lęk klaustrofobiczny

Lęk klaustrofobiczny, znany również jako klaustrofobia, to specyficzna postać zaburzenia lękowego charakteryzująca się irracjonalnym i nadmiernym strachem przed zamkniętymi lub ograniczonymi przestrzeniami. Pacjenci doświadczają silnego lęku w sytuacjach takich jak przebywanie w windach, małych pomieszczeniach, tunelach, samolotach czy podczas badań diagnostycznych w zamkniętych urządzeniach (np. rezonans magnetyczny).

Z klinicznego punktu widzenia, klaustrofobia manifestuje się zarówno objawami psychologicznymi (uczucie paniki, obawa przed uduszeniem lub utratą kontroli), jak i somatycznymi (przyspieszony puls, duszność, nadmierna potliwość, zawroty głowy). Reakcja lękowa jest nieproporcjonalna do rzeczywistego zagrożenia, a pacjenci często podejmują działania unikowe, co może znacząco ograniczać ich codzienne funkcjonowanie.

W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne zaburzenia lękowe, w tym zespół lęku uogólnionego, zaburzenie paniczne czy agorafobię. Leczenie lęku klaustrofobicznego obejmuje głównie psychoterapię (szczególnie terapię poznawczo-behawioralną z elementami ekspozycji), techniki relaksacyjne oraz w niektórych przypadkach farmakoterapię (leki przeciwlękowe, SSRI). Odpowiednie przygotowanie psychologiczne pacjentów z klaustrofobią jest kluczowe przed procedurami diagnostycznymi wymagającymi przebywania w zamkniętych przestrzeniach.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl