wyciąg ortopedyczny
Wyciąg ortopedyczny to metoda lecznicza stosowana w ortopedii i traumatologii, polegająca na zastosowaniu siły pociągowej do kości lub części ciała w celu utrzymania odpowiedniego położenia odłamów kostnych lub redukcji przemieszczenia. Jest to jedna z najstarszych technik stosowanych w leczeniu złamań kości długich oraz zwichnięć.
Mechanizm działania wyciągu ortopedycznego opiera się na zasadzie kontrakcji – przeciwstawnych sił działających w przeciwnych kierunkach. Siła trakcyjna wyciągu przeciwdziała sile skurczu mięśni, która może powodować przemieszczenie odłamów kostnych. Wyciągi dzielą się na bezpośrednie (szkieletowe), gdzie elementy trakcyjne są mocowane bezpośrednio do kości, oraz pośrednie (skórne), gdzie siła przenoszona jest przez skórę i tkanki miękkie.
Wskazania do zastosowania wyciągu ortopedycznego obejmują złamania kości długich (szczególnie kości udowej i piszczelowej), wieloodłamowe złamania z przemieszczeniem, zwichnięcia stawów, a także niektóre urazy kręgosłupa. Wyciąg stosuje się najczęściej jako metodę tymczasową przed ostatecznym leczeniem operacyjnym, rzadziej jako samodzielną metodę terapeutyczną.
Współcześnie, wraz z rozwojem technik operacyjnego zespalania złamań, zastosowanie wyciągów ortopedycznych zostało znacząco ograniczone. Jednak w niektórych sytuacjach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do leczenia operacyjnego, technika ta nadal pozostaje wartościową opcją terapeutyczną w ortopedii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie biodra – Leczenie
Złamanie biodra wymaga szybkiej interwencji chirurgicznej, najlepiej w ciągu 24-48 godzin od urazu, aby zmniejszyć ryzyko powikłań i poprawić rokowanie. Wybór metody leczenia operacyjnego zależy od lokalizacji i charakteru złamania oraz wieku i stanu pacjenta. Złamania szyjki kości udowej nieprzemieszczone zwykle leczone są osteosyntezą przy użyciu 2-3 śrub, natomiast złamania przemieszczone wymagają częściowej (hemiartoplastyka) lub całkowitej endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Złamania międzykrętarzowe i podkrętarzowe stabilizuje się za pomocą śruby kompresyjnej i gwoździa śródszpikowego. Leczenie zachowawcze jest zarezerwowane dla pacjentów z przeciwwskazaniami do operacji lub stabilnymi, nieprzemieszczonymi złamaniami i wiąże się z dłuższym czasem gojenia (3-4 miesiące) oraz koniecznością unikania obciążania przez około 6 tygodni. Rehabilitacja rozpoczyna się jak najszybciej po zabiegu, obejmując ćwiczenia izometryczne, wzmacniające, rozciągające oraz trening chodu, a jej czas trwania może wynosić od 3 miesięcy do roku w zależności od indywidualnych czynników.
bisfosfoniany, blokada nerwowa, brak zrostu kości, ćwiczenia równoważne, ćwiczenia wzmacniające, farmakoterapia, fizjoterapeuta, głowa kości udowej, gwóźdź śródszpikowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, leczenie chirurgiczne, leczenie zachowawcze, martwica aseptyczna kości, nieprawidłowy zrost kostny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odleżyna, osteoporoza, rehabilitacja, stabilizacja wewnętrzna, Staphylococcus aureus, stymulacja kostna, terapeuta zajęciowy, upadek, wyciąg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, złamanie biodra, złamanie międzykrętarzowe, złamanie podkrętarzowe, złamanie szyjki kości udowej