augmentacja pęcherza moczowego
Augmentacja pęcherza moczowego (cystoplastyka powiększająca) to zabieg chirurgiczny polegający na zwiększeniu pojemności pęcherza moczowego poprzez wszycie fragmentu przewodu pokarmowego (najczęściej jelita cienkiego, grubego lub żołądka) w ścianę pęcherza. Procedura ta ma na celu zwiększenie funkcjonalnej pojemności pęcherza oraz obniżenie ciśnienia śródpęcherzowego.
Zabieg stosowany jest głównie u pacjentów z neurogenną dysfunkcją pęcherza, małą pojemnością pęcherza (mikrocystis) lub wysokim ciśnieniem śródpęcherzowym, które może prowadzić do uszkodzenia górnych dróg moczowych. Głównymi wskazaniami są: pęcherz neurogenny (np. w przebiegu rozszczepu kręgosłupa), zespół bolesnego pęcherza, popromienne zapalenie pęcherza czy pęcherz moczowy po gruźlicy.
Do powikłań po augmentacji pęcherza moczowego należą: zaburzenia wchłaniania z fragmentu przewodu pokarmowego, nadprodukcja śluzu, zaburzenia elektrolitowe, kamica pęcherza, perforacja pęcherza oraz zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych w miejscu zespolenia. Pacjenci po zabiegu często wymagają wykonywania samocewnikowania ze względu na zaburzenia opróżniania pęcherza moczowego.
Alternatywą dla klasycznej augmentacji jelitowej jest autoaugmentacja (detrusorektomia), polegająca na nacięciu warstwy mięśniowej pęcherza, co pozwala na uwypuklenie się błony śluzowej i zwiększenie pojemności pęcherza bez użycia fragmentu przewodu pokarmowego. W ostatnich latach rozwijane są również techniki inżynierii tkankowej mające na celu stworzenie funkcjonalnych substytutów tkanki pęcherza.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kamienie pęcherza moczowego – Etiologia i przyczyny
Kamienie pęcherza moczowego powstają głównie w wyniku zastojów moczu, najczęściej spowodowanych przeszkodą w odpływie moczu, taką jak łagodny rozrost prostaty (BPH) lub neurogenny pęcherz moczowy. Czynniki ryzyka obejmują również infekcje dróg moczowych, obecność ciał obcych (np. cewników), anomalie anatomiczne (uchyłki pęcherza, cystocele), a także zabiegi chirurgiczne, takie jak augmentacja pęcherza moczowego, gdzie częstość powstawania kamieni wynosi od 2% do 53%. Etiologia jest wieloczynnikowa i obejmuje także odwodnienie, dietę bogatą w tłuszcz, cukier i sól, czynniki genetyczne oraz choroby współistniejące, takie jak cukrzyca typu 2, dna moczanowa i nadciśnienie. Kamienie pęcherza moczowego stanowią około 5% wszystkich kamieni układu moczowego, ale odpowiadają za 8% zgonów związanych z kamicą moczową w krajach rozwiniętych. Występują częściej u mężczyzn powyżej 50 roku życia, ze stosunkiem mężczyzn do kobiet od 4:1 do 10:1.
augmentacja pęcherza moczowego, bakteriuria, cukrzyca typu 2, cystocele, dna moczanowa, infekcja dróg moczowych, kamienie nerkowe, kamienie pęcherza moczowego, kamienie wapniowe, kwasica cewkowa nerkowa, łagodny rozrost prostaty, lek moczopędny, lek zobojętniający, mikcja, nadczynność przytarczyc, neurogeniczny pęcherz moczowy, przeszkoda w odpływie moczu, remisja szpiku kostnego, rozszczep kręgosłupa, schistosomatoza, uchyłek pęcherza moczowego, uraz rdzenia kręgowego, zapalenie pęcherza moczowego, zastawki cewki tylnej, zastój moczu, zwężenie cewki moczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Leczenie
Ekstrofia pęcherza moczowego to rzadka, wrodzona wada rozwojowa, wymagająca kompleksowego leczenia chirurgicznego ukierunkowanego na zamknięcie pęcherza, rekonstrukcję cewki moczowej i szyi pęcherza, zamknięcie ściany brzucha oraz rekonstrukcję narządów płciowych, z celem uzyskania kontynencji moczowej i ochrony funkcji nerek. Dostępne metody chirurgiczne to całkowita naprawa pierwotna (CPRE), etapowa naprawa (MSRE) oraz innowacyjna procedura Kelly’ego, która dzięki radykalnej mobilizacji tkanek miękkich umożliwia utworzenie funkcjonalnego zwieracza pęcherza, osiągając około 75% pacjentów bez konieczności dalszych poważnych operacji. Pooperacyjne postępowanie obejmuje unieruchomienie kończyn dolnych przez 4-6 tygodni, leczenie przeciwbólowe (często znieczulenie zewnątrzoponowe), cewnikowanie pęcherza oraz profilaktykę antybiotykową. Czas hospitalizacji waha się od kilku dni do kilku tygodni, zwłaszcza po osteotomii miednicy.
augmentacja pęcherza moczowego, badanie urodynamiczne, cewka moczowa, dysfagia, ectopia vesicae, ekstrofia pęcherza moczowego, infekcja dróg moczowych, lek przeciwcholinergiczny, narządy płciowe, nietrzymanie moczu, osteotomia, osteotomia miednicy, procedura Kelly’ego, szyja pęcherza, układ moczowy, urolog dziecięcy, wrodzona wada rozwojowa, znieczulenie zewnątrzoponowe