centralnie indukowany bezdech senny

Centralnie indukowany bezdech senny (CIBS) to zaburzenie oddychania podczas snu charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami przerw w oddychaniu wynikających z braku impulsów ośrodkowego układu nerwowego do mięśni oddechowych. W przeciwieństwie do obturacyjnego bezdechu sennego, w CIBS nie występuje fizyczna blokada dróg oddechowych, lecz zaburzenie regulacji oddychania na poziomie ośrodkowym.

Etiologia centralnie indukowanego bezdechu sennego obejmuje uszkodzenia pnia mózgu, choroby neurologiczne, niewydolność serca, choroby nerek oraz stosowanie opioidów. Szczególnie istotną przyczyną jest niewydolność serca, która prowadzi do tzw. oddychania Cheyne’a-Stokesa, charakteryzującego się naprzemiennymi okresami hiperwentylacji i centralnych bezdechów.

Diagnostyka CIBS opiera się na badaniu polisomnograficznym, które wykazuje brak przepływu powietrza przy jednoczesnym braku wysiłku oddechowego. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową. W terapii stosuje się adaptacyjną serwowentylację, CPAP, BiPAP, tlenoterapię oraz farmakoterapię stymulującą oddychanie, jak acetazolamid. Nieleczony centralnie indukowany bezdech senny zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia płucnego oraz nagłej śmierci sercowej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl