alopecia areata

Łysienie plackowate (alopecia areata) to choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się nagłą utratą włosów w dobrze odgraniczonych, okrągłych lub owalnych obszarach skóry. Schorzenie może dotyczyć skóry głowy, brody, brwi, rzęs oraz innych okolic ciała, a jego nasilenie może być różne – od pojedynczych ognisk po całkowitą utratę włosów (alopecia universalis).

Patogeneza łysienia plackowatego związana jest z atakiem układu immunologicznego na mieszki włosowe, w którym kluczową rolę odgrywają limfocyty T CD4+ i CD8+. Predyspozycje genetyczne odgrywają istotną rolę w rozwoju choroby, a czynniki wyzwalające mogą obejmować stres, infekcje, urazy czy zaburzenia hormonalne. Schorzenie to często współwystępuje z innymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak choroba Hashimoto, bielactwo czy atopowe zapalenie skóry.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym trichoskopii, która uwidacznia charakterystyczne cechy jak włosy wykrzyknikowe, żółte punkty czy czarne punkty. Leczenie łysienia plackowatego obejmuje miejscowe i ogólnoustrojowe leki immunosupresyjne, w tym kortykosteroidy, inhibitory JAK, minoksydyl, immunoterapię kontaktową oraz fototerapię. Przebieg choroby jest nieprzewidywalny, z okresami samoistnych remisji i nawrotów, co stanowi wyzwanie terapeutyczne dla klinicystów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Minorga

Produkt leczniczy Minorga zawierający minoksydyl w stężeniu 20 mg/ml wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii łysienia androgenowego. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest przeprowadzenie wywiadu pod kątem chorób układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z rozpoznanymi schorzeniami serca lub zaburzeniami rytmu. Minorga jest przeciwwskazana u pacjentów bez genetycznego podłoża łysienia, z nagłym lub plackowatym wypadaniem włosów, w okresie poporodowym oraz gdy przyczyna utraty włosów jest nieznana. Preparat należy stosować wyłącznie na zdrową, nieuszkodzoną skórę głowy, unikając miejsc zaczerwienionych, zapalnych, zakażonych lub podrażnionych, a także weryfikować stosowanie innych miejscowych leków, które mogą zwiększać wchłanianie minoksydylu.
alopecia areata, choroba układu sercowo-naczyniowego, glikol propylenowy, lek przeciwnadciśnieniowy, łysienie androgenowe, łysienie plackowate, minoksydyl, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrzęk kończyn, przypadkowe spożycie leku, reakcja zapalna, retencja płynów, stan zapalny, tachykardia, wchłanianie systemowe, zaburzenie bariery skórnej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zatrzymanie wody w organizmie, zdarzenie niepożądane, zmiana hormonalna
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z prosa – Wskazania do stosowania

Wyciąg z prosa (Panicum miliaceum) w dawce 50 mg na kapsułkę stanowi istotny składnik preparatu Revalid, który jest stosowany jako element terapii wspomagającej w leczeniu schorzeń włosów i paznokci związanych z niedoborami aminokwasów siarkowych (DL-metionina 100 mg, L-cystyna 50 mg) oraz witamin z grupy B (wapnia D-pantotenian 50 mg, witamina B1 1,5 mg, witamina B6 10 mg). Preparat zawiera również mikroelementy (żelazo 2 mg, cynk 2,2 mg, miedź 0,5 mg) oraz ekstrakty roślinne (wyciąg z kiełków pszenicy 50 mg, drożdże piwne 50 mg), które działają synergistycznie, wspierając regenerację i poprawę struktury keratynowych tkanek włosów i paznokci. Revalid jest rekomendowany w przypadkach telogen effluvium, dystrofii paznokci, alopecia areata oraz innych zaburzeń struktury płytki paznokciowej, szczególnie u pacjentów z niedoborami odżywczymi, po intensywnej terapii farmakologicznej lub z przewlekłymi chorobami metabolicznymi.
alopecia areata, aminokwasy siarkowe, chemioterapia, choroby metaboliczne, cystyna, drożdże piwne, dystrofia paznokci, keratyna, kwas 4-aminobenzoesowy, łamliwość paznokci, metionina, onycholiza, pantotenian wapnia, Revalid, telogen effluvium, witamina B1, witamina B6, wyciąg z kiełków pszenicy, wyciąg z prosa, wypadanie włosów, zaburzenia odżywiania
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zincteral 45 mg Zn2+

Zincteral zawiera 124 mg cynku siarczanu jednowodnego, co odpowiada 45 mg jonów cynku (Zn) w jednej tabletce, i należy do grupy związków mineralnych (ATC: A12CB01). Cynk jest kluczowym pierwiastkiem śladowym, niezbędnym dla funkcjonowania ponad 200 metaloenzymów, takich jak anhydraza węglanowa, karboksypeptydaza A, dehydrogenaza alkoholowa, fosfataza zasadowa oraz polimeraza RNA. Pełni fundamentalną rolę w stabilizacji błon komórkowych, syntezie białek, metabolizmie węglowodanów, a także w utrzymaniu integralności kwasów nukleinowych i białek. Cynk wpływa na prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego, wzrok o zmierzchu, zmysł smaku i prawdopodobnie węchu, a także reguluje stężenie witaminy A i metabolizm insuliny. Jego niedobór prowadzi do licznych zaburzeń, w tym opóźnionego gojenia ran, zaburzeń poznawczych, odpornościowych, metabolicznych, neurologicznych oraz rozwojowych.
acne pustulosa, acrodermatitis enteropathica, alopecia areata, alopecia maligna, anhydraza węglanowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, dehydrogenaza alkoholowa, fosfataza zasadowa, gojenie ran, hipercholesterolemia, hipogonadyzm, karboksypeptydaza A, marskość wątroby, metabolizm węglowodanów, metaloenzym, niewydolność nerek, nieżyt błony śluzowej żołądka, odporność komórkowa i humoralna, odpowiedź immunologiczna, polimeraza RNA, przerost gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie trzustki, regeneracja tkanek, resekcja żołądka, ślepota zmierzchowa, układ immunologiczny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie gojenia, zaburzenie łaknienia, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie poznawcze, zaburzenie układu krążenia, zaburzenie układu rozrodczego, zaburzenie widzenia, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – BiotinoZin 10 mg + 25 mg Zn2+

BiotinoZin to preparat złożony zawierający 10 mg biotyny oraz 25 mg jonów cynku (w postaci cynku glukonianu), wykazujący synergistyczne działanie w organizmie. Biotyna, witamina z grupy B, jest grupą prostetyczną kluczowych enzymów karboksylaz biorących udział w metabolizmie glukozy, lipidów, aminokwasów oraz procesach energetycznych komórki. Niedobór biotyny, występujący m.in. przy dietach eliminacyjnych, żywieniu pozajelitowym czy długotrwałej terapii lekami przeciwdrgawkowymi, manifestuje się zmęczeniem, parestezjami, zapaleniem skóry i spojówek, wypadaniem włosów oraz zaburzeniami wzrostu i łamliwości paznokci. Biotyna wspomaga wzrost włosów i paznokci, poprawia keratynizację skóry oraz reguluje różnicowanie komórek naskórka.
aktywność przeciwwirusowa, alopecia areata, alopecia maligna, awidyna, biotyna, czynność tarczycy, dojrzałość szkieletowa, dojrzewanie płciowe, glukonian cynku, interleukina, jony cynku, karboksylaza, keratynizacja, kwas palmitynowy, łamliwość paznokci, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm lipidów, metaloenzym, monocyt, odporność wrodzona, parestezja, powierzchowne zapalenie skóry, poziom cholesterolu, proces energetyczny komórki, reakcja karboksylacji, stężenie w osoczu, trądzik, układ immunologiczny, utlenianie kwasów tłuszczowych, witamina H, witaminy rozpuszczalne w wodzie, witaminy z grupy B, wolny rodnik ponadtlenkowy, zaburzenie wchłaniania witamin, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Cynk – Właściwości farmakodynamiczne

Cynk jest pierwiastkiem śladowym niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu, uczestniczącym w syntezie kwasów nukleinowych, białek, metabolizmie węglowodanów oraz podziale i wzroście komórek. Pełni funkcje konstrukcyjne, katalityczne i regulacyjne w ponad 200 metaloenzymach, m.in. anhydrazie węglanowej, karboksypeptydazie A i dehydrogenazie alkoholowej. Cynk stabilizuje błony komórkowe, wpływa na układ immunologiczny (modulując m.in. IL-1, IL-6, TNF-α), nerwowy, rozrodczy oraz procesy metaboliczne. Wykazuje działanie przeciwwirusowe, hamując replikację wirusów poprzez blokadę polimerazy RNA zależnej od RNA (RdRp). Niedobór cynku manifestuje się m.in. łamliwością włosów, zaburzeniami smaku i powonienia, obniżoną odpornością oraz opóźnionym gojeniem ran. Optymalne stężenie cynku w osoczu wynosi 13,8-22,9 μmol/l (90-150 μg/dl), a objawy kliniczne niedoboru pojawiają się poniżej 9,9 μmol/l (65 μg/dl).
acne pustulosa, acrodermatitis enteropathica, alopecia areata, alopecia maligna, anhydraza węglanowa, atrofia grasicy, chemotaksja, chlorek cynku, choroba Leśniowskiego-Crohna, cynku wodoroasparaginian, dehydrogenaza alkoholowa, dojrzałość szkieletowa, działanie hormonu, działanie przeciwwirusowe, fagocytoza, fosfataza zasadowa, glukonian cynku, hemodializa, karboksypeptydaza A, karłowatość, komórka NK, koronawirus SARS-CoV-2, łamliwość włosów, lek przeciwdrgawkowy, marskość wątroby, metabolizm węglowodanów, metaloenzym, mitochondrialny łańcuch oddechowy, niewydolność nerek, nieżyt błony śluzowej żołądka, octan cynku, odporność wrodzona, pierwiastek śladowy, polimeraza RNA, polimeraza RNA zależna od RNA, proces oksydacyjno-redukcyjny, produkcja cytokin, przewlekłe zapalenie trzustki, replikacja wirusa, siarczan cynku, stan hiperkataboliczny, stężenie cynku w osoczu, synteza kwasów nukleinowych, tolerancja glukozy, układ immunologiczny, wirus grypy AH1N1, wolny rodnik ponadtlenkowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielanie insuliny, wypadanie włosów, żywienie pozajelitowe

alopecia areata

Powiązane wpisy

Specjalne ostrzeżenia – Minorga

Wyciąg z prosa – Wskazania do stosowania

Właściwości farmakodynamiczne – Zincteral 45 mg Zn2+

Właściwości farmakodynamiczne – BiotinoZin 10 mg + 25 mg Zn2+

Cynk – Właściwości farmakodynamiczne