proksymalna część kości piszczelowej

Proksymalna część kości piszczelowej (tzw. nasada bliższa piszczeli) stanowi górną część największej kości podudzia, która tworzy staw kolanowy wraz z kością udową. Anatomicznie składa się z kłykci przyśrodkowego i bocznego, tworzących płaską powierzchnię stawową – plateau piszczelowe, oraz guzowatości piszczeli znajdującej się na przedniej powierzchni.

Struktury proksymalnej części piszczeli mają kluczowe znaczenie kliniczne, ponieważ uczestniczą w biomechanice stawu kolanowego i przenoszeniu obciążeń. Powierzchnie stawowe kłykci pokryte są chrząstką stawową, a między nimi znajduje się wyniosłość międzykłykciowa (eminentia intercondylaris), do której przyczepiają się więzadła krzyżowe.

Złamania proksymalnej części kości piszczelowej należą do najczęstszych złamań okołostawowych i stanowią istotny problem ortopedyczny. Klasyfikacja Schatzker wyróżnia sześć typów tych złamań, co ma znaczenie w planowaniu leczenia. Złamania te często wymagają leczenia operacyjnego z zastosowaniem płytek blokowanych, śrub lub stabilizatorów zewnętrznych, w zależności od typu złamania i stanu tkanek miękkich.

W diagnostyce uszkodzeń proksymalnej części kości piszczelowej podstawowe znaczenie mają badania obrazowe: RTG w dwóch projekcjach, tomografia komputerowa (do precyzyjnej oceny odłamów) oraz rezonans magnetyczny (do oceny towarzyszących uszkodzeń struktur miękkotkankowych, szczególnie łąkotek i więzadeł).