanej u ludzi w najwyższych dawkach doustnych i transdermalnych.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenności, działanie drażniące, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, płodność, podrażnienie oczu, przenikanie przez łożysko, rumień skórny, rywastygmina, substancja rakotwórcza, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, właściwość fototoksyczna, właściwość mutagenna, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fingolimod SUN
Rozpoczęcie terapii fingolimodem wiąże się z przejściowym bradyarytmią, obejmującą zmniejszenie częstości akcji serca do wartości poniżej 45 uderzeń/min u dorosłych oraz możliwe wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym sporadyczne pełne bloki AV. Maksymalny efekt chronotropowy pojawia się w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki i ustępuje zwykle w ciągu miesiąca. Zaleca się monitorowanie EKG i ciśnienia krwi przed i 6 godzin po podaniu pierwszej dawki, z ciągłym zapisem EKG i pomiarami co godzinę. Monitorowanie należy przedłużyć, jeśli częstość akcji serca jest najniższa po 6 godzinach, wynosi <45/min u dorosłych, występuje blok AV II stopnia lub QTc ≥500 ms. Fingolimod jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem zatokowo-przedsionkowym, istotną bradykardią, wydłużeniem QTc (>470 ms u kobiet dorosłych, >460 ms u dziewcząt, >450 ms u mężczyzn) oraz niekontrolowanym nadciśnieniem. Współistniejące stosowanie beta-adrenolityków, werapamilu, diltiazemu, iwabradyny, digoksyny i innych leków spowalniających akcję serca wymaga konsultacji kardiologicznej i ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek B, chłoniak z komórek T, czerniak złośliwy, działanie immunosupresyjne, EKG, fingolimod, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, inhibitor kanału wapniowego, krwotok mózgowy, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny, limfocyt obwodowy, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, objawowa bradykardia, obrzęk plamki, odstęp QTc, ostra niewydolność wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, skórny chłoniak z komórek T, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus Epstein-Barr, wirus Johna Cunninghama, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zatrzymanie akcji serca, zdolność dyfuzyjna dla tlenku węgla, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaldo 3 mg
Rywastygmina, substancja czynna leku Rivaldo, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu na szczurach, myszach i psach nie stwierdzono toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy mutagenne in vitro i in vivo wykazały brak istotnego potencjału genotoksycznego, z wyjątkiem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy stężeniu 104-krotnie przekraczającym kliniczne. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach, przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (12 mg/dobę), nie wykazały działania rakotwórczego. Metabolit NAP226-90 również nie wykazywał genotoksyczności.
aberracja chromosomalna, badanie farmakologiczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, dawka dobowa, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, limfocyt obwodowy, metabolit NAP226-90, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaldo 1,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne rywastygminy wykazały brak toksyczności specyficznej dla narządów przy wielokrotnym podaniu u szczurów, myszy i psów, co wskazuje na brak selektywnego uszkodzenia tkanek. Potencjał genotoksyczny oceniono za pomocą testów in vitro i in vivo; jedynie test aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach obwodowych był pozytywny przy stężeniu 104-krotnie wyższym niż maksymalne kliniczne, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był negatywny. Metabolit NAP226-90 nie wykazał działania genotoksycznego. Badania kancerogenności na modelach szczurzych i mysich przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (12 mg/dobę) nie potwierdziły działania rakotwórczego, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka maksymalna, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, model zwierzęcy, podrażnienie błon śluzowych, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, substancja czynna, test mikrojąderkowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na rozrodczość, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fenoxa
Fenoxa (fingolimod) wywołuje przejściowe bradykardie i może wydłużać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, z maksymalnym spowolnieniem akcji serca w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki. Zalecane jest monitorowanie EKG i ciśnienia krwi przed i po 6 godzinach od podania leku, z ciągłym monitorowaniem EKG i pomiarami tętna co godzinę. Przedłużone monitorowanie jest konieczne przy częstości akcji serca <45 u/min u dorosłych, <55 u/min u dzieci ≥12 lat, <60 u/min u dzieci 10-12 lat, przy nowych blokach AV II stopnia lub QTc >500 ms. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem zatokowo-przedsionkowym, objawową bradykardią, istotnym wydłużeniem QTc (kobiety >470 ms, mężczyźni >450 ms), niekontrolowanym nadciśnieniem i ciężkim bezdechem sennym. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie z beta-adrenolitykami, inhibitorami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) i innymi lekami zmniejszającymi częstość akcji serca.
bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, chłoniak nieziarniczy, czerniak złośliwy, działanie immunosupresyjne, efekt z odbicia, inhibitor kanału wapniowego, krwotok mózgowy, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lek beta-adrenolityczny, limfocyt obwodowy, mięsak Kaposiego, natężona objętość wydechowa, niekontrolowane nadciśnienie, objawowa bradykardia, obrzęk plamki, odstęp QTc, ostra niewydolność wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, skórny chłoniak z komórek T, torsades de pointes, udar niedokrwienny, uszkodzenie wątroby, wirus Epstein-Barr, wirus Johna Cunninghama, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusem Herpes, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zdolność dyfuzyjna dla tlenku węgla, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin Orion 6 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy wykazały, że po podaniu wielokrotnym u szczurów, myszy i psów obserwowano jedynie efekty wynikające z nasilonego działania farmakologicznego, bez toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy. Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania genotoksycznego przy stężeniach klinicznych, mimo że test aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach wykazał mutagenność przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej maksymalne stężenia kliniczne. Metabolit NAP226-90 nie wykazywał genotoksyczności. Długoterminowe badania na gryzoniach nie potwierdziły działania kancerogennego, przy dawkach odpowiadających do 12 mg/dobę u ludzi, z możliwością stosowania dawek do 6-krotnie wyższych u zwierząt.
aberracja chromosomowa, badanie teratogenności, bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, płodność, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie oka, rozwój płodu, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości kancerogenne, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ristidic 3 mg
Dane przedkliniczne dotyczące wodorowinianu rywastygminy, stosowanego w produkcie leczniczym Ristidic, wskazują na brak toksyczności narządowej specyficznej po podaniu wielokrotnych dawek u szczurów, myszy i psów. Badania genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, wykazały negatywne wyniki z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach, gdzie dawki były 104-krotnie wyższe niż maksymalna ekspozycja kliniczna. Test mikrojąderkowy in vivo potwierdził brak istotnego potencjału genotoksycznego. W badaniach kancerogenności na szczurach i myszach, przy ekspozycji odpowiadającej dawce klinicznej 12 mg/dobę, nie stwierdzono działania rakotwórczego, mimo że dawki w badaniach były około 6-krotnie wyższe niż u ludzi.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczne, badanie kancerogenności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie drażniące, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie oczu, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, rywastygmina, test genotoksyczności, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wodorowianian rywastygminy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atmina 9,5 mg/24 h
Przedkliniczne badania toksyczności rywastygminy, substancji czynnej leku Atmina, obejmowały podawanie wielokrotne doustne i miejscowe u myszy, szczurów, królików, psów oraz świnek miniaturowych. Wyniki wskazały, że obserwowane efekty toksyczne były związane z nasilonym działaniem farmakologicznym, bez specyficznej toksyczności narządowej. Maksymalne dawki stosowane w badaniach były ograniczone ze względu na wysoką wrażliwość modeli zwierzęcych. Testy genotoksyczności wykazały brak działania mutagennego in vivo, mimo pozytywnego wyniku testu aberracji chromosomalnych in vitro przy dawkach 104-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Metabolit NAP226-90 nie wykazywał działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach, z ekspozycją porównywalną do stosowanej u ludzi.
