zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy

Zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy, znane medycznie jako niedoczynność tarczycy lub hipotyroza, to stan charakteryzujący się niedoborem hormonów tarczycowych – tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3) w organizmie. Jest to jedna z najczęstszych patologii endokrynologicznych, występująca u około 5% populacji ogólnej, ze znaczną przewagą u kobiet.

Etiologia niedoczynności tarczycy obejmuje przyczyny pierwotne (choroba Hashimoto, niedobór jodu, stan po leczeniu radiojodem lub tyreoidektomii), wtórne (dysfunkcja przysadki) oraz trzeciorzędowe (zaburzenia podwzgórza). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia TSH (tyreotropiny), które jest podwyższone w pierwotnej niedoczynności tarczycy, oraz wolnych frakcji hormonów tarczycowych (fT3, fT4), których stężenia są obniżone.

Klinicznie zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy manifestuje się spowolnieniem metabolizmu i szeregiem objawów, takich jak uczucie zmęczenia, senność, zwiększona wrażliwość na zimno, przyrost masy ciała, zaparcia, bradykardia, suchość skóry, łamliwość włosów, obrzęki, zaburzenia miesiączkowania u kobiet oraz pogorszenie funkcji poznawczych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zespół przewlekłego zmęczenia, depresję oraz inne endokrynopatie.

Leczenie polega na substytucji hormonalnej lewotyroksyną, z dawkowaniem ustalonym indywidualnie i monitorowanym poprzez regularne oznaczanie stężenia TSH. Celem terapii jest przywrócenie eutyreozy – prawidłowego stanu hormonalnego tarczycy, co zwykle prowadzi do ustąpienia objawów klinicznych. Nieleczona niedoczynność tarczycy może prowadzić do poważnych powikłań, w tym śpiączki hipometabolicznej (myxedema coma) będącej stanem zagrożenia życia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl