stężenie cynku w osoczu

Stężenie cynku w osoczu to badanie laboratoryjne służące do oceny poziomu cynku w płynnej części krwi. Prawidłowe wartości stężenia cynku w osoczu wynoszą zazwyczaj 70-120 μg/dl (10,7-18,4 μmol/l), choć dokładne zakresy referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium i stosowanej metodyki.

Cynk jest niezbędnym mikroelementem pełniącym kluczową rolę w wielu procesach biologicznych, w tym w funkcjonowaniu ponad 300 enzymów, syntezie białek, gojeniu ran, odpowiedzi immunologicznej oraz wzroście i rozwoju komórek. Niedobór cynku może prowadzić do zaburzeń wzrostu, opóźnionego dojrzewania płciowego, upośledzenia odporności, zaburzeń smaku i węchu, problemów skórnych oraz trudności w gojeniu ran.

Stężenie cynku w osoczu może być obniżone w przypadku niedożywienia, przewlekłych chorób wątroby, chorób nerek, zespołów złego wchłaniania, cukrzycy, chorób autoimmunologicznych, a także w stanach przewlekłego zapalenia. Z kolei podwyższone stężenie cynku obserwuje się rzadziej i może wynikać z nadmiernej suplementacji cynkiem lub zatrucia tym pierwiastkiem.

Interpretacja wyników badania stężenia cynku w osoczu powinna uwzględniać stan kliniczny pacjenta, stosowane leki oraz inne czynniki wpływające na gospodarkę cynkową organizmu. W niektórych przypadkach bardziej miarodajne może być oznaczenie cynku w erytrocytach lub ocena aktywności enzymów zależnych od cynku.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Cynk – Właściwości farmakodynamiczne

Cynk jest pierwiastkiem śladowym niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu, uczestniczącym w syntezie kwasów nukleinowych, białek, metabolizmie węglowodanów oraz podziale i wzroście komórek. Pełni funkcje konstrukcyjne, katalityczne i regulacyjne w ponad 200 metaloenzymach, m.in. anhydrazie węglanowej, karboksypeptydazie A i dehydrogenazie alkoholowej. Cynk stabilizuje błony komórkowe, wpływa na układ immunologiczny (modulując m.in. IL-1, IL-6, TNF-α), nerwowy, rozrodczy oraz procesy metaboliczne. Wykazuje działanie przeciwwirusowe, hamując replikację wirusów poprzez blokadę polimerazy RNA zależnej od RNA (RdRp). Niedobór cynku manifestuje się m.in. łamliwością włosów, zaburzeniami smaku i powonienia, obniżoną odpornością oraz opóźnionym gojeniem ran. Optymalne stężenie cynku w osoczu wynosi 13,8-22,9 μmol/l (90-150 μg/dl), a objawy kliniczne niedoboru pojawiają się poniżej 9,9 μmol/l (65 μg/dl).
acne pustulosa, acrodermatitis enteropathica, alopecia areata, alopecia maligna, anhydraza węglanowa, atrofia grasicy, chemotaksja, chlorek cynku, choroba Leśniowskiego-Crohna, cynku wodoroasparaginian, dehydrogenaza alkoholowa, dojrzałość szkieletowa, działanie hormonu, działanie przeciwwirusowe, fagocytoza, fosfataza zasadowa, glukonian cynku, hemodializa, karboksypeptydaza A, karłowatość, komórka NK, koronawirus SARS-CoV-2, łamliwość włosów, lek przeciwdrgawkowy, marskość wątroby, metabolizm węglowodanów, metaloenzym, mitochondrialny łańcuch oddechowy, niewydolność nerek, nieżyt błony śluzowej żołądka, octan cynku, odporność wrodzona, pierwiastek śladowy, polimeraza RNA, polimeraza RNA zależna od RNA, proces oksydacyjno-redukcyjny, produkcja cytokin, przewlekłe zapalenie trzustki, replikacja wirusa, siarczan cynku, stan hiperkataboliczny, stężenie cynku w osoczu, synteza kwasów nukleinowych, tolerancja glukozy, układ immunologiczny, wirus grypy AH1N1, wolny rodnik ponadtlenkowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielanie insuliny, wypadanie włosów, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zinkorot 25 mg Zn2+

Cynk, będący składnikiem aktywnym preparatu Zinkorot (25 mg Zn²⁺ w postaci cynku orotonianu dwuwodnego), jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym pełniącym kluczowe funkcje konstrukcyjne, katalityczne i regulacyjne w organizmie. Bierze udział w licznych procesach biologicznych, w tym w funkcjonowaniu układu immunologicznego, integralności skóry, gojeniu ran, percepcji zmysłowej, funkcji tarczycy, wzroście i rozwoju, dojrzewaniu jąder oraz przewodnictwie nerwowym. Zalecane dzienne spożycie cynku wynosi 10 mg dla mężczyzn i 7 mg dla kobiet, z uwzględnieniem zmienności w zależności od wieku i stanu fizjologicznego. Pomiar stężenia cynku w osoczu (zakres referencyjny 13,8-22,9 μmol/L, 90-150 μg/dL) jest podstawowym testem diagnostycznym, jednak jego niska czułość w wykrywaniu łagodnych niedoborów wymaga ostrożnej interpretacji wyników.
anosmia, biegunka, choroba neurologiczna, cynk orotonian dwuwodny, dysgeuzja, ekspresja genów, funkcja tarczycy, gojenie ran, gospodarka cynkowa, insulina, integralność skóry, kofaktor, komórka odpornościowa, łysienie, materiał biologiczny, metabolizm glukozy, metabolizm hormonów tarczycy, metabolizm komórkowy, opóźnienie dojrzewania płciowego, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja zmysłowa, pierwiastek śladowy, podatność na infekcje, powierzchowne zapalenie skóry, proces regeneracyjny, przewodnictwo nerwowe, stężenie cynku w osoczu, układ enzymatyczny, układ immunologiczny, układ nerwowy, utrata apetytu, zaburzenie smaku, zakres referencyjny

stężenie cynku w osoczu

Powiązane wpisy

Cynk – Właściwości farmakodynamiczne

Właściwości farmakodynamiczne – Zinkorot 25 mg Zn2+