aberracja chromosomalna, bariera łożyskowa, dawka leku, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie uczulające, ekspozycja na lek, fototoksyczność, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, podrażnienie oczu, podrażnienie śluzówki, potencjał rakotwórczy, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin Orion 1,5 mg
Rywastygmina, poddana szerokim badaniom przedklinicznym na modelach zwierzęcych (szczury, myszy, psy), wykazała brak toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy, a obserwowane efekty były związane z nasilonym działaniem farmakologicznym. Pomimo wysokiej wrażliwości modeli, nie uzyskano marginesu bezpieczeństwa bezpośrednio przekładalnego na ludzi. Testy mutagenne in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego, z wyjątkiem testu aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej kliniczne stężenia. Test mikrojąderkowy in vivo oraz badania metabolitu NAP226-90 nie wykazały genotoksyczności. Badania karcynogenności na szczurach i myszach przy maksymalnych tolerowanych dawkach (odpowiadających dawce klinicznej 12 mg/dobę, z dawką zwierzęcą do 6-krotnie wyższej) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, bariera łożyskowa, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie oka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rywastygmina Aurovitas 9,5 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu doustnym i miejscowym u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, świnki miniaturowe). Wyniki wskazały na brak toksyczności organotropowej, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Potencjał genotoksyczny oceniono w testach in vitro i in vivo; mutagenność nie została potwierdzona poza testem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających kliniczne narażenie. Metabolit NAP226-90 nie wykazał genotoksyczności. Badania karcynogenności u myszy i szczurów nie wykazały działania rakotwórczego przy maksymalnych tolerowanych dawkach, a narażenie zwierząt było porównywalne z narażeniem klinicznym u ludzi stosujących rywastygminę doustnie lub transdermalnie.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, metabolit, plaster transdermalny, podanie doustne, podrażnienie oczu, podrażnienie skóry, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność - Leksykon substancji czynnych
Rywastygmina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności wielokrotnych dawek rywastygminy na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, króliki, psy, świnie miniaturowe) wykazały jedynie efekty wynikające z nasilonego działania farmakologicznego, bez toksyczności narządowej, co wskazuje na selektywność działania leku. Dawkowanie było ograniczone ze względu na wrażliwość modeli zwierzęcych, co uniemożliwiło określenie jednoznacznego marginesu bezpieczeństwa dla ludzi. Standardowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności rywastygminy, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających maksymalne narażenie kliniczne. Test mikrojąderkowy in vivo był ujemny, podobnie jak badania metabolitu NAP226-90. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego przy maksymalnych tolerowanych dawkach, które odpowiadały ekspozycji klinicznej (maksymalna dawka terapeutyczna 12 mg/dobę), a nawet sześciokrotnie wyższej dawce u zwierząt.
aberracja chromosomalna, dawka maksymalna, dawka terapeutyczna, dawkowanie wielokrotne, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie uczulające, ekspozycja kliniczna, limfocyt obwodowy, metabolit, płodność, podrażnienie oka, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, reakcja fotouczulająca, rumień skóry, rywastygmina, substancja drażniąca, system transdermalny, teratogenność, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ristidic 4,5 mg
Ristidic, zawierający rywastygminę w dawkach 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg i 6 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na szczurach, myszach i psach. Wielokrotne podawanie leku nie wywołało toksyczności narządowej, a obserwowane efekty były związane jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności w większości przypadków, z wyjątkiem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną. Test mikrojąderkowy in vivo był negatywny, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności w dawkach terapeutycznych. Badania kancerogenności na maksymalnych tolerowanych dawkach nie wykazały działania rakotwórczego, a ekspozycja zwierząt odpowiadała dawce dobowej 12 mg u ludzi, przy czym stosowano dawki do 6-krotnie wyższe niż maksymalne kliniczne.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, kapsułka twarda, limfocyt obwodowy, metabolit, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie oczu, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, przenikanie przez łożysko, Ristidic, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wodorowinian rywastygminy