farmakokinetyka neomycyny

Neomycyna to antybiotyk aminoglikozydowy, który charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym lek jest słabo wchłaniany z przewodu pokarmowego (mniej niż 3% dawki), co wykorzystuje się w leczeniu zakażeń jelitowych oraz w przygotowaniu jelita do zabiegów operacyjnych.

Neomycyna podana parenteralnie wykazuje szybką dystrybucję do tkanek, z predylekcją do gromadzenia się w nerkach i wątrobie. Antybiotyk ten słabo wiąże się z białkami osocza (około 10%), co umożliwia jego szybkie przenikanie do przestrzeni pozanaczyniowej. Nie przenika jednak przez barierę krew-mózg ani do płynu mózgowo-rdzeniowego przy nieuszkodzonych oponach.

Eliminacja neomycyny zachodzi głównie przez nerki poprzez filtrację kłębuszkową, bez znaczącego udziału metabolizmu wątrobowego. Okres półtrwania leku wynosi około 2-3 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, ale może ulec znacznemu wydłużeniu u osób z niewydolnością nerek, co zwiększa ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności. Kumulacja leku w komórkach kanalików nerkowych przyczynia się do jego działania nefrotoksycznego.

Ze względu na swój profil farmakokinetyczny, neomycyna wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek oraz monitorowania stężenia leku w surowicy przy terapii systemowej, aby uniknąć działań niepożądanych przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neomycinum TZF 11,72 mg/g

Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo w formie aerozolu (11,72 mg/g), charakteryzuje się ograniczonym przenikaniem przez nieuszkodzoną barierę skórną, co skutkuje minimalnym wchłanianiem do krwiobiegu i działaniem terapeutycznym ograniczonym do miejsca aplikacji. Ta właściwość farmakokinetyczna umożliwia bezpieczne stosowanie Neomycinum TZF w leczeniu miejscowych zakażeń skóry, eliminując ryzyko działań ogólnoustrojowych przy zachowanej integralności skóry.
absorpcja systemowa, aerozol na skórę, antybiotyk aminoglikozydowy, bariera skórna, działanie ogólnoustrojowe, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka neomycyny, lecznictwo dermatologiczne, Neomycinum TZF, neomycyna, uszkodzenie skóry, właściwość farmakokinetyczna, zakażenie miejscowe
Leksykon substancji czynnych
Siarczan neomycyny – Właściwości farmakokinetyczne

Siarczan neomycyny, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo, wykazuje minimalne wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę i błony śluzowe, co potwierdzają badania z aplikacją 0,5% maści na skórę (do 47,7 g) bez wykrywalnych stężeń w surowicy i moczu. W preparacie Maxitrol siarczan neomycyny występuje w stężeniu 3500 j.m./ml, podawany miejscowo na błonę śluzową oka, gdzie również przewiduje się ograniczone wchłanianie systemowe. Brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki po podaniu miejscowym, w tym wiązania z białkami osocza, metabolizmu i objętości dystrybucji, co jest zgodne z minimalnym wchłanianiem i ograniczoną dystrybucją systemową. W porównaniu do neomycyny, deksametazon (1 mg/ml w Maxitrol) wykazuje umiarkowane wchłanianie do cieczy wodnistej oka (maks. 30 ng/ml po 2 h), wiąże się z albuminami w 77-84%, ma klirens 0,111-0,225 l/h/kg i objętość dystrybucji 0,576-1,15 l/kg, a jego metabolit 6-β-hydroksydeksametazon stanowi około 60% wydalanej dawki.
6-β-hydroksydeksametazon, albuminy surowicy, antybiotyk aminoglikozydowy, błona śluzowa oka, ciecz wodnista, deksametazon, dystrybucja systemowa, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka neomycyny, infekcja bakteryjna, krople do oczu, Maxitrol, metabolizm ogólnoustrojowy, nieuszkodzona skóra, okres półtrwania, plaster do prób prowokacyjnych, rana oparzeniowa, reakcja alergiczna, siarczan neomycyny, siarczan polimyksyny B, spojówka i rogówka, stężenie deksametazonu, stężenie neomycyny, surowica krwi, test płatkowy, TRUE Test, usunięcie zaćmy, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Neomycyna – Właściwości farmakokinetyczne

Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk, wykazuje farmakokinetykę silnie zależną od drogi podania i stanu tkanek. Przez nieuszkodzoną skórę wchłanianie jest minimalne, natomiast przez uszkodzoną skórę (rany, oparzenia, owrzodzenia) absorpcja do krążenia ogólnoustrojowego jest znacząca, co może prowadzić do obecności neomycyny w surowicy i potencjalnych działań niepożądanych. Wchłanianie przez błony śluzowe jest ograniczone, ale wzrasta przy uszkodzeniu tkanek. Po wchłonięciu neomycyna nie ulega metabolizmowi wewnątrzustrojowemu, pozostając w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania w surowicy około 2-3 godzin i brakiem istotnego wiązania z białkami osocza. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 70-80% leku z kałem i reszty z moczem, co ma kluczowe znaczenie u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji i nefro- oraz ototoksyczności.
antybiotyk aminoglikozydowy, aplikacja na duże powierzchnie, bacytracyna, deksametazon, farmakokinetyka neomycyny, flumetazon, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, krople do oczu, krople oczne, nefrotoksyczność, neomycyna, niewydolność nerek, okres półtrwania w surowicy, ototoksyczność, polimyksyna B, preparat doodbytniczy, siarczan neomycyny, skóra zmieniona zapalnie, uszkodzona skóra, wchłanianie neomycyny, wiązanie z białkami osocza, worek spojówkowy, zaburzenie funkcji nerek

farmakokinetyka neomycyny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Neomycinum TZF 11,72 mg/g

Siarczan neomycyny – Właściwości farmakokinetyczne

Neomycyna – Właściwości farmakokinetyczne